ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Η απογοήτευση των πολιτών

Γιώργος Δρακούλης

Η απογοήτευση, η οργή και η αγανάκτηση που επικρατούν ανάμεσα στις τάξεις της κοινωνίας πλέον αποτυπώνονται σε όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού βίου. Η εθνική καταρράκωση είναι έκδηλη και σηματοδοτεί την απαρχή της πλήρους διάλυσης της κοινωνικής συνοχής.

Πρόσφατη δημοσκόπηση της ΜRB καλώντας τους πολίτες να επιλέξουν τις λέξεις που τους εκφράζουν περισσότερο ως Ελληνες για το παρόν και το μέλλον της χώρας ανέδειξε στις πρώτες θέσεις την αγανάκτηση, την οργή και τον φόβο, ως κυρίαρχες στον παλμό της ελληνική κοινωνίας.

Παρ’ όλα αυτά, δεν φαίνεται τα κόμματα να λαμβάνουν υπόψη τα «εργαλεία» της αποτύπωσης της κοινής γνώμης. Αντίθετα, αγνοούν το κοινό αίσθημα και συνεχίζουν την υφεσιακή πολιτική οξύνοντας έτσι την ήδη τεταμένη κατάσταση στους κόλπους του κοινωνικού ιστού. Η ραγδαία αύξηση της ανεργίας και της ανέχειας, απόρροια της υφεσιακής πολιτικής που ακολουθείται, συμβάλλει στη δημιουργία έντονα αρνητικού κλίματος για την κοινωνία και καταφέρει γερά πλήγματα στη βάση της.

Οχι από σήμερα αλλά από χθες έπρεπε να δημιουργηθεί «δίκτυ» προστασίας για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Μέτρα που βαπτίζονται κοινωνικά αλλά κινούνται στο πλαίσιο της «φιλανθρωπίας» με πενιχρά επιδόματα που απλώς διαχειρίζονται την εξαθλίωση και δεν την εξαλείφουν, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικά. Οταν οι Ελληνες δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους πώς θα ορθοποδήσει η χώρα μας;

Οταν οι πολίτες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν βασικές ανάγκες πώς θα επέλθει η κοινωνική ευημερία και η ανάπτυξη στη χώρα μας; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που θα έπρεπε να εισακουστούν και να απασχολήσουν τα κυβερνώντα κόμματα γιατί πίσω και πάνω από τους οικονομικούς υπολογισμούς υπάρχουν άνθρωποι.

Οι προοπτικές της χώρας

Ανδρέας Σπ. Κραββαρίτης

ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ

Οι γραφικοί εσχατολόγοι διαψεύστηκαν οικτρά μια και η προφητεία τους για συντέλεια του κόσμου τον Δεκέμβριο του 2012 έπεσε σε απύθμενο κενό. Η ζωή συνεχίζεται καθώς και το μαρτύριο των ανθρώπων. Και ο Γολγοθάς των Ελλήνων τραβάει την ανηφόρα. Βρισκόμαστε στην καρδιά ενός οικονομικού πολέμου. Μπροστά σε απρόβλεπτες κοινωνικές και οικονομικές ανακατατάξεις. Οι κερδοσκόποι και οι κάθε είδους εκμεταλλευτές ανθρώπινου πόνου και αδυναμιών, και όχι μόνο, καραδοκούν…

Οι αρχαίοι Ελληνες είχαν περιγράψει παραστατικά τη μοίρα του ανθρώπου. Η ζωή του είναι μια διαρκής Οδύσσεια. Δεν ξέρω αν θα φτάσουμε στην Ιθάκη μας – πιστεύω ότι θα φτάσουμε – εκείνο που αξίζει όμως, όπως θα έλεγε και ο Καβάφης, είναι το ταξίδι. Απαιτούνται θυσίες και θύματα. Εξάλλου το μαρτύριο του Σίσυφου θα επαναλαμβάνεται στο διηνεκές, στις διάφορες κοινωνίες, σε διάφορες εποχές.

Ας μη μείνουμε κολλημένοι σε πεσιμισμούς. Δεν ωφελούν ούτε βοηθάνε. Το παρελθόν μπορεί να ενισχύσει την πνευματική μας φαρέτρα με την ανάλογη αισιοδοξία ώστε μέσα από τη βαριά καταχνιά και την πανθομολογούμενη απελπισία να αντλήσουμε ως «πολύτροπος» λαός μια, αμυδρή έστω, ελπίδα. Μέσα από την απογοήτευση να αναπτύξουμε την προοπτική. Και μέσα από τα αποκαΐδια και την τέφρα να αναγεννηθούμε σοφότεροι.

Και μην απατόμαστε. Οι αληθινοί φιλέλληνες σπανίζουν. Μόνοι μας θα αγωνιστούμε για δημιουργία και προκοπή. Ουδεμία συνεργασία σε διακρατικό επίπεδο γίνεται με γνώμονα το συναίσθημα. Υπάρχει το συμφέρον και μόνο. Τα κάθε είδους αρπακτικά, ντόπια και ξένα, ενεδρεύουν να σκυλέψουν πάνω σε άψυχα κουφάρια. Γι’ αυτό η πολιτική σταθερότητα και η κοινωνική συνοχή του λαού είναι απαραίτητες για να τους αποτρέψει.