Η επιστροφή στην πατρίδα

Πνευματικό τέκνο και συνεργάτης του Λε Κορμπιζιέ, o Νιμάγερ δούλεψε μαζί του για το Μέγαρο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Ενώ τα χρόνια της πολιτικής του εξορίας στο Παρίσι δημιούργησε το κτίριο του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (1965), το κτίριο γραφείων της Ρενό, το Πολιτιστικό Κέντρο της Χάβρης (1972), το κτίριο του εκδοτικού οίκου Μοντατόρι στο Μιλάνο (1968), στο Αλγέρι τον Ζωολογικό Κήπο, το Πανεπιστήμιο Κονσταντίν καθώς και το κτίριο του υπουργείου Εξωτερικών. Στην Ισπανία ολοκλήρωσε πρόσφατα το Πολιτιστικό Κέντρο Νιμάγερ, στην πόλη Αβιλές. Ο εκδημοκρατισμός της Βραζιλίας από το 1985 οδήγησε τον πολιτικό εξόριστο αρχιτέκτονα πίσω στη γη της οποίας η ομορφιά και το φως τον ενέπνευσαν. Το 2010 εγκαινίασε το Ιδρυμα Οσκαρ Νιμάγερ στο Νιτερόι, έξω από το Ρίο ντε Ζανέιρο, όπου βρίσκεται το αρχείο του με σχέδια και μακέτες από την εβδομηντάχρονη καριέρα του.