Το τελευταίο ποτό στο Harry’s

Το Harry’s Bar δεν είναι απλώς ένα μπαρ. Είναι μέρος του βενετσιάνικου μύθου, όπως τα κανάλια, οι γόνδολες και η Γέφυρα Ριάλτο. Ενα από τα πιο γνωστά στέκια, όπου η αμερικανική ιντελιγκέντσια – ο Ορσον Γουέλς, ο Τρούμαν Καπότε, ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ, ο Χένρι Φόντα – και όχι μόνο, απολάμβανε τη δεκαετία του ’50 γουλιά γουλιά μπελίνι και ντράι μαρτίνι. Σήμερα, έπειτα από 81 χρόνια πίσω από την μπάρα, η ιδιοκτήτρια οικογένεια, οι Τσιπριάνι, βυθίζεται σε έναν ωκεανό χρεών. Και παίρνει τις τελευταίες παραγγελίες.

Μέσα στα τρία τελευταία χρόνια, υποστηρίζει ο 80χρονος ιδιοκτήτης Αρίγκο Τσιπριάνι, γιος του ιδρυτή Τζουζέπε, έχουν γίνει πολλές προσπάθειες προκειμένου το Harry’s Bar να μην πέσει στα χέρια των τραπεζών. Οι υψηλές χρεώσεις – έως και 20 ευρώ για ένα κοκτέιλ – δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την οικονομική κατρακύλα. Απεναντίας, μάλλον την επέτειναν – κρίνοντας από τα σχόλια πελατών σε ταξιδιωτικά σάιτ. Ο ίδιος ο Τσιπριάνι έχει αποπειραθεί πολλές φορές να διαπραγματευθεί με το πολυάριθμο προσωπικό – 75 υπάλληλοι – προτείνοντας είτε μισθολογικές περικοπές είτε εθελούσιες εξόδους. Εκείνοι επιμένουν πως είναι όλοι απαραίτητοι, προκειμένου να μη χάσει το Harry’s Bar ίχνος από τις υψηλές υπηρεσίες του, και αντιδρούν με απεργίες.

«Από το 2008 έως σήμερα έχουμε μία πτώση στην πελατεία μας της τάξης του 20%-30%. Εξακολουθεί να έρχεται πολύς κόσμος στη Βενετία, έστω και για μία ημέρα. Δεν είναι όμως “καλός τουρισμός”», τονίζει ο Τσιπριάνι στην ιταλική εφημερίδα «Κοριέρε ντέλα Σέρα». «Δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως μας λείπουν οι Αμερικανοί. Ηταν μία εγγυημένη πελατεία για όλο τον χρόνο. Δεν μπορεί να εξισορροπηθεί με το νέο κύμα, των πλούσιων Ρώσων ή των Κινέζων», προσθέτει.   

Η σημερινή οικονομική κατάσταση του θρυλικού μπαρ, όπως αποτυπώνεται στις μελέτες των συμβούλων επιχειρήσεων, απέχει έτη φωτός από το 1949, όταν ο Χέμινγουεϊ μπήκε για πρώτη φορά μέσα στο μαγαζί και βρήκε το «δικό του» τραπέζι – στο οποίο κάνει συχνές αναφορές στο μυθιστόρημά του «Μέσα από το ποτάμι και μέσα στα δένδρα» (Εκδ. Καστανιώτη). Τα χρέη του καταστήματος υπολογίζεται πως αυτή τη στιγμή αγγίζουν τα 5 εκατ. ευρώ. Η οικονομική κρίση κατάφερε αυτό που δεν μπόρεσε να γίνει ούτε στον φασισμό ούτε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τη δεκαετία του ’30 και του ’40 ανταγωνιστές του πατέρα τότε Τσιπριάνι – ιδιοκτήτες μπαρ και εστιατορίων – επιχείρησαν πολλές φορές να αποτραβήξουν τους θαμώνες του Harry’s Bar καλλιεργώντας φήμες πως το μπαρ στο στενό της Πλατείας του Αγίου Μάρκου είναι κρυφό στέκι ομοφυλόφιλων ή Εβραίων.