Χριστούγεννα στην Αλάσκα

«Δουλειά μου είναι η επίβλεψη του μηχανοστασίου ποντοπόρων πλοίων. Αυτό συμπεριλαμβάνει τον ανεφοδιασμό με καύσιμα, τις επισκευές στις μηχανές αλλά και τη συντήρησή τους. Το ωράριό μου αρχίζει στις 8 το πρωί και διαρκεί μέχρι τις 5 το απόγευμα με ένα ενδιάμεσο διάλειμμα για φαγητό. Ωστόσο, βρισκόμαστε ανά πάσα στιγμή σε ετοιμότητα. Οι θερμοκρασίες μέσα στο μηχανοστάσιο είναι υψηλές και τους θερμούς μήνες φτάνουν μέχρι και τους 45 βαθμούς Κελσίου. Οι συμβάσεις μας είναι πάντα επτάμηνες, ενώ ο προορισμός και το λιμάνι επιβίβασής μας στο φορτηγό πλοίο την επόμενη διετία μας ανακοινώνονται συνήθως λίγες ημέρες πριν. Το τελευταίο μου ταξίδι φέτος ξεκίνησε από τα Σέβεν Αϊλαντς, ανατολικά του Κεμπέκ στον Καναδά, με προορισμό τη Σιγκαπούρη. Διήρκεσε 52 ημέρες. Το 2010 έκανα Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά εν πλω. Τότε, κατευθυνόμασταν από την Καλιφόρνια στην Ιαπωνία. Ανήμερα τα Χριστούγεννα, θυμάμαι, προέκυψε μια βλάβη σε κύλινδρο μηχανής. Το πλοίο παρέμεινε σταματημένο για ώρες στον Κόλπο της Αλάσκας. Την Πρωτοχρονιά γιορτάσαμε με τους συναδέλφους: 19 άτομα γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Η έλλειψη των οικογενειών μας είναι πάντοτε έντονη. Υπάρχουν φορές που θέλω να τους καλέσω δύο και τρεις φορές στο δορυφορικό τηλέφωνο. Ωστόσο, προσπαθώ να αναπληρώνω τον χρόνο όταν επιστρέφω στην Ελλάδα».