Οταν έκλαψε ο Χριστόφιας

«Προτεραιότητά μου ήταν πάντα το καλό των εργαζομένων. Το καλό των απλών ανθρώπων. Σας διαβεβαιώνω ότι για αυτές τις αξίες θα συνεχίσω να αγωνίζομαι μαζί σας μέχρι και την τελευταία μου πνοή».

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας έβγαλε ένα μαντίλι. Λέγοντας την πρώτη φράση σκούπισε το αριστερό μάτι του, που είχε δακρύσει. Υστερα, αργά και τελετουργικά, σκούπισε και το δεξί.

Ο κ. Χριστόφιας μόλις είχε ανεβεί, την περασμένη Παρασκευή, στο βήμα της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας, που διεξήγε το συνέδριό της. Χειροκροτούνταν. Ηξερε όμως ότι τα χειροκροτήματα ήταν βιασμένα. Οι οπαδοί του κόμματός του, του ΑΚΕΛ, δηλαδή οι κύπριοι κομμουνιστές, είχαν ξαφνιαστεί από την υπογραφή δανειακής σύμβασης με την τρόικα, είχαν ξαφνιαστεί με την αποδοχή Μνημονίου και από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το προηγούμενο διάστημα, άλλωστε, είχαν ακούσει από την κυβερνητική πλευρά πολλές εναλλακτικές εκδοχές. Είχαν ακούσει, π.χ., ότι τα ελλείμματα αλλά και τα διαρθρωτικά προβλήματα της κυπριακής οικονομίας θα τα αναλάμβανε η Ρωσία. Ή η Κίνα – κάτι που, βεβαίως, δεν έγινε.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, κάνει ευκολότερη την αποδοχή της μια νότα συγκίνησης. Το δάκρυ του Προέδρου ήταν αυτή ακριβώς η νότα. Στον ευρύτερο ελληνικό χώρο, η προσφυγή στο μελόδραμα του λαϊκισμού είναι συνήθης πρακτική, χαρακτηριστικό αυτού που έχει αποκληθεί «δημοκρατία της συγκίνησης».

Αν το μελόδραμα ήταν ο επικοινωνιακός τρόπος του κύπριου Προέδρου να περιγράψει την πραγματικότητα, προσπαθώντας να αποφύγει τις ευθύνες του διότι επί καιρό την αρνούνταν, η ουσία βρίσκεται στην παραδοχή των αντικειμενικών συνθηκών που επέβαλαν το Μνημόνιο. Και οι συνθήκες αυτές περιγράφηκαν ακριβώς στην ίδια ομιλία:

«Είχαμε να επιλέξουμε μεταξύ ενός επώδυνου Μνημονίου και της χρεοκοπίας των τραπεζών που με τη σειρά τους θα οδηγούσαν σε κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας και έχοντας διασφαλίσει κάποια πολύ βασικά και σημαντικά ζητήματα αναλάβαμε την ευθύνη να προχωρήσουμε με στόχο τη διάσωση της κυπριακής οικονομίας», δήλωσε ο κύπριος Πρόεδρος.

Πάντως, μόλις λίγο καιρό πριν, ο κ. Χριστόφιας (που τότε εκθειαζόταν για τη στάση του και από τον ΣΥΡΙΖΑ) αρνούνταν ότι θα κάνει τις υποχωρήσεις τις οποίες τελικά και απεδέχθη.

ΤΙ ΕΙΧΕ ΔΗΛΩΣΕΙ. Μιλώντας στη ΝΕΤ, στις 3/10, ο κύπριος Πρόεδρος εμφανίστηκε ανυποχώρητος: «Δεν θα πούμε ένα απλό όχι, αλλά θα δώσουμε αντιπροτάσεις στην τρόικα, με τις οποίες θα γίνουν οι εξοικονομήσεις που θέλει», είχε δηλώσει. Λίγο καιρό αργότερα, όταν οι συζητήσεις είχαν προχωρήσει, ο κυπριακός Τύπος κατέγραφε με μεγάλη έμφαση ότι ο κύπριος Πρόεδρος φαινόταν να μη γνωρίζει το ύψος του δανείου που ήταν απαραίτητο για να συνεχίσει να κινείται η κυπριακή οικονομία! Σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Σημερινή», ο κ. Χριστόφιας φερόταν μάλιστα να κατσαδιάζει τον υπουργό Οικονομικών Βάσο Σιαρλή επειδή μέχρι σχεδόν το τέλος της διαπραγμάτευσης δεν του είχε κάνει σαφές ότι η συζήτηση γινόταν για δάνειο της τάξεως των 17 δισ. ευρώ.

Αξίζει να υπενθυμίσει κανείς ότι και ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, τον Απρίλιο του 2004, είχε δακρύσει δημοσίως, κατά τη διάρκεια διαγγέλματος με το οποίο καλούσε τους έλληνες Κυπρίους να πουν όχι στο σχέδιο Ανάν – και κατά συνέπεια να παραπέμψουν στις ελληνικές καλένδες μια βιώσιμη και οριστική λύση του Κυπριακού. Το υπό τον κ. Χριστόφια ΑΚΕΛ, ενώ όλα έδειχναν ότι θα αντιτασσόταν στη στρατηγική Παπαδόπουλου, τελικά άλλαξε θέση και υποστήριξε τη γραμμή του «όχι», το οποίο χαιρετίστηκε ως εθνικός θρίαμβος. Οπου όμως περισσεύουν οι θρίαμβοι, αφθονούν τα δάκρυα.