[Ανορθόδοξα] Υπόθεση Τόμας Κράουν α λα γκρέκα

Ας δεχθούμε ότι αυτό που διατείνεται η υπεράσπιση των αρχαιοκαπήλων του Μουσείου Ολυμπίας έχει μια δόση αλήθειας. Οι άνθρωποι, απελπισμένοι, προκειμένου να κρεμαστούν μπήκαν μες στο Μουσείο, άρπαξαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους και έφυγαν. Πενία τέχνας κατεργάζεται. Εξάλλου και ο τρόπος που τους συνέλαβε η Αστυνομία δείχνει ότι δεν είχαν παραγγελιοδόχο, δεν ανήκαν σε κάποιο οργανωμένο κύκλωμα αρχαιοκαπηλίας και έψαχναν να πουλήσουν τα κλοπιμαία όπου βρουν και όσο όσο.

Το κακό είναι ότι αν η υπόθεση ευσταθεί, έστω και εν μέρει, τότε τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από όσο εκ πρώτης όψεως φαίνονται. Διότι όποιος κλέβει επειδή είναι απελπισμένος ή πεινασμένος χτυπάει ό,τι βρει πιο πρόχειρο. Σπάει το τζάμι του φούρνου για να αρπάξει ένα καρβέλι όπως ο Γιάννης Αγιάννης, αρπάζει την τσάντα της ανυπεράσπιστης κυρίας ή παραβιάζει την πρώτη πόρτα που δεν έχει κλειδαριά ασφαλείας. Τα υπόλοιπα, τα δύσκολα, είναι για τους επαγγελματίες.

Και αν αποδειχθεί ότι όσοι μπήκαν με τόση άνεση στο Μουσείο Ολυμπίας δεν ήσαν επαγγελματίες, αλλά κοινοί διαρρήκτες, αν καταρρεύσουν οι θεωρίες συνωμοσίας που μας επιτρέπουν να βαυκαλιζόμαστε πως τα μουσεία μας είναι στόχος επίλεκτων αρχαιοκαπήλων, τότε οφείλουμε να αναρωτηθούμε στα σοβαρά για την ικανότητα και τη σοβαρότητα όσων έχουν αναλάβει τη φύλαξή τους. Ή μάλλον καλύτερα την έλλειψη σοβαρότητας και την ανικανότητα όσων όλοι εμείς έχουμε εμπιστευθεί και τους αναθέσαμε ένα έργο τόσο σημαντικό όσο η προστασία του «σημαντικότερου κεφαλαίου της χώρας».

Ξέρω, ξέρω, θα πουν ότι έχουν γίνει περικοπές, ότι το προσωπικό δεν επαρκεί, ότι η κρίση έχει χτυπήσει και εκεί. Οπως ξέρω, και το ξέρετε, ότι περικοπές έχουν γίνει και στην Αστυνομία, ότι τα περιπολικά δεν έχουν καύσιμα και οι άνθρωποι παίρνουν τρεις και εξήντα, όμως παρ’ όλα αυτά κατάφεραν και τους έπιασαν και βρήκαν και τα πολύτιμα κλοπιμαία. Υποθέτω, δε, πως όταν με το καλό βρεθεί και ο κλεμμένος Πικάσο της Εθνικής Πινακοθήκης, κάτι αντίστοιχο θα αποδειχθεί πως έγινε.

Μέχρι στιγμής πάντως το μόνο που έχει γίνει είναι να τεθεί σε διαθεσιμότητα, χωρίς απολογία, η επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης, η οποία τόλμησε, άκουσον άκουσον, να κριτικάρει τα μέτρα ασφαλείας. Ζητάμε αξιολόγηση των εκπαιδευτικών – προς Θεού, όχι για να τιμωρηθούν οι ανίκανοι, απλώς για να ξέρουν πως είναι ανίκανοι. Ζητάμε αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων – ως ανωτέρω. Και όλα αυτά στο όνομα κάποιας ονειρεμένης ανάπτυξης, η οποία θα φέρει τα πάνω κάτω στη χώρα, θα δημιουργήσει, ως ανάπτυξη που είναι, θέσεις εργασίας και πλεονάσματα. Οσο μπορείς πιο άφθονα πλεονάσματα. Και ο κάθε πικραμένος και ο κάθε απελπισμένος μπαίνουν με όλη τους την άνεση στα μουσεία, παίρνουν ό,τι βρουν μπροστά τους και αναχωρούν. Την ασφάλεια της πολιτισμικής μας κληρονομιάς ποιος και με ποια κριτήρια θα την αξιολογήσει; Και πώς μπορεί η έρημη χώρα να ελπίζει σε ανάπτυξη όταν δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει το στοιχειώδες;

ΥΓ: Χθες, εκ παραδρομής αποκάλεσα μεταλλουργούς τους μεταλλωρύχους της Χαλκιδικής που, κατά τον ποιητή Τάσο Κουράκη, θα φέρουν την ανάπτυξη όταν επιτέλους γίνουν μελισσοκόμοι.