«Το Πολυτεχνείο μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας»

Κοσμογονικές αλλαγές στην παγκόσμια εκπαίδευση διαβλέπει ο διεθνούς φήμης ωκεανογράφος – καθηγητής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) και πρόεδρος, πλέον, του νέου Συμβουλίου Διοίκησης του Μετσόβιου Πολυτεχνείου της Αθήνας Μιχάλης Τριανταφύλλου.

Στην πρώτη συνέντευξη που παραχωρεί μετά την εκλογή του στο τιμόνι του ΕΜΠ, ο έλληνας επιστήμονας τονίζει ότι το Πολυτεχνείο μπορεί να πρωταγωνιστήσει στις επερχόμενες αλλαγές και να βοηθήσει τη χώρα στη δύσκολη περίοδο που διανύει, δημιουργώντας θέσεις εργασίας σε τομείς υψηλής τεχνολογίας.

Για ποιον λόγο ένας πανεπιστημιακός διεθνούς κύρους επιθυμεί να ασχοληθεί με τη διοίκηση του Πολυτεχνείου στην Αθήνα και μάλιστα εν καιρώ κρίσης και οικονομικών αδυναμιών που επηρεάζουν και τα πανεπιστήμια;
«Είμαι απόφοιτος του Πολυτεχνείου και αισθάνομαι την υποχρέωση να προσφέρω όσο μπορώ. Είναι μεγάλη ατυχία που η κρίση έπληξε τη χώρα, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή – δεν μπορούν να περιμένουν οι καιροί για την ιδανική ευκαιρία. Ερχονται κατακλυσμιαίες αλλαγές στην παιδεία, γενικά στον κόσμο, με τις καινούργιες τεχνολογίες, την τεράστια ευκαιρία να βοηθήσουν οι τεχνολογικές επιστήμες στην πρόοδο της βιολογίας και της ιατρικής, την παροχή μόρφωσης από το Διαδίκτυο. Θα έλεγα ότι η κρίση στη χώρα επιβάλλει γρήγορες αλλαγές στην παιδεία για να βοηθηθεί η ανάπτυξη».

Ο στόχος. Στην ερώτηση για τις προτεραιότητες του νέου Συμβουλίου του ΕΜΠ ο κ. Τριανταφύλλου απαντά: «Ο βασικός ρόλος μας, ειδικά των εξωτερικών μελών, είναι να βοηθήσουμε να προσδιοριστούν οι κατευθυντήριες γραμμές που θα βοηθήσουν το Πολυτεχνείο να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις που ανέφερα, να διακριθεί περισσότερο διεθνώς, και να βοηθήσει τη χώρα με τη δημιουργία απασχόλησης ιδιαίτερα σε προχωρημένες τεχνολογίες».

Καθοριστικό για τα ελληνικά ιδρύματα είναι να αποκτήσουν κύρος στηριγμένο στην αξιοκρατία. Ο κ. Τριανταφύλλου έχει από το 2006 αντιληφθεί την πικρή γεύση της ελληνικής ακαδημαϊκής πραγματικότητας. Τότε είχε θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) και έλαβε μόλις… μία ψήφο από την 11μελή επιστημονική επιτροπή κρίσεων! Σήμερα, από τη νέα του θέση πώς πιστεύει ότι μπορούν τα ελληνικά ιδρύματα να ανακτήσουν το απολεσθέν – για ορισμένα – διεθνές κύρος;
«Θα μιλήσω μόνο για το Πολυτεχνείο το οποίο ξέρω. Το ΕΜΠ έχει πολλά θετικά στοιχεία, πολλές εκατοντάδες αποφοίτους στον κόσμο σε κορυφαία πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα και εξακολουθεί να προσελκύει μερικά από τα πιο έξυπνα παιδιά στην Ελλάδα. Επίσης, από τα βιογραφικά σημειώματα των καθηγητών του βλέπω πολλούς σημαντικούς επιστήμονες. Αυτό που θα βοηθούσε είναι ένα οργανωμένο σύστημα παρόμοιο με αυτό που έχει υιοθετηθεί από τα περισσότερα πανεπιστήμια που γνωρίζω, το οποίο έχει ως προτεραιότητα την αξιοκρατία, με το να αναγνωρίζει με διαφανείς τρόπους και να ανταμείβει τους πιο άξιους με κατάλληλες διακρίσεις, και που συστηματικά προωθεί και υποστηρίζει τη ανάπτυξη σε νέους τομείς και προχωρημένες τεχνολογίες. Υπάρχουν παραδείγματα πανεπιστημίων σε Αμερική, Ευρώπη και Ασία που με αυτόν τον τρόπο έχουν βελτιώσει τη διεθνή προβολή τους και το κύρος τους σε μεγάλο βαθμό. Το πώς θα αναπτυχθεί και θα εφαρμοστεί ένα τέτοιο σύστημα είναι η πρόκληση για το συμβούλιο, τη διοίκηση και ολόκληρο το Πολυτεχνείο», καταλήγει.