Το σύνδρομο Βασιλάκη Καΐλα

Ακόμη και ένας ειδικός της ολκής του Γρηγόρη Αρναούτογλου έχει σκύψει πάνω από το φαινόμενο Παντελίδης, προσπαθώντας να αναλύσει την επιτυχία του «παιδιού του λαού» ή του «νέου διαδικτυακού Τζάστιν Μπίμπερ» (όπως τον έχουν αποκαλέσει – ο Μπίμπερ δεν είναι μόνον 17 ετών;) ή του «Ελληνα Psy» (συγκρίνοντας την επιτυχία του με τα 900 εκατ. χτυπήματα στο YouTube για το τραγούδι του Κορεάτη).

Να είναι το σύνδρομο Βασιλάκη Καΐλα, που κατατρέχει – πάντα – την ελληνική κοινωνία; Να είναι το «ελληνικό όνειρο» που υλοποιείται στις πίστες των λεγόμενων «σκυλάδικων»; Να είναι η αίσθηση του «καλού παιδιού» («ξέρεις τι καλή φήμη είχε στο Ναυτικό;» επέμενε άνθρωπος της πιάτσας), του «αυτοδημιούργητου» και του «δικού μας ανθρώπου» (που παρατηρεί και ο ταβερνιάρης της ιστορίας μας); Γιατί πάντα υπήρχε ένα τέτοιο «καλό παιδί» στις πίστες από τότε που τα μικρόφωνα περνούσαν σαν σκυτάλη από τον Γιάννη Πουλόπουλο και τον Γιάννη Κατέβα ώς τον Γιάννη Πλούταρχο, τον επιπλοποιό Χρήστο Κυριαζή και τον Σώτη Βολάνη – ανεξαρτήτως φωνητικής επάρκειας και ορθοφωνικής εκφοράς…

Να μετράει η αμεσότητα και… καθημερινότητα των στίχων του, όπως «Πες στον άλλον να πάει να γαμηθεί / γιατί ποτέ του δεν θα δει / δυο μάτια αντρικά να κλαίνε»; Να μετράει ως μόδα; Ή μήπως είναι η εμμονή στο πρότυπο του «πληγωμένου και απατημένου», που συνεπαίρνει πάντα τα πλήθη των Ελλήνων του νταλγκά; (Αλλωστε τα τραγούδια χωρισμού και εκδίκησης στο λαϊκό θεωρείται πως κατέχουν – πατροπαράδοτα – το μεγαλύτερο ποσοστό). Να βρήκαν, άραγε, οι έλληνες νταλγκαδιάρηδες το νέο τους ίνδαλμα – και μάλιστα σε συσκευασία «καλού παιδιού»;