Αριστερά οι ζυμώσεις, «δεξιά ψηφίζουμε»

Στο ΣΕΦ την Κυριακή το απόγευμα τίποτα δεν θυμίζει τα εντυπωσιακά πλάνα της Παρασκευής. Οι κάδοι έχουν ξεχειλίσει από σκουπίδια. Το δάπεδο έχει στρωθεί με γόπες. Στην είσοδο ο αέρας μυρίζει τσίκνα – σαν σε γήπεδο πριν από το ματς: καμιά δεκαριά ψήστες που προσφέρουν χοτ ντογκ και σουβλάκια. Οι λευκές καρεκλίτσες των συνέδρων της πρώτης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπακούουν πια στην αρχική σκηνοθεσία. Οι σύντροφοι τις έχουν στήσει σε κύκλους και έχουν σχηματίσει μεγάλα πηγαδάκια. Είναι η ώρα των ζυμώσεων.

Τι και αν ο εκφωνητής τούς παρακαλεί ξανά και ξανά να πάνε «σιγά σιγά προς τις κερκίδες» ή προς το γήπεδο του βόλεϊ για την ψηφοφορία. «Δεξιά ψηφίζουμε», θα πει σπεύδοντας να εξηγήσει αμέσως: «Δεξιά όπως βγαίνουμε, γιατί πολλοί μου κάνουν κριτική». Η λέξη «δεξιά» είναι προφανώς απαγορευμένη αυτό το τριήμερο στο ΣΕΦ. «Εσύ τι λες να ψηφίσεις;» είναι η ερώτηση που βγαίνει από τα περισσότερα στόματα.

Οι ομιλίες έχουν τελειώσει αλλά, όπως ακούγεται από τα μεγάφωνα, ένας σύντροφος θέλει να απαγγείλει το ποίημά του. «Πέρυσι το καλοκαίρι βρέθηκα στην Πλατεία Συντάγματος και η νεολαία μας μου έμαθε πολλά. Με ενέπνευσαν κι έγραψα ένα ποίημα», είπε στο κοινό του προτού ξεκινήσει. «Οχι, εμείς δεν πουλάμε την πατρίδα στ’ αρπακτικά / Ντόπια και ξένη ακρίδα», θα απαγγείλει.

Λίγο αργότερα τη θέση του στο βήμα θα πάρει μια άλλη συντρόφισσα. Θέλει και αυτή να διαβάσει το ποίημά της. Το συνέθεσε ειδικά για τη Συνδιάσκεψη: «Για πρώτη φορά τον λόγο ζητώ / που την Ελλάδα, τη χώρα μου, από το τέλμα θα βγάλει».

Η Ρένα Δούρου κάθεται στα σκαλιά έξω από το γήπεδο και συγχρωτίζεται με τη βάση. Σε κάθε γωνιά, στους διαδρόμους, έχουν ακροβολιστεί τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ: από τη Σοφία Σακοράφα έως τον Δημήτρη Παπαδημούλη, τον οποίο πολλοί θέλουν να χαιρετήσουν, και τον Δημήτρη Στρατούλη που τους ακούει όλους με χαμόγελο και τα χέρια σταυρωμένα.

Αν και η βαβούρα που προκαλούν οι 3.200 σύνεδροι είναι μεγάλη, η τσιριχτή φωνή μιας κυρίας ακούγεται καθαρότατα όταν με πάθος λέει στη φίλη της: «Να πληρώσουν οι τραπεζίτες! Πριν από δύο χρόνια πήραν 110 δισ.».

Στον χώρο έξω από την Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη έχει στηθεί μια μικρή αγορά. Εκεί οι σύνεδροι μπορούν να προμηθευτούν το νέο βιβλίο του Γιάννη Δραγασάκη, αλλά και να συναντηθούν με την ποιητική συλλογή της Νάντιας Βαλαβάνη «Η Μεγάλη Εποχή» και το «Ο σοσιαλισμός της Βενεζουέλας και το κόμμα που θα τον προωθήσει». Εχουν επίσης τη δυνατότητα να ενημερωθούν για τη συνιστώσα ΔΗΚΚΙ. Να καταθέσουν τον οβολό τους υπέρ της συνιστώσας ΚΟΕ και να υπογράψουν για «συμπαράσταση στους διωκόμενους για το κίνημα των διοδίων».

Η πλειονότητα πάντως ανησυχεί για τα ψηφοδέλτια. «Καλές επτάμισι θα έρθουν, καλές εννιά μάς βλέπω να ψηφίζουμε», είναι η μόνιμη επωδός.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, η ψηφοφορία για την εκλογή του κεντρικού οργάνου θα τελείωνε στις 7 το απόγευμα. Θα ήταν ένα μεγάλο πανηγύρι, αν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν ενημέρωνε από βήματος τη Συνδιάσκεψη ότι το Αριστερό Ρεύμα θα κατεβάσει δικό του ψηφοδέλτιο. Οι πάντες παγώνουν. Ξεπαγώνουν, ξεπερνούν το αρχικό σοκ και απευθύνουν όχι-και-τόσο-συντροφικά μηνύματα προς τον επικεφαλής του Αριστερού Ρεύματος που τους αιφνιδίασε.

«Αν το Ρεύμα επέλεξε να κατέβει μόνο του, δόξα του και τιμή του. Αλλά έπρεπε να το είχαμε συνεννοηθεί», λέει ένας από τους πιο ψύχραιμους. Η νύχτα προμηνυόταν μακρά. Η καταμέτρηση θα τελείωνε -έλεγαν – ξημερώματα. Για τη συνεννόηση κανένας δεν θα διακινδύνευε προβλέψεις.