Ο λατίνος εραστής του μπάσκετ

Ο Αντρέα Τρινκιέρι, ένα «ατίθασο παιδί» της πρώτης γραμμής των ευρωπαίων προπονητών που είναι από χθες ο νέος προπονητής της Εθνικής Ελλάδας, ακριβώς αυτό απολαμβάνει. Αρνήθηκε την πατρική πρόταση και προτροπή να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, με όλα τα προνόμια που δικαιούτο, και με ευκολία πήρε μια δύσκολη απόφαση, την οποία υποστήριξε με όλες τις δυνάμεις του.

Παιδί από… τζάκι, γεννημένος στο πλούσιο Μιλάνο, ο 45χρονος που προκαλεί πολλές συζητήσεις με το παρουσιαστικό του και τις μοντέρνες επιλογές στο lifestyle του, είχε από τα μικράτα του όνειρο να διαπρέψει στο μπάσκετ. «Ξέρεις, λέω πάντα στους παίκτες μου να ονειρεύονται. Να κάνουν τρελά όνειρα. Καμιά φορά βγαίνουν αληθινά. Ετσι και εγώ πάντα ονειρεύομαι», είχε εξηγήσει ο Τρινκιέρι στη Θεσσαλονίκη, όπου πρόσφατα βρέθηκε για να διδάξει σε σεμινάριο προπονητικής, αναφερόμενος στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το μπάσκετ και την καριέρα του.

Ενα από τα πρόσφατα όνειρά του, από τη στιγμή που το όνομά του βρέθηκε στο προσκήνιο, ήταν να αναλάβει και την Εθνική Ελλάδας. Παλαιότερα τα όνειρά του ήταν πάλι για το μπάσκετ, αλλά ως παίκτης. Ηταν όμως πραγματικά ατάλαντος, παρότι προσπαθούσε συνέχεια, παρότι σκεπτόταν το μπάσκετ 24 ώρες το 24ωρο. Με ζέστη και με κρύο! Ακόμη κι όταν το θερμόμετρο έδειχνε στο Μιλάνο 5-6 βαθμούς κάτω από το μηδέν, εκείνος παρέμενε στα ανοιχτά γήπεδα της πόλης να κάνει εκείνο που λάτρευε.

Είχε πάρει ένα ζευγάρι γάντια, τους είχε κόψει τα δάχτυλα και μιμείτο τους πρέμιερ, Ντ’Αντόνι, Μενεγκίν και φυσικά τον ΜακΑντού. Η  Ιταλία και η μπασκετική Ευρώπη ζούσαν στον ρυθμό της Ολίμπια, αλλά όσο κι αν ο Αντρέα Τρινκιέρι το ήθελε δεν έμελλε να ζήσει κι εκείνος στον ρυθμό του μπάσκετ. Ως παίκτης…

Την κρίσιμη στιγμή κλήθηκε να πάρει απόφαση ζωής. Με παππού πρόξενο της Ιταλίας στη Βοστώνη, πατέρα Αμερικανό, μητέρα Κροάτισσα και μεγαλωμένος στο Μιλάνο, είχε πολλές επιλογές. Απόφοιτος του Χάρβαρντ ο πατέρας του, Πολ, είχε κοφτερό μυαλό. Εργαζόταν στο Λονδίνο, όπου γνώρισε τη μητέρα τού Αντρέα, Ταμάρα, η οποία σπούδαζε στην πρωτεύουσα της Αγγλίας. Προτίμησαν όμως να μετακομίσουν στην Ιταλία γιατί «ήταν ο καλύτερος τόπος να ζήσει μια οικογένεια» και έτσι ο προπονητής της Καντού που κατέχει τρεις μητρικές γλώσσες, είχε όλες τις πόρτες ανοικτές.

Εκείνος όμως ήθελε να ανοίξει την κλειστή. Στα 17-18 του συνειδητοποίησε πως δεν ήταν γεννημένος για να γίνει μπασκετμπολίστας αλλά γεννήθηκε για να γίνει προπονητής. Αποφάσισε να καλλιεργήσει το πάθος του χωρίς να τον κοροϊδεύουν κι άρχισε να προπονεί τους φίλους του. Σιγά σιγά άρχισε να προπονεί μικρές ομάδες και όταν έπρεπε να υποστηρίξει την απόφαση, για την οποία ήρθε σε σύγκρουση με τις προτροπές των γονιών του, εργαζόταν ταυτόχρονα σε 7 ομάδες, αλλά και από τα 25 έως τα 27 χρόνια του να δουλεύει σε τράπεζες, ακόμη και σε πιτσαρίες. «Στηρίζουμε την επιλογή σου, αν και δεν συμφωνούμε. Θα ζήσεις όμως με τα δικά σου χρήματα», του είχαν πει οι γονείς του. Και αυτό έκανε.

Εμεινε στο Μιλάνο έως το 2004, ώσπου ένας μπασκετόφιλος και λάτρης των αγώνων μικρών κατηγοριών του πρότεινε να συζητήσει με την Κρεμόνα, όπου άρχισε την προπονητική πριν από το ξεπέταγμα με την Καντού!

Αγνωστος μεταξύ αγνώστων, πάντα πίσω από τον προπονητή, δεν είχε πετύχει κάτι που θα τραβούσε γρήγορα το ενδιαφέρον κάποιας μεγάλης ομάδας. Εγινε όμως θέμα στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» – όχι για την προπονητική ικανότητα αλλά για το μοντέρνο σπίτι του στο ιστορικό κέντρο του Μιλάνου, το οποίο ανακαίνισε με τέτοια επιτυχία που προκάλεσε το ενδιαφέρον της αμερικανικής εφημερίδας. Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» παρουσίασαν το 200 τ.μ. σπιτικό του σε άρθρο που είχε στολιστεί με πολλές φωτογραφίες, που αποδεικνύουν ότι ο νέος ομοσπονδιακός προπονητής είναι σούπερ μοντέρνος τύπος, όπως αποδεικνύεται από το ιδιαίτερο προσωπικό στυλ του, το οποίο προκαλεί σχόλια.

ΜΟΧΙΤΟ. Ξεχωριστός άνθρωπος, μεγαλωμένος σε πολυπολιτισμική οικογένεια, με ανοικτούς ορίζοντες, ο Τρινκιέρι χρησιμοποιεί το χιούμορ και στις δηλώσεις του. Θα μας πει σίγουρα για τη «φέτα», για «τζατζίκι» και άλλα τέτοια, που στα μέρη μας θα σχολιαστούν αρνητικά ώσπου (και αν) φέρει επιτυχίες. Ή θα πει για βόλτες, «για μοχίτο με σαγιονάρα», όπως είχε περιγράψει πέρυσι πώς βλέπουν ορισμένοι το ματς Μιλάνο – Καντού, επειδή η ομάδα του είχε πλεονέκτημα τεσσάρων βαθμών. Εκεί δεν χλευάστηκε. Απολαμβάνει τον σεβασμό, αφού έβαλε ξανά στην Ευρωλίγκα (πέρυσι στο Tοπ 16) την παρηκμασμένη για σειρά ετών Καντού. Το νέο όνειρό του είναι να οδηγήσει σε επιτυχίες την Εθνική Ελλάδας. Αν τα καταφέρει, όποτε μιλάει για φέτα, τζατζίκι κ.λπ. άπαντες θα χειροκροτούν…