Ο σύντροφος με το πούρο

«Δεν σας ζητώ να με αγαπήσετε, σας ζητώ να με πιστέψετε». Αυτή η αποστροφή του Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι στην τελευταία του προεκλογική ομιλία ενόψει του δεύτερου γύρου των εσωκομματικών εκλογών του Δημοκρατικού Κόμματος ήταν για κάποιους αναλυτές μια δήλωση αυτογνωσίας. Ο γραμματέας του PD και από χθες υποψήφιος πρωθυπουργός του κόμματος στις βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου ξέρει ότι δεν θα γίνει ποτέ ο ηγέτης που συνεγείρει τις μάζες. Αυτό που μπορεί να προσφέρει όμως είναι ένα αίσθημα ασφάλειας σε μια εποχή έντονης αβεβαιότητας. Και αυτός θεωρείται ένας από τους βασικούς λόγους της επικράτησής του απέναντι στον 38χρονο δήμαρχο που εμφανιζόταν έτοιμος να «τα ανατρέψει όλα». Γιος ενός πρατηριούχου βενζίνης, ο 62χρονος Μπερσάνι ενσαρκώνει την παράδοση μιας Αριστεράς που δεν θέλει να προδώσει τις αξίες της. Σχεδόν παλιομοδίτικα, εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τον όρο «σύντροφοι» και δεν κρύβει ότι είναι αναγνώστης της «Ουνιτά», της ιστορικής εφημερίδας του ΚΚ Ιταλίας που ίδρυσε ο Αντόνιο Γκράμσι. Η υποστήριξη των συνδικάτων και του πυρήνα των οπαδών του κόμματος στο πρόσωπό του ήρθε φυσιολογικά σε αυτό το παιδί της εργατικής τάξης που διατηρεί καλές σχέσεις με τη θρησκεία και καπνίζει πούρα Τοσκάνης σαν να
είναι η μοναδική πολυτέλεια που επιτρέπει στον εαυτό του.