[H ιστορία της ημέρας] Η «σαμπάνια Βραζιλίας» και τα «ευρωπαϊκά Ιαπωνίας»

Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, που οι ηλικιωμένοι αναπολούν επειδή τότε ήταν νέοι, τα χρόνια με τους χωματόδρομους, τις λατέρνες, τη φτώχεια, το φιλότιμο και τη διαρκώς υποτιμούμενη δραχμή, στα παζάρια οι μικροπωλητές διαλαλούσαν με μεταλλική φωνή τα «ευρωπαϊκά Ιαπωνίας»! Ηταν η εποχή που θεωρούσαμε τα ιαπωνικά προϊόντα όπως θεωρούμε σήμερα τα κινεζικά: από φτηνά έως φτηνιάρικα. Αντιθέτως, τα ευρωπαϊκά ήταν συνώνυμα της καλής ποιότητας. Η σχιζοφρενική διατύπωση υποδήλωνε ότι το προϊόν ήταν ιαπωνικό μεν, αλλά ευρωπαϊκής ποιότητας.

Μία από τις σημαντικότερες συμφωνίες που υπέγραψε η Πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρουσέφ κατά το πρόσφατο ταξίδι της στο Παρίσι ήταν η αναγνώριση της σαμπάνιας ως προϊόντος ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ). Οτι πρόκειται, δηλαδή, για ένα προϊόν που παρασκευάζεται αποκλειστικά στην ιστορική επαρχία της Καμπανίας, στη Βορειοανατολική Γαλλία – γι’ αυτό και στην Ελλάδα η σαμπάνια ονομάζεται καμπανίτης οίνος.

Η γαλλική κυβέρνηση και ο Τύπος έκαναν λόγο για μία εθνική νίκη. Διότι εδώ και έναν αιώνα οι Βραζιλιάνοι αποκαλούν «σαμπάνια» το αφρώδες κρασί που παρασκευάζουν πολλές οινοποιίες της χώρας τους. Χωρίς μάλιστα να σέβονται βασικούς κανόνες παραγωγής της «πραγματικής σαμπάνιας», όπως υποστηρίζουν οι Γάλλοι, οι οποίοι ελπίζουν σε άλμα των εξαγωγών τους προς την έκτη, σε ΑΕΠ, οικονομία του πλανήτη.

Θα πάψουν άραγε οι Βραζιλιάνοι να λένε «σαμπάνια» το κρασί τους; Μάλλον όχι, αν κρίνουμε από εμάς που ονομάζουμε «ροκφόρ» όλα τα μπλε τυριά. Διότι, εντέλει, ποιος είναι ο Αζναβούρ της Βραζιλίας; Και ποιος ο Ζαμπέτας της Γαλλίας;