Πάνω που είπαν να φάνε κάτι όλοι μαζί, μετά τον αγώνα, οι δρομείς του χθεσινού Run the Lake, στη Λίμνη της Βουλιαγμένης, τζα... τι αντίκρισαν τα αθώα τους μάτια; Τον Θόδωρο «μαζί τα φάγαμε» Πάγκαλο με ροδαλί μακρόταλο μάξι μπουρνουζάκι και παντούφλα! (Φωτογραφία από αναγνώστη που προτιμά να διατηρήσει την ανωνυμία του)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Γκουβέρνα της ήττας
Αγαπητή Φοίβη.
Δεν ξέρω εάν πράττω σωστά. Εν τούτοις, ευλαβούμενος και δεόμενος τον Ποιητή, «συλώ» από το έπος: πολλών ανθρώπων είδον άστεα και νόον έγνω.
Τη σημερινή όμως κατρακύλα (πολιτική, κοινωνική, οικονομική) της χώρας ουδέποτε φανταζόμουν ότι θα την έβλεπα. Αιτίες και λόγοι; Δεν χρειάζεται να εμφανιστούν οι γερανοί του Ιβύκου για να μάθουμε. Ξέρουμε ήδη: η ανεπάρκεια, η αβελτερία, η ιδιωτεία ενίοτε και η ιδιοτέλεια του πολιτικού προσωπικού. Κυρίως αυτών που είχαν το γκουβέρνο στα χέρια τους.
Ιδιαιτέρως δε εκείνων που πολύ εύστοχα ο καθηγητής κ. Διαμαντόπουλος χαρακτήρισε, σε άρθρο του στην εφημερίδα, εκφυλισμένα κύτταρα μεγάλων προγόνων. «Καρκινικά» και «ιοφόρα» θα υπερέβαλλα, που προκάλεσαν «νεοπλασίες» και δυσίατα «λοιμώδη νοσήματα». Η έφαλσή τους στο πολιτικό στερέωμα και στους κυβερνητικούς θώκους είχε ένα και μοναδικό εφαλτήριο: την αχθοφορία του ονοματεπωνύμου των προγόνων τους.
Εδώ και κάμποσο καιρό μας προέκυψαν και μεσσίες νέας κοπής, πυγμαίοι και λιλιπούτειοι ηγετίσκοι με ναπολεόντεια σύνδρομα, ναρκισσευόμενοι, επηρμένοι και αμετροεπείς, που απειλούν να σώσουν όχι μόνον την ταλαίπωρη χώρα αλλά ολόκληρη την Ευρώπη.
Αραγε εκείνο το «γνώθι σαυτόν» δεν έτυχε να το ακούσουν ποτέ; Δεν έτυχε να το δουν κάπου γραμμένο; Η δημόσια εικόνα και παρουσία τους προκαλούν μελαγχολία και θλίψη. Τι οίηση είναι αυτή Θεέ μου, τι αλαζονεία, τι έπαρση και συνακόλουθα τι αγένεια, τι αυθάδεια! Συμπεριφέρονται ως οιονεί κήνσορες των πάντων, οι αναιδείς. Αφήνω στην άκρη την εκ μέρους τους βάναυση κακοποίηση της γλώσσας. Αυτή η πολύπαθη είναι πια σύνηθες φαινόμενο να «κατακρεουργείται», ακόμη και από αυτούς ή αυτές που έχουν τον ρόλο, την αποστολή και το χρέος να είναι θεράποντες και θεραπαινίδες της. Δυστυχώς!
Θέλω να πω την άποψή μου και για ένα άλλο ζήτημα. Ισως φανεί σκουριασμένη, αλλά θα την πω. Τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, πριν από την κρίση, τα δημιούργησε η αλλαγή καταναλωτικού μοντέλου και νοοτροπίας γενικότερα. Τη δεκαετία του 1950 και για αρκετά χρόνια στην καθημαγμένη Ελλάδα, που μόλις έβγαινε από δύο πολέμους, πάρα πολλά νοικοκυριά ήσαν πάμπτωχα όχι όμως υπερχρεωμένα.
Θέλω να πω την άποψή μου και για ένα άλλο ζήτημα. Ισως φανεί σκουριασμένη, αλλά θα την πω. Τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, πριν από την κρίση, τα δημιούργησε η αλλαγή καταναλωτικού μοντέλου και νοοτροπίας γενικότερα. Τη δεκαετία του 1950 και για αρκετά χρόνια στην καθημαγμένη Ελλάδα, που μόλις έβγαινε από δύο πολέμους, πάρα πολλά νοικοκυριά ήσαν πάμπτωχα όχι όμως υπερχρεωμένα.
