Αλλος ένας καβγάς της ΝΔ Κολωνακίου…

Πόσος καιρός πάει, αλήθεια, από τότε που η Ολγα Κεφαλογιάννη και ο Νίκος Καραχάλιος με την παρέα τους διασκέδαζαν ηχηρά στη «Ράτκα» της οδού Χάρητος, στο Κολωνάκι; Αρκετός. Ή μάλλον αρκετά χρόνια. Πόσος καιρός πάει από τότε που διερχόμενος πεζός από την Πλατεία Κολωνακίου, μέσα στο μαύρο παλτό του, ο Καραχάλιος ρωτήθηκε από γνωστό του «τι κάνεις, Νίκο;» για να απαντήσει: «Είμαι καλύτερα παρά ποτέ»; Καμιά δεκαριά ημέρες.

Από τη μια είναι η αιώνια αυτοπεποίθηση του Καραχάλιου. Από την άλλη οι αιώνιοι καβγάδες των παιδιών της ελληνικής Δεξιάς. Το πώς τα ‘σπασε ο Νίκος με την Ολγα – ή μάλλον η υπουργός Ολγα με τον γραμματέα του ΕΟΤ Νίκο – είναι άλλη μία από τις ιστορίες της ΝΔ Κολωνακίου. Και είναι ο αφρός μιας υπόθεσης που στον πάτο έχει τις συνήθεις παθολογίες των γαλάζιων στελεχών δεύτερης και τρίτης γραμμής, όπως φάνηκε με εκείνο το καρνέ επιταγών που πήγε βόλτα στην τράπεζα χριστουγεννιάτικα για να καταλήξει στο αστυνομικό δελτίο.

Ο τουρισμός μετατράπηκε σε υπουργικό χαρτοφυλάκιο το 2004 για να βρει καρέκλα ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Επινόησε την τουριστική διπλωματία κι άρχισε να οργώνει την υφήλιο. Εκτοτε το χαρτοφυλάκιο παρέμεινε για να βολεύονται διάφοροι: η Φάνη, ο Αρης Σπηλιωτόπουλος και ο Κώστας Μαρκόπουλος, που ικανοποίησε εκεί για πρώτη φορά το «εγώ» του. Αντίστοιχα, ο τουρισμός ήταν η κατάλληλη λύση για να γίνει υπουργός η Ολγα – κάτι που σε μια άλλη από τις δημοκρατίες της ευρωζώνης δεν θα ήταν αυτονόητο. Ασχημα η Κεφαλογιάννη δεν τα έχει πάει – αλλά πόσο δύσκολο είναι να μην τα πάει κανείς καλά στα τουριστικά;

Στην πραγματικότητα, η λίστα αμαρτιών που έχουν να κάνουν με την τουριστική πολιτική της χώρας είναι εφάμιλλη της λίστας Λαγκάρντ. Υπάρχουν οι πληρωμές για επικοινωνιακή προβολή της Ελλάδας σε εταιρείες-μαϊμούδες της Ανατολικής Ευρώπης που τις είχαν διάφορα έξυπνα πουλιά στην Αθήνα. Υπάρχουν οι φωτογραφίες από αμμουδιές στη Φλόριδα που πουλήθηκαν ως πρωτότυπη καμπάνια για την ελληνική ακτογραμμή. Υπάρχει το άγαλμα του Βούδα που ήθελε να φέρει από το Πεκίνο συγγενής υπουργού και δεν χωρούσε στο βανάκι που πήγαινε την ελληνική αποστολή στο αεροπλάνο. Υπάρχουν τα τιμολόγια για κουρτίνες που χρεώθηκαν σε επώνυμο και διάσημο για τα κοστούμια του αθηναίο ράφτη. Υπάρχουν τα υπουργικά γεύματα στο Λονδίνο που χρεώνονταν σε πιστωτικές κάρτες τρίτων. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Κάποιες υποθέσεις γενικών γραμματέων τής προ του 2009 περιόδου είναι ακόμη στον εισαγγελέα.

Οτι τα σκάνδαλα στον ΕΟΤ έχουν άρωμα δεξιού ρετρό φαίνεται και από την αντικατάσταση του Καραχάλιου από τον Πάνο Λειβαδά. Ο Λειβαδάς ήταν δεξί χέρι του Θόδωρου Ρουσόπουλου, τον οποίο είχε επιλέξει ως αντίπαλό του ο Νίκος Καραχάλιος. Τα πρόσωπα μας πηγαίνουν απευθείας πίσω στους εμφυλίους πολέμους των στρατοπέδων επικοινωνίας του Καραμανλισμού – αν και οι αντιμαχόμενοι δεν κατέστρεψαν ο ένας τον άλλον: αυτοκαταστράφηκαν! Το καρνέ επιταγών που έκανε φτερά επιβεβαιώνει επίσης την ανησυχία ανώτατου κρατικού λειτουργού που έχει κεντρική εικόνα της κατάστασης και έλεγε κατ’ ιδίαν, προτού ξεσπάσει το σκάνδαλο, ότι «η ΝΔ δεν έχει καταλάβει πως το 2012 δεν είναι το 2004».

Το ερώτημα είναι πώς τα βλέπουν όλα αυτά στο Μαξίμου. Το να παραπέμπουν στις αστυνομικές Αρχές και στον εισαγγελέα είναι θεμιτή λύση. Το θέμα όμως είναι τι γίνεται πολιτικά με τέτοιες υποθέσεις. Διότι η ανοχή – όπως φάνηκε και στην περίπτωση Καραμανλή, που έβλεπε απαθής τα σκάνδαλα να περνούν – έχει μεγάλο ρίσκο. Και η κρίση έχει αλλάξει εντελώς τη δημόσια ατμόσφαιρα.