Τρεις ώριμοι άντρες σε μια βάρκα

Η γρίπη είναι εποχική. Αλλά η πολιτική πάσχει από την ασθένεια του τοπικισμού όλο τον χρόνο. Συγχωρούμαστε λοιπόν που δεν πολυπήραμε χαμπάρι την κοινή συνέντευξη Τύπου των κ.κ. Κάμερον και Κλεγκ την περασμένη εβδομάδα στο Λονδίνο, απορροφημένοι από τον κυκεώνα της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας. Βρετανοί Συντηρητικοί και Φιλελεύθεροι άρχισαν το 2013 κάνοντας απολογισμό όσων λένε ότι έχουν πετύχει. Αλλά και δηλώνοντας ότι υπολογίζουν να κυβερνήσουν μαζί ώς το 2015. Μέχρι δηλαδή τις επόμενες εκλογές.

Η ανακοίνωση διαψεύδει όλους όσοι πίστευαν ότι επρόκειτο για πολιτικό γάμο συμφέροντος που δεν θα είχε μεγάλη αντοχή στον χρόνο. Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, ενώ η διακυβέρνηση προϋποθέτει ικανότητα προσαρμογής. Κάμερον και Κλεγκ θα το πάνε ώς το τέρμα, ο καθένας για τους λόγους του. Ο μεν Κάμερον γιατί μόνο έτσι – δηλαδή με τη στήριξη των Φιλελεύθερων – μπορεί να μείνει Πρωθυπουργός. Ο δε Κλεγκ γιατί ξέρει ότι μόνο στον «μάκρο» ορίζοντα της πενταετίας μπορεί να φανούν αποτελέσματα στην οικονομία που να δικαιώνουν το εγχείρημα που άρχισε το 2010. Οι Φιλελεύθεροι είναι αυτοί που έχουν φάει ώς τώρα το περισσότερο «ξύλο» δημοσκοπικά κι ελπίζουν ότι ο χρόνος θα τους επιτρέψει να ανακάμψουν. Λογικό. Οι κυβερνήσεις συνασπισμού είναι συνήθως εις βάρος του λεγόμενου «τζούνιορ πάρτνερ» – ελληνιστί, του μειοψηφικού εταίρου.  

Με αυτά στον νου μας ας ξανακοιτάξουμε την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ. Η εβδομάδα αυτή θα δείξει αν η δοκιμασία της λίστας Λαγκάρντ θα φέρει οριστικά πιο κοντά τον Βαγγέλη Βενιζέλο με τον Αντώνη Σαμαρά. Η ροπή είναι, ούτως ή άλλως, προς την κατεύθυνση της προσέγγισης κι ένα καλό αποτέλεσμα στις ψηφοφορίες της Πέμπτης θα την επαναβεβαιώσει. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι μια βόλτα στα γραφεία των τριών εταίρων τούς βρίσκει να έχουν κοινή αντίληψη για τον πολιτικό χρόνο με τους βρετανούς συναδέλφους τους σε θέματα συγκυβέρνησης. Στην Ιπποκράτους δεν βλέπουν εκλογές ούτε το 2013 ούτε το 2014. Η εκτίμηση διατυπώνεται με μετριοπάθεια, αλλά εκφράζει γνήσια πεποίθηση και βούληση. Εκλογές δεν έβλεπε σύντομα ήδη από τις αρχές του φθινοπώρου ο Φώτης Κουβέλης. Κάλπες δεν επιθυμεί για το 2013 – αλλά ούτε και μετά – ο Αντώνης Σαμαράς.

Οπως στο Λονδίνο, έτσι και στην Αθήνα η αντίληψη αυτή είναι προϊόν ψυχολογικών διεργασιών αλλά και πολιτικής λογικής. Η συγκυβέρνηση δημιουργεί μια ώσμωση μεταξύ των εταίρων που τελικά λειτουργεί συγκολλητικά. Συγχρόνως οι εταίροι αντιλαμβάνονται ότι τους συμφέρει όλους να πάνε σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα με την ελπίδα πως οι πολιτικές που έχουν εφαρμόσει θα αποδώσουν. Με άλλα λόγια, δεν υφίσταται πλέον η αρχική ψευδαίσθηση ότι μπορεί να στηρίζεις, ως μειοψηφία, μια κυβέρνηση και ταυτοχρόνως να την αντιπολιτεύεσαι. Ολοι εκείνοι στο ΠΑΣΟΚ που αλληθώριζαν πολιτικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ «βοηθήθηκαν» από τη λίστα Λαγκάρντ να καταλάβουν πιο γρήγορα το αυτονόητο: ότι το ρήγμα με την Κουμουνδούρου είναι πολύ βαθύτερο από ό,τι με το Μέγαρο Μαξίμου.  

Ακόμη και σε επίπεδο παραπολιτικού, τα παράπονα μεταξύ αρχηγικών γραφείων είναι πια περιορισμένα έως ανύπαρκτα κι αυτό δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της καλής ατμόσφαιρας που δημιουργεί η εορταστική περίοδος. Συμπέρασμα: η κυβέρνηση των τριών αρχίζει το 2013 με προϋποθέσεις σταθεροποίησης. Αυτή θα επιβεβαιωθεί στη δοκιμασία του ανασχηματισμού – που προβάλλεται, πάντως, στη χρονική περίοδο μετά το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.