Από μηχανής αστυνομικός

Νοέμβριος του 2009. Είναι σούρουπο όταν από τον περιβάλλοντα χώρο του Γενικού Κρατικού στη Νίκαια, όπου εργάζεται ως ειδικός φρουρός, τυχαίνει να δει ότι ακριβώς μπροστά από την κεντρική πύλη κάτι δεν πάει καλά. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά, αντιλαμβάνεται επίδοξο ληστή περιπτέρου, ο οποίος, υπό την απειλή μαχαιριού, μόλις έχει αφαιρέσει χρήματα, κούτες με τσιγάρα και τηλεκάρτες κι έχει κλειδώσει στο περίπτερο τον ιδιοκτήτη. Αν και άοπλος την ώρα εκείνη, δεν το λογαριάζει, παρά ενστικτωδώς τον παίρνει στο κατόπι. Μόνο που ο δράστης προλαβαίνει κι επιβιβάζεται σε ταξί, απειλώντας με το μαχαίρι τον οδηγό του. Με πολιτική περιβολή, ο 45χρονος σταματά την πρώτη διερχόμενη μοτοσικλέτα και δηλώνει την ιδιότητά του στον έκπληκτο δικυκλιστή, που, ενώ αρχικά αρνείται, τελικά συναινεί. Καταδιώκουν πλέον από κοινού τον κακοποιό, που, όπως αργότερα αποδεικνύεται, έχει μόλις αποφυλακιστεί. Μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω, το φανάρι που μπλοκάρει την κυκλοφορία εμποδίζει τη διαφυγή του. Ο ειδικός φρουρός ανοίγει τότε την πόρτα του συνοδηγού, του ζητά να παραδοθεί, αλλά μάταια. Οι δύο άντρες ανταλλάσσουν απανωτές γροθιές, μέχρι που ο πιο γεροδεμένος, ο ληστής, ρίχνει στο έδαφος τον διώκτη του και το σκάει. Αυτός, ωστόσο, και πάλι εκεί, τον ακολουθεί ξανά, τώρα πια πεζός. Τον εντοπίζει λίγο πιο κάτω, ενώ επιχειρεί να κρυφτεί σε πιλοτή. Ζητά πλέον ενισχύσεις, οπότε όλα στα επόμενα λεπτά παίρνουν πιο εύκολα τον δρόμο τους…

Για τη συγκεκριμένη ανδραγαθία του τιμήθηκε προ ημερών από την Ακαδημία Αθηνών, κατά την πανηγυρική συνεδρίασή της. Αλλά και το 2010 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας αναγνώριζε, παρασημοφορώντας τον με τον Αστυνομικό Σταυρό, την κοινωνική προσφορά του. Για ανάλογες περιπτώσεις της, άλλες πέντε φορές στο παρελθόν του επιβραβεύτηκε από την Πολιτεία. Σήμερα, ο ίδιος πρέπει να ανατρέξει στο αρχείο του για να αναζητήσει λεπτομέρειες περιστατικών.

Να ανοίξει και τα ντουλάπια του, όπου έχει φυλάξει μετάλλια και επαίνους. Θα θυμηθεί τότε δύο περιπτώσεις, το 2006 και το 2009, οπότε του απονεμήθηκαν εύφημος μνεία και έπαινος, αντίστοιχα, από τη διοίκηση του Κρατικού Νίκαιας για τον ιδιαίτερο ζήλο και την αποφασιστικότητά του κατά τη σύλληψη δραστών. Αλλες τρεις φορές, πάλι, έχει τιμηθεί από υπουργούς Υγείας (δύο από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, μία από τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου) για τις δράσεις του, μεταξύ αυτών και για την εικοσαετή, τότε, εθελοντική προσφορά του ως αιμοδότης. «Είναι μεγάλη κάθε φορά η συγκίνηση από αυτές τις τιμές της Πολιτείας, που, αν μη τι άλλο, ηθικά δείχνει ότι δεν με ξέχασε. Οι βραβεύσεις αυτές, μάλιστα, είναι και μια αφορμή για να γίνομαι ακόμα καλύτερος στη δουλειά μου…», έχει να πει σήμερα σεμνά.

