Ο προπονητής που κοουτσάρισε τρεις γενιές παικτών της Οσέρ

Στα δάση της Βουργουνδίας, στην Κεντρική Γαλλία, περίπου τέσσερις δεκαετίες ένας λιγομίλητος και μοναχικός άνθρωπος που λάτρευε το κόκκινο κρασί και τις ωραίες γυναίκες έκανε ατέλειωτους περιπάτους έχοντας στον νου μία και μόνο σκέψη: πώς θα μετατρέψει μία μέτρια ομάδα σε πρωταγωνίστρια του γαλλικού ποδοσφαίρου.

Ηταν ο Γκι Ρου. Ο γάλλος προπονητής που αποτελεί ορόσημο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο για την πολύχρονη αφοσίωσή του στην Οσέρ.

Στην ομάδα της Βουργουνδίας ο Ρου παρέμεινε συνολικά 44 χρόνια, εκ των οποίων τα 36 ήταν συνεχόμενα (1964-2000). Στο διάστημα αυτό η Οσέρ από ερασιτεχνικός σύλλογος που βολόδερνε στα τοπικά πρωταθλήματα έφτασε στην κορυφή του γαλλικού ποδοσφαίρου, ενώ από τις ακαδημίες της, τις οποίες επέβλεπε προσωπικά ο Ρου και συγκαταλέγονταν τότε μεταξύ των κορυφαίων στον κόσμο, ανέδειξε παίκτες του μεγέθους του Καντονά και του Μπολί.

Στο διάστημα που ο Ρου πάλευε με τους «ανεμόμυλους», ένας άγγλος μποέμ, κατ’ άλλους μισότρελος και κατ’ άλλους ιδιοφυής, ο Μπράιαν Κλαφ, έγραφε τη δική του ιστορία στο ποδόσφαιρο της Γηραιάς Αλβιώνας.

Ανέλαβε το 1974 τη Λιντς. Εμεινε Παγόνι μόλις 44 ημέρες και ακολούθησε η ανεργία. Μέχρι που ήρθε η Νότιγχαμ Φόρεστ στην οποία παρέμεινε 18 χρόνια, οδηγώντας την στην κατάκτηση δύο Κυπέλλων Πρωταθλητριών!

Η δεκαετία του ’70, όπως αποδείχτηκε τα επόμενα χρόνια, αποτέλεσε θερμοκήπιο σπουδαίων προπονητών που   γέρασαν στην ίδια ομάδα.  

Την ίδια χρονιά λοιπόν που ο Κλαφ έπαιρνε στα χέρια του το τιμόνι της Νότιγχαμ Φόρεστ, στην άλλη πλευρά του  Σιδηρούν Παραπετάσματος, στο Κίεβο, ο απόφοιτος  της ποδοσφαιρικής σχολής της ουκρανικής πρωτεύουσας Βαλερί Λομπανόφσκι αναλάμβανε το δύσκολο έργο να οδηγήσει σε ευρωπαϊκό τρόπαιο την τοπική Ντιναμό. Χρειάστηκε μόλις έναν χρόνο για να πετύχει τον στόχο του (Κύπελλο Κυπελλούχων) και έντεκα για να τον επαναλάβει. Στην Ντιναμό έμεινε συνολικά 21 χρόνια, εκ των οποίων τα 16 ήταν συνεχόμενα.

Τέτοιες μακρές διαδρομές προπονητών στην ίδια ομάδα είναι σπάνιες πια στις μέρες μας. Σε αυτές συγκαταλέγεται η περίπτωση του βορειοϊρλανδού Ρόνι ΜακΦολ. Κάθησε στον πάγκο της Πόρτανταουν έξι εβδομάδες μετά την ανάληψη από τον Αλεξ Φέργκιουσον των καθηκόντων του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Και συνεχίζει ακάθεκτος. Για άγαλμα του ΜακΦολ πάντως δεν γίνεται λόγος…