Ξέρετε γιατί; Διότι οι παλαιότερες γενιές εδιδάσκοντο πως «τα αγαθά κόποις κτώνται» και πως δεν πρέπει να απλώνεις τα πόδια πέρα από το πάπλωμα. Προφανώς για να μην έχουν προκρούστεια μεταχείριση. Είχαν συνειδητοποιήσει λοιπόν ότι έπρεπε να κοπιάζουν και να ξοδεύουν μόνον όσα τους επέτρεπε το εισόδημά τους και έτσι έκαναν. Την περίοδο της επίπλαστης ευμάρειας οι νεότεροι έμαθαν πως μπορούν να αποκτούν τα πάντα, ανεξαρτήτως εισοδηματικού υψομέτρου, με καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες που αφειδώς χορηγούσαν και διένεμαν οι τράπεζες.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η τάξη των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, όπου λέγεται πως ανήκουν οι μισές ελληνικές οικογένειες. Οταν βέβαια ενέσκηψε η κρίση η κατάσταση έγινε δραματική. Επόμενο ήταν.
Και κάτι τελευταίο. Ακουγα προχθές για τον τεράστιο αριθμό αυτοκτονιών που με αυξητική τάση έγιναν τα τελευταία χρόνια, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Αραγε, από τους αυτόχειρες πόσοι ήσαν δημόσιοι υπάλληλοι;
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, πάντοτε με εκτίμηση, Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη
Από τον «ποιητή της ήττας» Μανόλη Αναγνωστάκη συλούµε και ηµείς, αγαπητέ Νίκο, µερικούς στίχους: «Δεν παραδέχτηκα την ήττα. Εβλεπα τώρα / Πόσα κρυµµένα τιµαλφή έπρεπε να σώσω / Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω µέσα στις φλόγες. / Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόµους / Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σηµαία / Καρφώσατε σ’ εξώστες, µε σπουδή φορτώσατε το εµπόρευµα / Η πρόγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις…». Πόσο Ελλάδα αποπνέει όλη αυτή η ήττα!
Ξετσιπωσιά δίχως τέλος
Αγαπητή Φοίβη Αθηναίου,
Σου γράφω γεμάτη οργή και απελπισία για να θέσω μερικά ερωτήματα: Πόσο θα κρατήσει αυτή η χυδαιότητα με τους υπαλλήλους της Βουλής; Πόσο ακόμη θα καλύπτουν οι πολιτικοί μας αυτούς και μόνον αυτούς, έναντι όλων των λοιπών δημοσίων υπαλλήλων, ακόμη και των δικαστικών, πόσω μάλλον των ιδιωτικών, των ανέργων; Πόσο ακόμη θα τους εξαιρούν από κάθε μείωση, από κάθε ενιαίο μισθολόγιο, από κάθε περικοπή που ισχύει για όλους τους άλλους;
Πόσο ακόμη θα σιωπάμε απέναντι σε αυτή την προκλητική αδικία, απέναντι σε αυτή τη μεγάλη πρόκληση την οποία προσυπογράφουν δίχως ντροπή οι ίδιοι πολιτικοί που μιλάνε για «διαφάνεια» και για «θυσίες»; Πόσο ακόμη θα τους χαϊδεύουν όλους αυτούς τους κακομαθημένους στη λιγοστή δουλειά και στις τεράστιες απολαβές; Πόσο ακόμη θα ισχύει αυτή η διαπλοκή; Πόσο ακόμη θα καγχάζουν κάποιοι διαπλεκόμενοι στα μούτρα μας;
Πόσο ακόμη θα υποκύπτουν στους εκβιασμούς 2.500 ρουσφετιών (από τα χειρότερα της Ελλάδας, που δεν τα βλέπει φαίνεται ούτε η αδίστακτη τρόικα!); Οταν μάλιστα δηλώνει κοτζάμ Πρωθυπουργός ότι δεν θα υποκύψει και θα επαναφέρει το θέμα.
Πόσο ακόμη όλοι εμείς θα κάνουμε θυσίες για να τρώνε με χρυσά κουτάλια όλοι αυτοί;
Ντροπή τους, αγαπητή Φοίβη. Μεγάλη ντροπή. Και κρίμα στον λαιμό τους.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Αναστασία Καλατζοπούλου
Λίγη… ήττα ακόμη, αγαπητή Αναστασία, για έναν λαό που τα ανέχεται όλα αυτά, σε στίχους Κώστα Τριπολίτη: «Ισοβίως βρέχει στις ψυχές των ηττημένων, γκρίζα λάσπη, κάθε ψίθυρος βροχή / Ροζ πολυεστέρας τ’ άστρο των προσκυνημένων, που δοξάζει αίσχος και συνενοχή / Μαύρο οξειδωμένο το παγκάρι του σαράφη, πληθυσμοί στα νύχια των χρηματιστών / Μέλλον, μέλλον, μέλλον, στην εξώπορτά σου γράφει: “Το κατάστημα προσωρινώς κλειστόν”».
Google news