ΝΤΟΥ ΜΕ ΤΣΕΚΟΥΡΙ. Το 1996 είχε πέσει και ο ίδιος θύμα ληστείας, έξω από κέντρο διασκέδασης. Στη συμπλοκή εκείνη, ο ένας από τους δύο δράστες τού έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό για να του πάρει χρήματα, κινητό και αλυσίδα. Αυτός αντιστάθηκε και τελικά ξυλοκοπήθηκε άσχημα. Τα περιστατικά αυτά τον ακολουθούν έκτοτε, αφού δεν θέλει με τίποτα να βρεθεί άλλος πολίτης στη θέση του. «Εκ των υστέρων, συνειδητοποίησα πως θα μπορούσαν τότε να με είχαν σκοτώσει, λίγο έλειψε. Φοβήθηκα, έγινα πιο προσεκτικός, και στη ζωή και στη δουλειά μου…», υποστηρίζει τώρα. Μόνο που οι συγκυρίες αλλά και η φύση της δουλειάς του δεν λένε να τον αφήσουν σε ησυχία. Οπως, π.χ., ο εξοργισμένος ασθενής που εισέβαλε με τσεκούρι (!)
στα Επείγοντα, έσπασε την τζαμαρία του ταμείου, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν δύο υπάλληλοι, πριν ο Θοδωρής Μονέος τον αφοπλίσει. Το 2006, πάλι, ενεπλάκη με άλλους δύο κακοποιούς, πάλι στο νοσοκομείο. «Βραδινές ώρες, πήγαν να διαρρήξουν την αποθήκη. Τους αντιλήφθηκα, αλλά αυτοί εν ψυχρώ άνοιξαν πυρ εις βάρος μου. Εγώ τότε ανταπέδωσα, χρειάστηκε να πηδήξω στο κενό από ύψος δύο μέτρων, να τραυματιστώ από την πτώση αυτή για να σωθώ…», ανατρέχει.

Εως και πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου απέτρεψε το 2007. «Ετυχε να δω δύο άτομα σε μηχανή έξω από την πύλη. Παραξενεύτηκα από τα βαριά μπουφάν που φορούσαν ανοιξιάτικα. Και τα καπελάκια τους μου κίνησαν υποψίες και είπα “εδώ τώρα κάτι τρέχει…”. Πράγματι, στα επόμενα λεπτά, κάθε λίγο έμπαινε μέσα ο ένας και κάτι έψαχνε, μετά έμπαινε ο άλλος. Σκέφτηκα τότε πως είχαν βάλει στόχο τους την τράπεζα εντός του νοσοκομείου, κάλεσα ενισχύσεις και συνελήφθησαν. Μάθαμε τελικά πως και οι δύο ήταν σεσημασμένοι για βαριά αδικήματα κι αποφυλακισμένοι. Ο ένας έφερε όπλο, πάνω τους βρέθηκαν η φωτογραφία νοσοκόμας, έγγραφο με αναλυτικά στοιχεία της, καθώς και μεγάλο χρηματικό ποσό, πιθανόν προκαταβολή για να την εκτελέσουν…», περιγράφει.

Του μένει, όπως λέει, «γεύση γλυκιά» σήμερα, έπειτα από τόσες ριψοκίνδυνες παραστάσεις. «Ωρες ώρες σκέφτομαι πως κάποιοι χρωστούν σε μένα τη ζωή τους, όπως αυτή η νοσοκόμα που γλίτωσε. Αλλοτε, πάλι, πως θα μπορούσα να ήμουν ώς και νεκρός στη διάρκεια τέτοιων σκηνικών, εν μέσω πυροβολισμών. Σε κάθε περίπτωση, με ικανοποιεί αφάνταστα που βοηθώ, όσο μπορώ, κάθε ανυπεράσπιστο πολίτη…», σημειώνει. «Εχει πάρει προσωπικά τη δουλειά του αυτή. Ενώ θα μπορούσε να κάνει τα στραβά μάτια και να μην μπλέκει, μπροστά στο καθήκον αυτός έχει τσαγανό, τρέχει πάντοτε να βοηθήσει όποιον κινδυνεύει. Φόβο δεν έχει μέσα του, αυτό μαρτυρά το ότι τα βάζει ακόμα και άοπλος με κακοποιούς. Εως και εμείς μένουμε έκπληκτοι με όσα κατά καιρούς κάνει!», τον σκιαγραφεί ο Νίκος Μονέος, ο ένας εκ των δύο αδερφών του.

ΛΟΧΙΑΣ – ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ. Πλέον ο, γεννημένος στον Κορυδαλλό, βενιαμίν της πενταμελούς οικογένειάς του, μετρά 18 ολόκληρα χρόνια στο ίδιο νοσοκομείο. Προηγουμένως, υπηρέτησε ως οπλίτης – λοχίας Πενταετούς Υποχρέωσης στη Λήμνο, δούλεψε ως οδηγός σε φορτηγά ψυγεία, ως συμβασιούχος δασοπυροσβέστης ή διανομέας σε βιβλιοπωλείο. Εκπαιδεύτηκε και ως διασώστης στο ΕΚΑΒ, αλλά, όταν δεν τον προσέλαβαν εκεί, έβγαλε τη Σχολή της Αστυνομίας, οπότε ανέλαβε καθήκοντα ειδικού φρουρού. Εκτός δουλειάς, ασχολείται ενεργά από το 1985 με τη διαιτησία. Διετέλεσε ρέφερι και στην Α΄ Εθνική (1998), είναι τώρα αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Διαιτητών Ποδοσφαίρου Πειραιά. Συνηθίζει και να επισκέπτεται τακτικά τη γενέτειρα της μητέρας του, το Κουλούμι Ανατολικής Μάνης, τον σταθερό προορισμό των διακοπών του. Εκεί γεμίζει τις μπαταρίες του, πριν εμπλακεί και πάλι σε νέες περιπέτειες με τους «κακούς»…