Πώς είπατε; Α Τρίμπιουτ του δε Λέτζεντς Τουρ; Και Γουόρλντ Τουρ μαζί; Ποιοι είναι πια οι Κόκοτας, Μπιθικώτσης, Βαρθακούρης, Διονυσίου τζούνιορς; Οι γιοι του Φρανκ Σινάτρα; Τι το θέλουνε το γουόρλντ και το λέτζεντς μαζί με την μπουζουκλερί; Κι από πού ώς πού γουόρλντ – παγκόσμια, δηλαδή – περιοδεία; Σε Ευρώπη, Αφρική (!), Αυστραλία και Αργεντινή θα πάνε: τρεις ήπειροι και μία χώρα. Αλλά είναι του μεγαλεπήβολου ο έλληνας υιός πίστας!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Μ’ ένα καλαθάκι της κακιάς ώρας…
Αγαπητή μου Φοίβη,
Δεν ξέρω αν τελικά σου στείλω αυτή την επιστολή, ωστόσο τη γράφω για να μοιραστώ έστω μαζί σου τη συγκίνηση και τη στενοχώρια που ένιωσα αντικρίζοντας ένα θλιβερό θέαμα (δείγμα των καιρών).
Τις προάλλες περίμενα στη στάση του αστικού λεωφορείου, για να πάω προς το αεροδρόμιο. Ξαφνικά βλέπω να έρχεται προς τη στάση ένα νεαρό αντρόγυνο με ένα κοριτσάκι και… ένα καλαθάκι της κακιάς ώρας, από αυτά που βάζουν τα μωρά. Ηταν ένα αντρόγυνο, όπως όλα τ’ άλλα, καλοντυμένο.
Η καρδιά μου σκίρτησε. Είδα μέσα στο καλάθι ένα πανέμορφο λεχούδι, που κοιμόταν γλυκά και κάπου-κάπου χαμογελούσε. Κατάλαβα ότι ερχόντουσαν από το Ιπποκράτειο (εκεί γεννούν πολλές γυναίκες για λόγους οικονομίας). Κι έτσι ήταν. Τους ευχήθηκα να τους ζήσει το μωρό.
Η νεαρή μητέρα, εμφανώς κουρασμένη από τον τοκετό, κάθησε στο παγκάκι της στάσης μαζί με την 4χρονη κορούλα της, η οποία δεν άφηνε τον πατέρα ν’ ακουμπήσει το καλάθι στο παγκάκι. Τι να κάνει κι αυτός; Κουρασμένος ακούμπησε το καλάθι με το μωρό στο πεζοδρόμιο!
Το φαντάζεσαι, Φοίβη μου; Βγήκαν από το μαιευτήριο και, μην έχοντας ούτε 10 ευρώ για ταξί, περίμεναν το αστικό. Που ήλθε, φίσκα γεμάτο.
Ανεβήκαμε. Η νεαρή μητέρα βρήκε μια θέση και κάθησε με την κορούλα της (μη νομίζεις ότι της παραχώρησαν).
Ο πατέρας, τι να κάνει; Ακούμπησε το καλάθι με το λεχούδι κάτω και χτύπησε τα εισιτήρια. Το καλάθι έμεινε εκεί κάτω καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής και ο πατέρας πιανόταν από τις μπάρες προσπαθώντας να προστατεύσει το μωρό.
Νομίζεις πως σηκώθηκε κανείς να παραχωρήσει τη θέση του; Ή μήπως πρόσεξε κανείς ότι εκεί, μέσα στο καλάθι, υπήρχε μωρό; Αν ήταν κανένα σκυλάκι, ασφαλώς θα το πλησίαζαν και θα το χάιδευαν.
Κι αυτό το ευλογημένο (το μωρό) άχνα δεν έβγαζε, λαγοκοιμόταν και κάθε τόσο χαμογελούσε. Θα μου πεις, κι εσύ τι έκανες; Γιατί δεν φώναξες να σηκωθούν κάποιοι; Δεν μπορούσα, Φοίβη μου, είχα μουδιάσει. Προσπαθούσα κι εγώ να προστατέψω το καλαθάκι (είπαμε της κακιάς ώρας) με το ανεκτίμητο περιεχόμενό του.
