Το κυνήγι του αυτοκράτορα

Αναφορές για την κυνηγετική τέχνη της ιερακοθηρίας υπάρχουν ήδη στο Επος του Γκιλγκαμές (2500 π.Χ.), ενώ αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν πως οι Aσσύριοι την ασκούσαν από την εποχή του Σαρδανάπαλου τον 7ο αιώνα π.Χ. Κατεξοχήν αριστοτέχνες αυτής της ιδιαίτερης μεθόδου κυνηγιού ήταν και είναι οι Αραβες.

Αχώριστοι με τα «ιερακόμορφα» αρπακτικά  τους, οι βεδουίνοι του αραβικού κόσμου, πριν αποκαλύψουν τα μυστικά της τέχνης τους πρώτα στους Βυζαντινούς και έπειτα στους Ευρωπαίους, προκαλούσαν τον θαυμασμό των χριστιανών οι οποίοι έβλεπαν αποσβολωμένοι τα δικά τους αυτοκρατορικά πουλιά να στέκουν πειθήνια στους ώμους απλών ανθρώπων. Επειτα από αιώνες, ζάπλουτοι απόγονοι εκείνων των βεδουίνων κυνηγών αμόλησαν τα δικά τους οικόσιτα αρπακτικά για να συμμετάσχουν στους Αγώνες Ιερακοθηρίας του Αμπου Ντάμπι.

Κυνηγώντας το άψυχο θήραμά τους που είναι δεμένο σε ένα σκοινί το οποίο κρατά ο γερακάρης, τα γεράκια διαγωνίζονται σε αγώνες ταχύτητας. Το έπαθλο γι’ αυτά είναι ένα ορτύκι, ενώ για τους γερακάρηδες 50.000 ευρώ και ένα Lexus διπλάσιας αξίας.

Τυφλή αιχμαλωσία
Σύμφωνα με τους κανόνες του «Al Telwah», όπως αποκαλούνται στα αραβικά οι αγώνες ιερακοθηρίας, τα γεράκια πρέπει να απογειωθούν από το χέρι του γερακάρη τους και να διανύσουν μια απόσταση 400 μέτρων, καταφέρνοντας παράλληλα να αρπάξουν το θήραμά τους. Στη φωτογραφία, δύο από τους συμμετέχοντες δένουν ένα σκουφάκι γύρω από τα μάτια ενός γερακιού αφότου ολοκλήρωσε την κούρσα του. Γνωστό ως «chaperon», αποτελεί τμήμα του βασικού εξοπλισμού κάθε γερακάρη. Οποτε δεν κυνηγά ή δεν αγωνίζεται, το αρπακτικό φοράει αυτό το δερμάτινο σκουφάκι. Με καλυμμένο ολόκληρο το κεφάλι του εκτός από το ράμφος, το γεράκι είναι πρακτικά τυφλό. Δίχως οπτικά ερεθίσματα, είναι πιο εύκολο να ανεχθεί και την ανθρώπινη παρουσία και την αιχμαλωσία. 

Αχτύπητο δίδυμο
Το καίριο χτύπημα. Και για το γεράκι και για τον γερακάρη και για τον φωτογράφο. Το αρπακτικό είναι έτοιμο να περάσει τη γραμμή του τερματισμού αρπάζοντας το άψυχο θήραμά του, ο γερακάρης, που φαίνεται σαν να το εμψυχώνει και να το επαινεί, χειρίζεται με μαεστρία το δόλωμα και ο φωτογράφος καταφέρνει να απαθανατίσει το αχτύπητο δίδυμο σε μια εξαιρετική στιγμή. 

Το νηστικό γεράκι επιστρέφει
Το δόλωμα για να πετάξει το γεράκι είναι συνήθως ένα ορτύκι. Δεμένο σε ένα δερμάτινο λουρί, το οποίο χειρίζεται ο γερακάρης, το νεκρό πτηνό αποτελεί έναν εξαιρετικό μεζέ για το περήφανο γεράκι. Αν καταφέρει να το πιάσει, θα ξεγελάσει την πείνα του καθότι είναι νηστικό. Ενας από τους πρώτους κανόνες που μαθαίνει ένας γερακάρης είναι πως το πουλί δεν πρέπει ποτέ να αφήνεται να πετάξει χορτάτο, γιατί απλά δεν πρόκειται να επιστρέψει.

Το έπαθλο
Εχοντας μόλις ολοκληρώσει την κούρσα του, το γεράκι στέκεται επιβλητικό πάνω στο έπαθλό του, ενώ το έντονο βλέμμα του θα μπορούσε να είναι στραμμένο προς τον… χρονομετρικό πίνακα. Για να περάσουν στην τελική φάση των αγώνων, τα γεράκια πρέπει να διανύσουν την απόσταση των 400 μέτρων σε λιγότερο από 20 δευτερόλεπτα. Από τα πεντακόσια και πλέον γεράκια που συμμετείχαν στους αγώνες, στην τελική φάση προκρίθηκαν μόλις τριάντα.

Το αγαπημένο άθλημα των ζάπλουτων
Ετοιμος να αμολήσει το γεράκι του, ο άραβας γερακάρης έχει ήδη προσφέρει στo πιστό πτηνό του ένα μικρό κομμάτι του επάθλου του. Τελώντας υπό την αιγίδα του Προέδρου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν, οι Αγώνες Ιερακοθηρίας του Αμπου Ντάμπι αποτέλεσαν πρόσφατα την πιο φανταχτερή από τις εκατοντάδες ανάλογες εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν φέτος στην Αραβική Χερσόνησο. Ξοδεύοντας εκατομμύρια δολάρια για την προώθηση και την υποστήριξη του αγαπημένου αθλήματος των ζάπλουτων κατοίκων τους, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (μαζί με τη Σαουδική Αραβία) αποτελούν τους παραδείσους της αρχαίας τέχνης της ιερακοθηρίας.