[Εναλλακτικά] Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αφρώδης οίνος

ΜΙΑ ΚΑΙ ΧΑΣΑΜΕ πάλι το ραντεβού με το τέλος του κόσμου σε εκδοχή Μάγια, δεν μας μένει παρά να προσπαθήσουμε να δούμε τι θα μπορούσε να τελειώσει κατά το έτος 2013 στη χώρα μας. Σίγουρα όχι η ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργεί πολιτικά γεγονότα. Το ταξίδι του Αλέξη στη Λατινική Αμερική ευτελίσθηκε, λοιδορήθηκε, αμφισβητήθηκε, σχολιάσθηκε – αλλά δεν πέρασε απαρατήρητο. Υπό την έννοια αυτή, είναι μια επιτυχημένη άσκηση επικοινωνίας. Αν και δεν έχει κάτι το πρωτότυπο. Ολοι οι α-τυπικοί υποψήφιοι για την ηγεσία αναζητούν εναλλακτικούς προορισμούς. Ας πούμε προ πενταετίας και βάλε, η Σεγκολέν Ρουαγιάλ έτρεχε στη Χιλή να συναντήσει τη Μισέλ Μπατσελέ ώστε να βγουν οι αναγκαίες φωτογραφίες. Συμβαίνουν αυτά – χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ συνεχίζει να διαδραματίζεται σε τοπικό επίπεδο. Ο,τι και αν έκαναν, ας πούμε, οι μεγαλοευρωπαίοι για να βοηθήσουν τον Μάριο Μόντι – ή τον Λουκά Παπαδήμο – δεν άλλαξε τα δεδομένα των πολιτικών συσχετισμών στην Ιταλία και την Ελλάδα. Υπό την έννοια αυτή, η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με αναφορά στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής περίπτωσης αλλά και στα ερωτηματικά του 2013.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ πρώτο και κύριο: θα έχουμε εκλογές; Ή μάλλον ευνοείται ο ΣΥΡΙΖΑ από εκλογές το 2013; Ή μήπως τον βολεύει η μακροημέρευση της διακυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται. Ολοι έλεγαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προτιμούσε τη δοκιμασμένη μέθοδο του ώριμου φρούτου αλλά τους διέψευσε το αίτημα πρόωρων εκλογών και μάλιστα επάνω στην ψήφιση του πακέτου μέτρων 13,5 δισ. και του προϋπολογισμού. Η αλήθεια είναι ότι στην πολιτική έχει σημασία το momentum. Και το momentum δεν κρατάει για πάντα. Αυτά υπό την οπτική της Κουμουνδούρου. Κάποιοι από τους απέξω, με άλλη λογική, επιμένουν ότι ο χρόνος δεν τρέχει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Οσο περισσότερο μπουν στο μικροσκόπιο τα πρόσωπα και οι ομάδες που τον συνθέτουν τόσο πιθανότερο είναι να χαθεί η επαφή με τα ευρύτερα εκείνα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας που δίνουν πλειοψηφία. Εκτός αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει πιο ήπιος – στρογγυλέψει κάπως. Ή καταστεί κάτι λιγότερο απειλητικό και πιο συνηθισμένο. Βοηθάει σε αυτό η ασυλία με την οποία αντιμετωπίζεται το κόμμα του Τσίπρα από ένα μεγάλο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου – κάτι ιδιαίτερα αντιληπτό στα κρατικά ΜΜΕ.

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ τους λόγους, το 2013 θα είναι κρίσιμο και για τους συριζαίους και μάλιστα περισσότερο αν δεν γίνουν εκλογές. Εκεί θα φανεί αν ο οίνος ήταν αφρώδης – άρα θα ξεθυμάνει – ή αν πρόκειται για νέα ανθεκτική ποικιλία.