Η Ελαφρά Ταξιαρχία γυρίζει

Ο Απόλλων είναι εδώ.

Η ομάδα της Ριζούπολης επιβεβαίωσε και χθες απέναντι στον Πανθρακικό ότι επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο του εγχώριου ποδοσφαίρου. Ο Απόλλων. Μια ομάδα, μια ολόκληρη ιστορία. Οι αγώνες του Κυπέλλου μοιάζουν ως γέφυρα που ενώνει το χθες με το σήμερα. Το γαλάζιο – άσπρο της φανέλας του λάμπει στη Football League και πιθανότατα θα το απολαύσουμε και την προσεχή σεζόν, παρέα με τις καλύτερες ομάδες της Superleague. Η πτώση, το limit down, γιατί ο Απόλλων έφτασε να παίζει και στα χωμάτινα γήπεδα της Αθήνας, πλήρως απαξιωμένος, φαίνεται πως έκαναν καλό. Γυρίζει και ξανασυστήνεται στο ευρύ κοινό, τον κόσμο που θέλει να «αγκαλιάσει» τις ιστορικές ομάδες.

Ωστόσο, βλέποντας τη σύνθεσή του, το ρόστερ, προκύπτει μια μίνι ένσταση, ένας προβληματισμός: και Κιάσσος και Φαρινόλα και έτοιμος για υπογραφή ο Μπάρκογλου; Μιλάμε για ποδοσφαιριστές που έχουν γράψει χιλιόμετρα σε όλες τις κατηγορίες.

Αρκετοί θα τους αποκαλέσουν «μπαρουτοκαπνισμένους». Ορος συνήθης που φανερώνει εμπειρία και μαρτυρά την ταυτότητα των «παικτών άνω των τριάντα ετών». Δημιουργείται ομάδα «μιας χρήσης» και «μιας σεζόν», σαν κι αυτές που έχουμε κατά καιρούς δει παντού, μια ομάδα αληθινό «τρένο»; Το καλύτερο θα ήταν να μη συμβεί κάτι τέτοιο. Διότι τις περισσότερες φορές αυτά τα εγχειρήματα βασίζονται σε σαθρές βάσεις. Καταρρέουν στην πρώτη στραβή, μετά τα δυνατά χειροκροτήματα από την επίτευξη του στόχου. Και η ομάδα κατρακυλά άγαρμπα προς τα κάτω.

Ο Απόλλων αξίζει να δείξει τη δύναμή του. Τις νέες ιδέες του. Τα νιάτα. Να φέρει φρέσκο άνεμο στη Ριζούπολη. Να επενδύσει στους πιτσιρικάδες και να προσφέρει στο ποδόσφαιρο ταλέντα. Κάτι που πρέπει να κάνουν οι περισσότερες ομάδες που ζητούν μερτικό από τη δημοσιότητα. Ακόμη ακόμη και ο Ολυμπιακός Βόλου, ΠΑΕ που εκτός από τους Μπακαγιόκο, Κωστούλα, Σολάκη και Μπρέσκα, δηλαδή παίκτες-βαριά ονόματα, αξίζει να επενδύσει στο μέλλον και όχι στο παρελθόν.