Το ψωμί της ξενιτιάς είναι γλυκό

Μεγάλο μαράζι η ξενιτιά για τον τόπο μας. Πριν από τον Πόλεμο το όνειρο που χόρταινε τον πεινασμένο ξωμάχο ήταν να δει το άγαλμα της Ελευθερίας να αναδύεται στα αλατισμένα από το υπερωκεάνιο ταξίδι μάτια του, σαν γλυκόνερη όαση. Μετά ήρθε η ισοπεδωμένη από τον Πόλεμο χώρα του Γκαίτε που έψαχνε χέρια να σηκώσουν το βάρος της ανοικοδόμησης. Και εκεί οι Ελληνες, οι φτωχοί, εξασφάλισαν ένα κομμάτι ψωμί καταθέτοντας ποτάμι ιδρώτα και μοναξιά. Η Αυστραλία, το Βέλγιο, η Νότια Αφρική έγιναν πατρίδες και εργοδότες για χιλιάδες ομοεθνείς μας, που η γενέτειρα δεν βάσταγε να θρέψει. Και το ψωμί της ξενιτιάς ήταν πικρό, το νερό της θόλο και τα λοιπά και τα λοιπά… Η κρίση οδηγεί και στις ημέρες μας οικογένειες ολόκληρες έξω από τα σύνορα προς αναζήτηση των βασικών αγαθών για την επιβίωση. Και ο ξενιτεμός των ελλήνων φιλάθλων είναι αυτός που μας ταλανίζει και μας απασχολεί. Γη της Επαγγελίας; Η Ισπανία! Ο ποδοσφαιρόφιλος, ο πεινασμένος από θέαμα, από γκολ, από ταλέντα, από επιτυχίες, από καθαρή μπάλα και όχι βορβορώδη, έχει μαζέψει από καιρό τις βαλίτσες του και έχει μετοικήσει σε άλλα πρωταθλήματα. Η Πριμέρα Ντιβισιόν, ως άλλη Νέα Υόρκη, ως άλλος σταθμός του Μονάχου, υποδέχεται το μεταναστευτικό κύμα των απηυδισμένων και ρακένδυτων οπαδών του ποδοσφαίρου μας για να τους χορτάσει. Κουρασμένοι Ελληνες από την ελεεινή φτώχεια, την προκλητική ίντριγκα, την αβάσταχτη μετριότητα έστρεψαν τα μάτια προς τη Δύση. Εκεί όπου ο Μέσι, η Μπάρτσα, η Ρεάλ, η Ατλέτικο μεσουρανούν, εκεί όπου ακόμα η μπάλα παίζεται σε γήπεδα και όχι σε ημίφωτα γραφεία, εκεί όπου το ποδόσφαιρο είναι γιορτή και θέαμα και γκολ και ντρίπλες κι όχι ζωολογικός κήπος με υπνωτισμένα ζώα, με… αρκούδες, λαγούς και πάσης φύσεως έρποντα μεταξύ λάσπης και μούχλας. Η στροφή προς την αλλοδαπή είναι έντονη τα τελευταία χρόνια.

Πρωτοσέλιδα του Τύπου έσπασαν τον συνεκτικό ιστό της μιζέριας και της ένδειας των τοπικών ειδήσεων και προβάλλουν πλέον τα κατορθώματα Ισπανών και αλλόφυλων που μεγαλουργούν στην Ιβηρική, κυρίως. Τα πρωταθλήματα της Ιταλίας, της Αγγλίας και της Γερμανίας ακολουθούν στις προτιμήσεις των… αθλητικών μεταναστών.

Αν εξασφάλισε η ΑΕΚ φορολογική ενημερότητα, αν οι καμήλες του Τσάκα ήταν δρομάδες ή βακτριανές και αν ο αετός του ΠΑΟΚ πέταξε χωρίς ζύγια και ουρά, ουδόλως δείχνουν να απασχολούν πλέον το κοινό του ποδοσφαίρου μας. Και ο Ολυμπιακός βλέπει τις κερκίδες του Γ. Καραϊσκάκης να μένουν δίχως σύντροφο. Η προέλαση σε ελεύθερο πεδίο μάχης χασμουρητά προκαλεί και όχι άγρυπνο ενδιαφέρον. Ακούς πλέον σε ραδιοφωνικές εκπομπές αθλητικού περιεχομένου αναλύσεις από ακροατές για αλλοδαπούς παίκτες και πρωταθλήματα με γνώση και σπουδή που εκπλήσσουν. Ο μεταγραφικός στόχος του ΠΑΟΚ που ακούει στο όνομα Λάζοβιτς αναλύθηκε από φίλαθλο με λεπτομέρειες που θα κέντριζαν το ενδιαφέρον ακόμα και συγγενούς του παίκτη. Η 11άδα (ολόκληρη από την Πριμέρα Ντιβισιόν) των παικτών που φλέρταραν με τη Χρυσή Μπάλα απασχόλησε τηλεοπτική εκπομπή, όταν άλλες εποχές θα ήταν δεύτερο μονόστηλο στην «Αθλητική Ηχώ». Και, τέλος, τα κλάσικο της Ισπανίας έχουν εισβάλει στη ζωή μας ωσάν τους ταύρους της Παμπλόνας: επικίνδυνο μα γοητευτικό κυνηγητό στις οδούς του ποδοσφαίρου.

Αν αποσυνθέσεις το ελληνικό ποδόσφαιρο στο τέλος θα δεις να σου απομένουν ένας σκοτεινός παράγοντας, ένας λερωμένος διαιτητής και ένα φωτεινό ταλέντο που έσβησε όταν άναψαν τα φώτα… Που σημαίνει, με άλλα τόσα το ξαναφτιάχνεις. Για την ώρα ο έλληνας φίλαθλος έχει στριμώξει στη βαλίτσα του τα στοιχεία του ποδοσφαίρου μας και ταξιδεύει, χωρίς να έχει κανένα λόγο να το ξαναφτιάξει. Η πείνα και η κούραση τον οδηγούν να λησμονήσει την αποσκευή του ηθελημένα στον πρώτο πολύβουο σταθμό. Καλοτάξιδος!