[Κριτική θεάτρου] Μαστόροι της φάρσας

Χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ τους λόγους που εν ενεργεία και πλήρει ωριμότητι έλληνες θεατρικοί συγγραφείς απουσιάζουν από τις 300 φετινές παραστάσεις της Αθήνας, που δεν σιωπούν αλλά τους έχουν συμβολικά φιμώσει, θεωρώ ευρηματική λύση και εμπορικό σωσίβιο την επιστροφή σε μεγάλους μαστόρους της λεγόμενης φαρσοκωμωδίας. Σήμερα θα αναφερθώ σε δύο γραμμένες από τα δύο θρυλικά δίδυμα. Τσιφόρος – Βασιλειάδης, Σακελλάριος – Γιαννακόπουλος: «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» και «Μια τρελή, τρελή σαραντάρα» αντίστοιχα.

Στο θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης, στο έργο των Τσιφόρου – Βασιλειάδη, ο Σπύρος Παπαδόπουλος σχεδίασε και οικοδομεί έναν πλήρη κωμικό τύπο. Είναι κι αυτός ένα χαρακτηρολογικό υβρίδιο, ένα δυναμικός κωμικός Φράνκενσταϊν, δηλαδή καμωμένος από επιτυχή κομμάτια μεγάλων θεατρικών ρόλων, πονηρός, μισοκουφός, κρυψίνους, πεταχτούλης, ύπουλος, εύστροφος, ευφυής και αναιδής, δειλός και τολμηρός, κοινώς καταλύτης. Ενας τυχαίος ουρανοκατέβατος που μπαίνει μέσα σε μια κατάσταση και την αναστατώνει, την πανικοβάλλει και την τρομοκρατεί, συχνά χωρίς να ξέρει γιατί. Ξέρουν οι τρομοκρατημένοι! Ο Παπαδόπουλος λιτός, γοργός, με τη γνωστή χιουμοριστική του κίνηση και τις ανατρεπτικές ρυθμικές του παρεμβάσεις, μαέστρος της κωμικής χρόνωσης (τάιμινγκ), δίνει ρέστα.

Δίπλα του έκπληξη αγαθή η Κατερίνα Παπουτσάκη, παίζει, χορεύει, συνωμοτεί, χαϊδεύει, χαϊδεύεται, έλκεται και απωθεί, σε ένα γοητευτικό ερωτικό γαϊτανάκι. Ο Ταξιάρχης Χάνος εξελίσσεται σε έξοχο καρατερίστα – ρολίστα με μια απολαυστική και αφοπλιστική απλότητα του μη εξαιρετέου νεοέλληνα μικροαστού πάτερ φαμίλια.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Αναστ. Αρσένη έξοχο γούστο μικροαστικού κιτς, κιτς της τάξης που παριστάνεται, όχι της καλλιτέχνιδος, βέβαια. Ο Πέτρος Ζούλιας, που διασκεύασε και σκηνοθέτησε το έργο, άρχισε να συνηθίζει την ιδέα πως αυτού του είδους το θέατρο ανήκει στους μαστόρους του και οι σκηνοθέτες οφείλουν να είναι τροχονόμοι. Από την υπόλοιπη διανομή κρατώ την ευφορία του Γιαννόπουλου, τη μεταμορφωτική οιστρηλασία του Καλπακίδη, την απλότητα της παρουσίας και την ατάκα του Στέλιου Πέτσου. Εξοχες οι παρεμβάσεις της μουσικής συνοδείας της Μάρως Θεοδωράκη.

Στο θέατρο Μικρό Παλλάς παίζεται η κωμωδία φαρσικού οίστρου των μεγάλων Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου «Μια τρελή, τρελή σαραντάρα». Εδώ κυριαρχεί το δαιμόνιο της Βίκυς Σταυροπούλου, μιας γνήσιας κωμικής και μπριόζας ηθοποιού. Μια κωμικός με τρελούς ρυθμούς, απροσδόκητες μεταπτώσεις, έξοχη χρόνωση της ατάκας και κυρίως έναν υποκριτικό αυτοσαρκασμό, σπάνιο χάρισμα ηθοποιών χωρίς συμπλέγματα. Η Σταυροπούλου δεν διστάζει να κάνει πλάκα όχι μόνο μέσα στον ρόλο αλλά κλείνοντας το μάτι και στην ερμηνεία της, ακόμη και στη σωματοδομή της.

Δίπλα της ο έμπειρος Μαυρόπουλος, η απολαυστική Νεφέλη Ορφανού, η τελείως υπερρεαλιστική στον υποκριτικό της κώδικα Γουλιελμάκη, ο έξοχος πάντα στις μεταμορφώσεις του Στράτος Χρήστου σε ρόλο ραμολί, ο στέρεος ως παρουσία και λιτός Γιώργος Δεπάστας, η έξυπνα ξινή Ελένη Κρίτα, η διακριτική παρουσία του Κακούρη και ο πάντα αισθητός με τα χορευτικά του Ιβάν Σβιτάιλο. Ο Θοδωρής Πετρόπουλος διασκεύασε με σεβασμό το σεβαστό κείμενο και ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης πιστώνεται με τον ιλιγγιώδη σύντομο ρυθμό που κάνει αυτή τη φάρσα μικροαστικών ηθών να καλπάζει.