Τίνος εξώγαμο ήταν η λύση για το χρέος;

Υπάρχουν πολιτικοί που έχουν το χάρισμα του λόγου. Ο Τζον Φ. Κένεντι ήταν ένας από αυτούς. «Η νίκη έχει χίλιους πατέρες, αλλά η ήττα είναι ορφανό», είπε με το χαρακτηριστικό χρώμα της Μασαχουσέτης στη φωνή του στην περίφημη πρες κόνφερανς μετά το φιάσκο της απόβασης στον Κόλπο των Χοίρων το 1961.

Αν ένα πράγμα είναι σίγουρο για την προχθεσινή συμφωνία στο Eurogroup είναι ότι προκάλεσε χίλιες πρες κόνφερανς. Αλλοι – ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, ο Βενιζέλος, ο Ντράγκι, ο Μπαρόζο, ο Ολάντ – τη θεωρούν νίκη. Αλλοι – η περίπτωση Τσίπρα, των αναλυτών που ψειρίζουν τα νούμερα, αλλά και των επικριτών του Μνημονίου – τη θεωρούν από ήττα έως πύρρειο νίκη. Και όλοι προσπαθούν να καταλάβουν τίνος εξώγαμο είναι η συμφωνία. Ηθελαν ντε και καλά να μπει το ελληνικό χρέος στον ίσιο δρόμο οι αμερικανοί μαριονετίστες του ΔΝΤ κι έβαλαν μπροστά την Κριστίν Λαγκάρντ; Ηθελαν στο Παρίσι, όπου πιάνουν – δεν πιάνουν το 2013 τον στόχο του ελλείμματος 3% σε ποσοστό του ΑΕΠ, ένα γενικότερο κλίμα χαλάρωσης των δημοσιονομικών στόχων στην ευρωζώνη; Καιγόταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να εκτονωθεί η κατάσταση στις αγορές – όπου οι όγκοι είναι μικροί, άρα χειραγωγήσιμοι τον Δεκέμβριο -, αφού εκκρεμεί ακόμη η υπόθεση της Ισπανίας; Η αλήθεια είναι ότι ο Γεργκ Ασμουσεν κάθησε διακριτικά όλο το Σαββατοκύριακο και δούλεψε τα νούμερα της λύσης. Ή μήπως το πακέτο γονιμοποιήθηκε από το μαύρο σπέρμα του Βερολίνου εξού και, παρά κάποιες βελτιώσεις, μάς κρατάει στον δρόμο της δημοσιονομικής πίκρας;

Πίσω από τον ωκεανό των λέξεων κρύβονται δυο-τρεις αλήθειες. Η λύση είναι καλή όχι μόνο γιατί παίρνουμε μια κρίσιμη δόση που θα πάει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και θα βοηθήσει το Δημόσιο να πληρώσει τα χρωστούμενα, αλλά και γιατί μας απαλλάσσει κάπως από τον εφιάλτη του χρέους. Οι διευθετήσεις όμως – ας μην μπούμε στην επιμέρους αριθμητική – υποκρύπτουν και δυο-τρεις παραδοχές. Παραδοχή πρώτη: Το Μνημόνιο ήταν κακά σχεδιασμένο, μάς ρήμαξε στην ύφεση και εκτίναξε το χρέος σε ποσοστό του ΑΕΠ αφού αυτό συρρικνώθηκε δραματικά. Ενα γερό PSI και ένα καλλιτεχνικό κούρεμα – με επιμηκύνσεις, μείωση επιτοκίων, απαλλαγές από τόκους και εθελοντική επαναγορά σε έναν χρόνο – μέσα σε δέκα μήνες της ίδιας χρονιάς αυτό αποδεικνύουν. Δεν ματώσαμε τζάμπα, αλλά θα μπορούσαμε να είχαμε ματώσει λιγότερο, με καλύτερο αποτέλεσμα. Παραδοχή δεύτερη: Ο ορίζοντας της λύσης είναι προσωρινός – εκεί στα δύο-τρία χρόνια. Βεβαίως, για την Ελλάδα της τρόικας μία διετία ισοδυναμεί με αιωνιότητα. Ιδίως με όρους πολιτικού χρόνου. Είναι μια ανάσα και μια ευκαιρία.

Ολοι οι παίκτες το ξέρουν, πράγμα που εξηγεί και το φιδίσιο χαμόγελο του Ντράγκι που είναι υπέρ της παραμονής μας στην ευρωζώνη και τη βλοσυρή χαιρεκακία του Σόιμπλε που δεν είναι και τόσο υπέρ. Αντίστοιχα, στο εσωτερικό και οι τρεις της κυβέρνησης, αλλά και οι Τσιπροκαμμένοι ξέρουν ότι το παιχνίδι είναι ανοιχτό. Τίποτε δεν έχει κριθεί – αλλά και, εδώ είναι το σημαντικότερο, τίποτε δεν έχει χαθεί.