Τέλος πάντων. Επειδή ήταν φανερό ότι οι γονείς πήραν το λεωφορείο επειδή δεν είχαν να πληρώσουν για ταξί, υπέθεσα ότι θα πήγαιναν μακριά, στο τέρμα και από εκεί πάλι με 0,90 θα πήγαιναν πιο μακριά, στα προάστια, Μηχανιώνα, Περαία κ.λπ. Κι εκεί είχα σκοπό να τους πλησιάσω διακριτικά και να τους βοηθήσω κάπως οικονομικά. Θα μου πεις, «σταγόνα στον ωκεανό», αλλά έστω κι αυτό, για ν’ ασημώσω το μωρό, που λένε. Είχα σκοπό αυτό να κάνω. Αμ δε! Κατέβηκαν πολύ γρήγορα, έπειτα από 5-6 στάσεις. Δηλαδή το ταξί θα τους έπαιρνε 6-7 ευρώ. Κι όμως, Φοίβη μου, δεν είχαν ούτε 7 ευρώ.
Κι εγώ, Φοίβη μου, δεν πρόλαβα να βοηθήσω έστω και λίγο. Δεν πρόλαβα και ντρέπομαι. Ντρέπομαι γιατί εγώ μπορώ ακόμη να παίρνω ταξί.
Ευχαριστώ που με άκουσες.
Σοφία Ελευθεριάδου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, Θεσσαλονίκη
«Αυτά που χτίζουν οι ψυχές / που ξέρουν ν’ αγαπάνε / οι πονηροί χρηματιστές / ποτέ δεν τα πουλάνε», τραγουδούσε – σε στίχους Αρη Δαβαράκη – ο Γιάννης Κότσιρας, αγαπητή Σοφία. «Γιατί τρέχεις συνέχεια / κι η καρδιά σου αχινός; / Η χειρότερη ανέχεια / είναι να ‘σαι φτηνός».
Θα πάρετε πλάτη ή στήθος;
Αγαπητή κυρία Φοίβη,
Οι συντάξεις, σύμφωνα με απόφαση της κυβέρνησης, θα καταβάλλονται από το νέο έτος την τελευταία εργάσιμη ημέρα κάθε μήνα, αντί στις 22 ή 24 του μήνα που ίσχυε για πολλά χρόνια μέχρι σήμερα για την μεγάλη μάζα των συνταξιούχων.
Δηλαδή η κυβέρνηση αποφάσισε μια νέα έκτακτη εφάπαξ εισφορά των συνταξιούχων ίση με σύνταξη οκτώ (8) ημερών περίπου (25% της σύνταξης ενός μήνα)!!! Κάνω λάθος;
Ευχαριστώ, Νίκος Κουβαράς
Παραφράζοντας τον Σιντάρτα, αγαπητέ Νίκο, ας αναρωτηθούμε: «Κάθε μικρή όμορφη στιγμή ποιος βάφτισε ευτυχία / και την έκανε να χάνεται έτσι στα ξαφνικά; / Στα μουλωχτά ποιος έσπρωξε την δυστυχία / κι αυτή θρονιάστηκε στη ζωή μας για καλά;» Οσο κι αν μοιάζει απατηλή γενικότητα, η απάντηση είναι μία σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε άλλες: οι πολιτικοί μας! Ετσι για να ξέρουμε με ποιους «φίλους του λαού» έχουμε να κάνουμε. Ο Οσκαρ Ουάιλντ το έλεγε – και δίκιο είχε – αλλά ποιος τον άκουγε; «Ο αληθινός φίλος (του λαού) σε μαχαιρώνει από μπροστά». Εδώ και πισώπλατα και στα μουλωχτά.
Google news
