Αρχηγός μόνος ψάχνει τους βουλευτές του

Εχει πλάκα να το σκέφτεσαι, αλλά όλους αυτούς που τσακώνονται στους Ανεξάρτητους Ελληνες τούς είχε ο Κώστας Καραμανλής στο ίδιο κόμμα πριν από μόλις τρία χρόνια. Μόνο ο Τέρενς Κουίκ ήταν στην τηλεόραση.

Καμμένος και Ζώης ήταν στην ίδια γενιά βουλευτών της ΝΔ. Μαζί ταξίδευαν στην Ευρώπη και μαζί μπήκαν στην κυβέρνηση. Ο Κώστας Μαρκόπουλος ερχόταν λίγο πιο πίσω. Οταν όμως ο Πάνος έτρεχε με τα φουσκωτά στο Αιγαίο ως Ναυτιλίας και ο Ζώης έκανε τον υπολοχαγό του Πάκη στο Εσωτερικών, ο Ευβοιώτης ήταν υπουργός Τουρισμού. Φυσικά, η αναφορά στη σημειολογία της εποχής εξηγεί πολλά. Αυτοί που έχουν αρπαχτεί απ’ τα μαλλιά και τις γραβάτες ήταν κάποτε μέλη μιας κυβέρνησης και πλήρωμα ενός μεγάλου καραβιού. Ενώ τώρα είναι ναυαγοί σε φελούκα. Επόμενο ήταν να αρχίσει κάποια στιγμή να γυαλίζει το μάτι του ενός ή του άλλου και να έχουμε σπρωξίματα. Η πείνα οδηγεί στον κανιβαλισμό.

Προκειμένου να τηρηθούν τα προσχήματα, ο καβγάς στους Ανεξάρτητους Ελληνες εμφανίζεται ως πολιτικός. Ή, μάλλον, ως στρατηγικός και ιδεολογικός. Οι πούροι δεξιοί Μαρκόπουλος και Ζώης δεν συγχωρούν στον Πάνο το «κόλλημα» με τον Τσίπρα και τα σχέδια για μετεκλογικό μέτωπο εξουσίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μου πείτε, ο Πάνος δεν στερείται εντελώς οραματικού στοιχείου. Τι Μαριάς, τι Τατσόπουλος. Και όποιος βρει τις ομοιότητες ανάμεσα στη Μίκα Ιατρίδη και στη Ρένα Δούρου – υπάρχουν! – είναι πνεύμα προχωρημένο.

Επί της ουσίας, πάντως, ο Καμμένος πληρώνει το ότι δεν ακούει τον αιώνιο ινστρούχτορα Μαρκόπουλο. Και ο Μαρκόπουλος πληρώνει ότι έφυγε από τη ΝΔ και πήγε με τον Καμμένο μια κρύα νύχτα του Φεβρουαρίου 2012, ξεχνώντας ότι ο Πάνος είναι πιο οπορτουνιστής από τους οπορτουνιστές που στελέχωσαν τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Και σαν να μην έφτανε αυτό: είναι παρορμητικός οπορτουνιστής. Είναι επίσης εγωπαθής και συγκρουσιακός.

Πριν χαθούμε για πάντα στην ασταθή ψυχολογία των πρωταγωνιστών, δεν έχουμε παρά να πούμε ότι όλα αυτά έχουν προαναγγελθεί από τον Σεπτέμβριο. Μισή ώρα να περνούσε κάποιος με τον Μαρκόπουλο – που δεν έφυγε τον Αύγουστο – στο Εντευκτήριο και θα καταλάβαινε πως είτε ο Πάνος θα άλλαζε μυαλά – τεχνικά αδύνατον – και θα σταματούσε να το παίζει ανεξάρτητος αρχηγός είτε οι Ανεξάρτητοι Ελληνες δεν θα έβγαζαν τον χειμώνα ή, μάλλον, θα τον έβγαζαν ως απλώς ανεξάρτητοι βουλευτές.

Αρα, τι είχαμε, τι χάσαμε. Οχι και πάρα πολλά. Κερδίσαμε, πάντως, μια διαπίστωση. Η αστάθεια εκδηλώνεται οριζόντια στη Βουλή όπου μόνο η Αλέκα δεν έχει τσακωθεί με τον Κουτσούμπα ακόμη. Τα κόμματα, ιδίως αν είναι φρέσκα, είναι εντελώς ανεξέλεγκτα και οι αρχηγοί κάνουν προσωπικό σόου – ρωτήστε και τον Τσίπρα – αλλά η εποχή της σιδηράς επιβολής είναι για το μακρινό παρελθόν. Οι μικροδιαφορές μπορεί να γίνουν χάσματα και να προκαλέσουν διασπάσεις. Οι συμπορεύσεις – ακόμη και ανάμεσα σε έμπειρους παίκτες όπως ο Σκανδαλίδης με τον Βενιζέλο – επανεξετάζονται στο φως των εξελίξεων και οι δρόμοι χωρίζουν.

Κατά τα λοιπά, αν μεταξύ των πολιτικών δεν περίσσεψε ποτέ η αγάπη, σε κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Ελληνες ισχύει περισσότερο μια χομπσιανή αντίληψη πολιτικής με παίκτες που σπαράσσονται κινούμενοι από τις φιλοδοξίες τους μέχρι καθολικής επικράτησης. Φυσικά, με τέτοιους όρους το πράγμα δεν πάει πολύ μακριά ή, μάλλον, καταλήγει σε πολιτικούς αλληλοσκοτωμούς.