Η αποκάλυψη της Φόστερ και η εκδίκηση του Αφλεκ

Δεν είναι καν υποψήφιος για Οσκαρ σκηνοθεσίας. Και όμως, ο Μπεν Αφλεκ έφυγε από τις Χρυσές Σφαίρες βραβευμένος και για σκηνοθεσία και για καλύτερη ταινία, ανακατεύοντας δηλαδή ξανά την τράπουλα και κάνοντας άνω-κάτω τα όποια προγνωστικά. «Είναι κάτι το απίστευτο να ακούς το όνομά σου δίπλα σε αυτά που μόλις ακούστηκαν» είπε, κάνοντας όμως και ένα κακό αστείο για τον μη υποψήφιο Πολ Τόμας Αντερσον «που είναι σπουδαίος σαν τον Ορσον Ουέλς» – τι το ‘θελες αυτό βρε Μπεν; Αφού το πήρες το βραβείο!

Μιλώντας για βραβεία, στο Χόλιγουντ για να διακριθείς για την ερμηνεία σου πρέπει να έχεις υποδυθεί είτε ψυχάκια είτε ανάπηρο είτε ένα πραγματικό πρόσωπο. Ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις κέρδισε δύο βραβεία Οσκαρ πατώντας στις δύο πρώτες περιπτώσεις (με τα «Θα χυθεί αίμα» και «Το αριστερό μου πόδι» αντίστοιχα) και τώρα ενδέχεται να κερδίσει και ένα τρίτο ως… «Λίνκολν» για το οποίο κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα ανδρικής ερμηνείας (για δραματική ταινία). Εδώ οι μπουκεράδες των βραβείων (και, ξέρετε, υπάρχουν άπειροι τέτοιοι) θα μπορούν να ποντάρουν εκ του ασφαλούς.

ΤΟ «ΘΑΨΙΜΟ». Πολλές ήταν οι «χαριτωμένες» στιγμές. Η Τίνα Φέι και η Εϊμι Πόλερ διασκέδασαν με τις σκηνές βασανιστηρίων του «Zero Dark Thirty» – η δεύτερη μάλιστα είπε το εξής αμίμητο: «Σε ό,τι αφορά το θέμα των βασανιστηρίων, εμπιστεύομαι τη γνώμη μιας γυναίκας που ήταν για τρία χρόνια παντρεμένη με τον Τζέιμς Κάμερον!» αναφερόμενη στη… σκηνοθέτιδα Κάθριν Μπίγκελοου. Ακόμα και ο Μπιλ Κλίντον ανέβηκε στη σκηνή για να προλογίσει το «Λίνκολν». Η σημαντικότερη στιγμή πάντως ήταν όταν εμφανίστηκε η Τζόντι Φόστερ, η οποία παρέλαβε το βραβείο «Σεσίλ Μπ. ΝτεΜιλ» για την προσφορά της στον κινηματογράφο.

Πριν όμως κατέβει, κοντοστάθηκε στο μικρόφωνο για μια συγκινητική και αποκαλυπτική ομιλία: «Νιώθω την ανάγκη να σας εξομολογηθώ κάτι. Και χρειάζομαι θάρρος. Λοιπόν, είμαι μόνη. Ελπίζω να μην απογοητευθήκατε που δεν δηλώνω τώρα πως είμαι gay (σ.σ.: χρησιμοποίησε την αμερικανική έκφραση «coming out» που σημαίνει ακριβώς το ίδιο), το έχω κάνει πολύ παλιά – στην παλαιολιθική εποχή, πριν γίνει μόδα. Το έχω κάνει στους δικούς μου ανθρώπους, στους φίλους μου, στους συνεργάτες μου και σε όσους είχα πραγματικά γνωρίσει.

Τώρα βέβαια μαθαίνω πως αν δεν έχεις εκφραστεί δημοσίως γι’ αυτό, αν δεν το έχεις ανακοινώσει σε μια συνέντευξη Τύπου και δεν έχεις γίνει το κεντρικό αντικείμενο ενός reality show δεν έχει αξία. Αλλωστε ένα reality show με πρωταγωνίστρια εμένα θα ήταν τόσο βαρετό… Θα έπρεπε να φασωθώ με τη Μαριόν Κοτιγιάρ ή να ρίξω μια στον πισινό του Ντάνιελ Κρεγκ για να μείνω στον αέρα. Σοβαρά τώρα όμως, αν υπήρξατε ποτέ δημόσιο πρόσωπο από την εποχή που ήσασταν νήπιο, αν είχε χρειαστεί να παλέψετε για μια ζωή που έμοιαζε κάπως αληθινή και φυσιολογική κόντρα σε όλες τις πιθανότητες, τότε ίσως να καταλαβαίνατε την ανάγκη μου για ιδιωτική ζωή. Κι εγώ εκτέθηκα στον φακό από την εποχή που ήμουν τριών ετών – ε, αυτό είναι αρκετά κοντά σ’ ένα reality show, δεν συμφωνείτε;»

Στη συνέχεια, ευχαρίστησε τους συνεργάτες της, δήλωσε περήφανη για τη «μοντέρνα οικογένειά της» (οι δύο της γιοι χειροκρότησαν και αυτοί) και άφησε λίγο χώρο για την «πρώην σύντροφό της στον έρωτα αλλά αιώνια σύντροφο στη ζωή» τη Σίντνεϊ Μπερνάρντ και για τον αδελφικό της φίλο και συνεργάτη Μελ Γκίμπσον, λέγοντάς του «ξέρεις πως με έσωσες κι εσύ», με τον ηθοποιό να την κοιτάζει κατάματα, βαθιά συγκινημένος.

ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ. Ηταν δίχως αμφιβολία η πιο τρυφερή και ανθρώπινη στιγμή μιας τελετής που μοιάζει με προθέρμανση για τα Οσκαρ, λιγότερο καλοσκηνοθετημένη και εντυπωσιακή, ενδεδυμένη όμως με το ιδίας κοπής χαριτωμένο και ακίνδυνο λούστρο – γι’ αυτό και τέτοια ενσταντανέ εκτιμώνται λίγο περισσότερο από τα άλλα.

Πέραν τούτου, η ταινία που μάζεψε τις περισσότερες σφαίρες ήταν οι «Αθλιοι», το μιούζικαλ δηλαδή που βασίστηκε στην αντίστοιχη πετυχημένη θεατρική παράσταση (που, φυσικά, αποτελεί μεταφορά του μυθιστορήματος του Βίκτορος Ουγκό), σε σκηνοθεσία του Τομ Χούπερ, καθώς συγκέντρωσε και αυτό τα βραβεία της καλύτερης κωμωδίας ή μιούζικαλ και της ανδρικής ερμηνείας στην αντίστοιχη κατηγορία (Χιου Τζάκμαν) και της β’ γυναικείας ερμηνείας (Αν Χάθαγουεϊ). Ο Κουέντιν Ταραντίνο κέρδισε βραβείο για το σενάριο του «Django, ο τιμωρός» ενώ ο ηθοποιός του Κριστόφ Βαλτζ σήκωσε αυτό της β’ ανδρικής ερμηνείας (και δικαίως). Στοπ-καρέ στην Τζέσικα Τσαστέιν που απέσπασε Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής ερμηνείας για το «Zero Dark Thirty». Πού θα σταματήσει η ανοδική της πορεία;