[Το πνεύμα του τόνου] Ανυπόκριτα παιδιά

Ο Τσάπλιν έλεγε πως είναι καλλιτεχνική αυτοκτονία για όποιον παίζει θέατρο ή σινεμά με παιδιά! Πράγματι και ο ίδιος αλλά και άλλοι διάσημοι ξένοι και δικοί μας ηθοποιοί διακεκριμένοι όταν χρειάστηκε να παίξουν, γιατί το απαιτούσε το έργο, με μικρά παιδιά εξετίθεντο διότι τα παιδιά δεν παίζουν, τότε μόνο δεν παίζουν, αν και παιδιά, αλλά παίρνουν στα σοβαρά το μέρος τους. Γι’ αυτό και δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα μπορέσουν μεγαλώνοντας να γίνουν ηθοποιοί, έξω από μερικές λαμπρές ελάχιστες εξαιρέσεις. Παιδιά που ζωγραφίζουν με αφέλεια και συχνά εκρηκτική εφευρετικότητα σχεδόν ποτέ δεν εξελίσσονται σε ζωγράφους. Από όλες τις τέχνες μόνο η μουσική έως τώρα μας έχει αιφνιδιάσει με παιδιά-θαύματα, όπως από τις επιστήμες τα μαθηματικά, αλλά μουσική και μαθηματικά εδρεύουν στο ίδιο μέρος του εγκεφάλου. Με δική μου παλαιότερα θεσμική παρέμβαση ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς είχε νομοθετήσει να μην παίζουν παιδιά στο θέατρο ή στο σινεμά χωρίς να είναι απαίτηση ρητή του κειμένου (μπορεί να παίξεις «Μήδεια» χωρίς παιδιά;) και συνάμα να μη γίνονται αντικείμενα συναλλαγής και πλουτισμού των ανόητων γονέων. Αν θυμάμαι μάλιστα όριζε οι αμοιβές τους να κατατίθενται σε τράπεζα με προθεσμία που να συμπίπτει με την ενηλικίωσή τους. Δεν γνωρίζω αν ισχύει ακόμη το μέτρο. Αυτήν τη σεζόν τρία έξοχα, ζωηρά, δροσερά παιδάκια εναλλάσσονται (για να μην αποσυντονίζεται η σπουδή τους) στο θέατρο «Εμπορικόν», στο έργο «Κράμερ εναντίον Κράμερ» όπου είναι το κέντρο της υπόθεσης η παρουσία τους. Φαίνεται να επαληθεύουν όλα τους φόβους του Τσάπλιν. Πρόκειται για τα χαριτωμένα αγοράκια: Γιάννη Μπαριάμη, Αλ. Πανταζόπουλο, Μάρκο Δελλατόλα. Είδα τον μικρό Μάρκο Δελλατόλα και σου ερχόταν να το φιλήσεις για τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπιζε τον ρόλο του. Για λόγους παιδαγωγικούς δεν τον ενέταξα στην κριτική μου γιατί δεν είναι ηθοποιός.