[Το πνεύμα του τόνου] Η επιτυχία της αποτυχίας

Φίλο παλιό διπλωμάτη, αηδιασμένο από την υπηρεσία αλλά κυρίως από την κατάσταση όπως τη διαχειρίστηκαν τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί και ο συνδικαλιστικός μαξιμαλισμός, τον ρώτησα να μου πει ως απόσταγμα της πείρας του τι είναι αυτό που ωθεί τους Αμερικανούς του κατεστημένου και της ακαδημαϊκής κοινότητας και δη μεγάλων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων να παρέχουν τροφεία και αμοιβές στον κ. Γεώργιο Παπανδρέου ώστε να δίνει διαλέξεις και να διδάσκει στις έδρες τους. «Τι λέει τάχα στους φοιτητές του ή στους αμερικανούς κεφαλαιούχους ή ταγούς, που συνήθως εκεί πληρώνουν πανάκριβα το γεύμα για να ακούσουν τις “σοφίες” κάποιου προσκεκλημένου; Τι μπορεί να πει άλλο ο κ. Παπανδρέου από το να εξηγήσει γιατί απέτυχε παταγωδώς; Ποιος ηλίθιος πληρώνει γεύματα ή δίδακτρα για να ακούσει έναν αποτυχημένο πολιτικό;».

Ο παμπόνηρος φίλος διπλωμάτης έσκασε ένα πικρόχολο γελάκι και μου είπε κοιτώντας με στα μάτια: «Ποιος αποτυχημένος; Ποιος σου είπε ότι γι’ αυτούς που τον ακούνε αυτός ο πολιτικός απέτυχε; Εχει επιτύχει περίτρανα. Του ανέθεσαν να βάλει την πατρίδα του στη Λέσχη της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, να παίξει με ανοιχτά χαρτιά και να ποντάρει ρισκάροντας στην τσόχα του διεθνούς χαρτοπαικτικού συστήματος. Αν αυτός έχασε, εκπλήρωσε τις επιθυμίες του συστήματος: κέρδισαν κάποιοι συμπαίκτες του, αλλά κυρίως ο κρουπιέρης. Ο πατέρας του δεν μιλούσε για ραντιέρηδες; Ε, λοιπόν, ο γιος του έγινε ένας καλά αμειβόμενος διεθνούς κύρους ραντιέρης». Πράγματι, δεν το είχα σκεφτεί ότι ρίχνοντας το καράβι ένας καπετάνιος στα βράχια μπορεί να λειτουργεί ως εντεταλμένος των πλοιοκτητών που τα έχουν βρει με τις ναυτιλιακές ασφάλειες. Και η συμφωνία προέβλεπε να μην έχει το πλοίο σωσίβια.