[Διαστάσεις] Συνομιλώντας με τον Ουίλσον

Ο Τσακ Νόλαντ είναι ένας αναλυτής συστημάτων που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο λύνοντας προβλήματα της εταιρείας του. Ενώ κατευθύνεται προς τη Μαλαισία, πέφτει σε θύελλα και το αεροπλάνο του συντρίβεται. Ως εκ θαύματος, εκείνος γλιτώνει και καταφεύγει σε ένα ακατοίκητο νησί. Θα μείνει εκεί τέσσερα χρόνια, με μοναδική παρέα μια μπάλα του βόλεϊ που την έχει ονομάσει Ουίλσον και μιλάει τακτικά μαζί της. Οταν η θάλασσα ξεβράσει μια χημική τουαλέτα, καταφέρνει να φτιάξει μια σχεδία και βγαίνει στο πέλαγος, όπου θα τον εντοπίσει ένα διερχόμενο εμπορικό πλοίο.

Ο ενημερωμένος αναγνώστης θα έχει αναγνωρίσει ήδη το σενάριο της ταινίας «Ο ναυαγός», που γύρισε το 2000 ο Ρόμπερτ Ζεμέκις με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς. Αυτό που δεν φαντάζεται, όμως, είναι η σχέση της ταινίας αυτής με την Ελλάδα της κρίσης. Και όμως, αυτήν ακριβώς την παρομοίωση έκανε χθες το πρωί στον Σκάι ο Αλέκος Αλαβάνος, θέλοντας να προπαγανδίσει τον σωτήριο ρόλο που θα έχει η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή. Ναι, θα απομονωθούμε όπως ο Νόλαντ (ο πρώην ευρωβουλευτής δεν έχει ψευδαισθήσεις για πρωτοποριακές συμμαχίες με χώρες όπως η Ρωσία ή η Κίνα). Ναι, θα πεινάσουμε, θα διψάσουμε, θα κρυώσουμε όπως ο ήρωας της ταινίας. Αν δείξουμε όμως το ίδιο πείσμα, αν σφίξουμε τα δόντια και ξεπεράσουμε τον φόβο, θα τα καταφέρουμε. Μια μέρα θα βγούμε στα βαθιά κι όλο και κάποιο πλοίο θα μας μαζέψει.

Θα μπορούσε να είναι το θέμα ενός βιβλίου ή ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας: ήταν το περιεχόμενο μιας τηλεοπτικής εκπομπής. Η εξοικείωση με το παράλογο είναι πράγματι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζει μια δοκιμαζόμενη κοινωνία όπως η ελληνική. Εδώ δεν χρειάζονται επιχειρήματα. Δεν έχει νόημα να εξηγήσεις στον άλλο ότι δραχμή σημαίνει απόλυτη μοναξιά, απόλυτη εξαθλίωση, απόλυτος εξευτελισμός. Δεν έχεις καιρό να αραδιάσεις αριθμούς, στοιχεία, ιστορικές αναφορές. Ερχεται ο άλλος με τις αριστερές ετικέτες και τις ευρωπαϊκές περγαμηνές, πετάει ένα  κινηματογραφικό ισοδύναμο της αθάνατης ελληνικής ψυχής και της αιώνιας ελληνικής λεβεντιάς – το παραμύθι του γαλατικού χωριού είναι πια χιλιοειπωμένο – και καθάρισε.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως όταν ο Νόλαντ επέστρεψε στον πολιτισμό – όταν η Ελλάδα επιστρέψει στην Ευρώπη – βρήκε τη γυναίκα του με έναν άλλο, συνειδητοποίησε ότι όλοι τον είχαν ξεγράψει και άρχισε πάλι να περιπλανιέται. Ωστόσο, δεν είναι αυτό το ενδεδειγμένο αντεπιχείρημα στο κόμμα της δραχμής. Είναι τα έργα – και όχι τα λόγια – που πρέπει να γίνουν για να δοθεί ελπίδα στους απελπισμένους. Είναι η σοβαρότητα απέναντι στον λαϊκισμό, η ψυχραιμία απέναντι στον πανικό, η αλήθεια απέναντι στο ψέμα, η ανάπτυξη απέναντι στην κατάρρευση. Για όνομα του Θεού, συνομιλητής, σύμμαχος και εταίρος μας είναι η Ευρώπη, όχι μια μπάλα του βόλεϊ.