λεξικό

Οπως ο κακός χρόνος περνάει ενώ ο κακός γείτονας όχι, για έναν ποδοσφαιριστή είναι προτιμότερο να μην τον πηγαίνει ο προπονητής του – που αργά ή γρήγορα θα ξεκουμπιστεί – από το να μην τον γουστάρει η εξέδρα. Ιδίως αν μιλάμε για τους οπαδούς του Ολυμπιακού, απ’ όσους είδαν με μισό μάτι από την αρχή, ελάχιστοι την έβγαλαν καθαρή – και ο Γκόγκιτς με τον Αμπντούν είναι τα μόνα ονόματα που μου ‘ρχονται στο μυαλό. Αντε και ο Φουστέρ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το είχαν πάντα οι παίκτες που θεωρήθηκαν «τσάτσοι του προπονητή». Οι όποιοι «τσάτσοι» του όποιου προπονητή. Σε αυτή τη δύσκολη θέση βρίσκεται σήμερα ο Μασάντο, που θεωρείται – χωρίς να είναι – «παιδί του Ζαρντίμ». Ισως επειδή ο κόσμος περίμενε να δει έναν φαντεζί παίκτη με τριαντάρα μπαλιά και κόλπα που κρύβουν το τόπι – έναν νεώτερο Ιμπαγάσα – αλλά ο Πορτογάλος δεν είναι τέτοιος, ούτε θα γίνει ποτέ. Αν οι ολυμπιακοί δεν τον εκτιμήσουν γι αυτό που πραγματικά είναι, ένας τεχνίτης εργάτης που κάνει όλες τις δουλειές για χάρη της ομάδας παίζοντας μάλιστα σε λάθος θέση, ο πρόεδρος μπορεί ήδη να κλαίει τα λεφτά του.