«Ο αδελφός μου Ντάνιελ Ντέι-Λιούις»

«Η παιδική ηλικία, όπως κι ο έρωτας, είναι τυφλή. Τα παιδιά δεν έχουν επαφή με τον έξω κόσμο. Ζουν στον δικό τους, φτιάχνοντας δικές τους ιστορίες και συμπορεύονται. Συχνά, το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί πραγματικά να διεισδύσει στην ονειροπόληση ενός παιδιού είναι ένας συγγενής. Και από όσα γνωρίζουμε οι δεσμοί αίματος ανάμεσα σε αδέλφια είναι παντοτινοί. Το δέσιμο αυτό ισχύει για την αγάπη, το μίσος, την εμπιστοσύνη, την ειλικρίνεια, το ψέμα. Ισχυρό υλικό, η επιρροή του οποίου διατρέχει τη μνήμη για το υπόλοιπο της ζωής μας».

Μια τέτοια ακλόνητη σχέση συνδέει τον διακεκριμένο Ντάνιελ Ντέι- Λιούς και τη μεγαλύτερη αδελφή του Ταμάσιν, διάσημη τηλεοπτική μαγείρισσα στη Βρετανία. Και την περιγράφει η ίδια με κείμενό της στην εφημερίδα «Ντέιλι Μέιλ».

«Αν ανατρέξω στο παρελθόν, στα παιδικά μου χρόνια, η ασφάλεια και η σιγουριά που υπήρχαν ανάμεσα σε μένα και στον μικρό αδελφό μου ήταν πάντα μια βεβαιότητα. Στην πορεία έμαθα πως ό,τι κι αν γίνουμε μεγαλώνοντας δεν συνδέεται με την πραγματική μας σχέση. Ο Νταν μπορεί να θεωρείται ως ένας από τους ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του (σ.σ. είναι υποψήφιος για Οσκαρ για τη φετινή ερμηνεία του στην ταινία «Λίνκολν»), έχει ήδη τιμηθεί με δύο Οσκαρ, αλλά για μένα θα είναι πάντα ο ίδιος άνθρωπος, ο μικρός αδελφός μου. Ασχέτως των επιτυχιών, των διακρίσεων και της καταξίωσης που εισπράττει.

Ο δεσμός μας σφυρηλατήθηκε στην παραδοξότητα της παιδικής μας ηλικίας. Πάντα οι μεγάλοι ήταν για μας μια μυστηριώδης φυλή, αλλά είχαμε ανακαλύψει τον δικό μας κόσμο στο οποίο η φαντασία μας είχε έκταση, η αλληλεγγύη κυριαρχούσε και η αίσθηση ότι ήμασταν συνωμότες επειδή παρακούαμε κανόνες μάς γέμιζε με ενθουσιασμό σ’ ένα κατά τα άλλα συχνά βαρετό, μονότονο και αυστηρό περιβάλλον».

Η Ταμάσιν διηγείται ότι, όπως συμβαίνει ανάμεσα στα αδέλφια, έτσι μεταξύ εκείνης και του αδελφού της έπεφτε ξύλο. «Μόνο που ο Νταν ήταν εξοπλισμένος με τσεκούρια, σπαθιά, πανοπλίες…». Η σχέση μεταξύ αδελφών είναι ανεπανάληπτη, τονίζει. «Οσο ξύλο και να πέφτει, πάντα ο ισχυρός δεσμός υπάρχει. Είναι η πανίσχυρη κόλλα της παιδικής ηλικίας. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς πορεύεται κάποιος όταν δεν έχει τον αυτοκόλλητό του ή είναι μοναχοπαίδι, όπως ο πατέρας μας, Σέσιλ Ντέι-Λιούις».