ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Οι γερμανικές αποζημιώσεις

Στέφανος  Ληναίος

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η ιδιαίτερη συνάντηση του επικεφαλής της Tasκ Force, Γερμανού φον Ράινχεμπαχ, με δική του πρωτοβουλία, με τον επίτιμο πρόεδρο του Εθνικού μας Συμβουλίου Μανώλη Γλέζο, ευχόμαστε να είναι μια ακόμη θετική χειρονομία για την οριστική επίλυση του μεγάλου εθνικού μας προβλήματος των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η 20ετής δική μας δραστηριότητα, η κινητοποίηση, επιτέλους, και των μεγάλων κομμάτων στη διεκδίκηση των οφειλών και η  ενημέρωση και συσπείρωση του ελληνικού λαού γύρω από αυτό το μέγιστο εθνικό θέμα, συνέτειναν στην επιθυμία του φον Ράινχεμπαχ να ενημερωθεί λεπτομερώς για το ηθικό και οικονομικό χρέος τους προς την Ελλάδα.

Και ας ελπίσουμε ότι δεν είναι και αυτή η απροσδόκητη επίσκεψη μια ακόμη χειρονομία  «καλής θελήσεως», σαν τις «αγαθές» πράξεις των σύγχρονων Γερμανών στα Καλάβρυτα και τις «φιλολογικές» συναντήσεις του κ. Φούχτελ στη Θεσσαλονίκη. Νομίζοντας ότι θα ξεχάσουμε την κλασική φράση: «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας».

Εμείς ως Εθνικό Συμβούλιο, όπως ακριβώς έκανε και ο Μανώλης Γλέζος στη συνάντησή τους, τονίζουμε για άλλη μια φορά: Ο,τι κι αν κάνουν, όσες πράξεις «καλής θελήσεως» κι αν εφεύρουν, εμείς, ως εκπρόσωποι ολόκληρου του ελληνικού λαού και με την κατανόηση του λαού της Γερμανίας, που το μεγαλύτερο ποσοστό του έχει συνειδητοποιήσει πόσο μας περιφρονούν όλοι οι ώς τώρα κυβερνήτες του, δεν θα σβήσουμε από τη μνήμη μας τη ναζιστική λαίλαπα ’41-44. Και δεν θα παρασυρθούμε από τα «δώρα» τους και τις «εθιμοτυπικές» συναντήσεις τους. Ελπίζοντας ότι και όλα τα κόμματα της Βουλής θα πράξουν το ίδιο, με δυναμική και όχι αναιμική παρουσία στα έδρανά τους.

Θα διεκδικούμε κάθε μέρα και κάθε ώρα αυτά που μας οφείλουν και θα τους αναγκάσουμε να μας τα δώσουν. Κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Οχι μόνο τις αποζημιώσεις, το δάνειο, τους κλεμμένους αρχαιολογικούς μας θησαυρούς και τόσες άλλες λεηλασίες. Αλλά και για ηθικούς λόγους. Για λογαριασμό των αμέτρητων  μαρτυρικών πόλεων, των αμέτρητων θυμάτων και των μαυροφορεμένων συγγενών τους. Και, προπάντων, για λογαριασμό του ελληνικού λαού που είναι αποφασισμένος να μην ανεχτεί καμιά άλλη προσβολή από μερικούς αμετανόητους διαδόχους του Ναζισμού.

Και θα τους το θυμίζουμε όπου κι αν τους συναντούμε: Μας χρωστάνε, δεν χρωστάμε.

Η βία και η δημοκρατία

Αγγελος Σοφιανίδης

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΑΠΘ

Τα τελευταία τρία χρόνια  στην Ελλάδα έχουν αρχίσει να εντείνονται φαινόμενα βίας ως προϊόν αγανάκτησης ή έκφρασης πολιτικής διαφωνίας. Ας ξεκινήσουμε να μελετάμε την άσκηση πολιτικής βίας την περίοδο 2009-2012 με την «δικαιολογημένη της πλευρά», όσο μπορεί να χαρακτηρισθεί η βία δικαιολογημένη, δηλαδή την δίκαιη αγανάκτηση των πολιτών απέναντι σε μέτρα που μείωναν το βιοτικό επίπεδο τους. Ξεκινάμε με γιαουρτώματα, με τον ξυλοδαρμό του Χατζηδάκη (ως πρωτοπόρου), συνεχίζουμε με τον ξυλοδαρμό ή το λιντσάρισμα πολλών τότε κυβερνητικών βουλευτών. Υπήρχε ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης που δικαίωνε αυτούς που χειροδικούσαν εναντίον πολιτικών και το οποίο σήμερα φαίνεται να έχει γιγαντωθεί.

Σε μια αυθαίρετη άλλα συγκρατημένη ποσοτικοποίηση, σε αυτό το μέρος του ελληνικού λαού είμαστε αναγκασμένοι να εντάξουμε το συντριπτικό μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιων εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων της Αριστεράς και τους ψηφοφόρους των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Ετσι αποδεχόμαστε ότι ένα, περίπου 40% του ελληνικού λαού αποδέχεται ή επιδοκιμάζει τέτοιου είδους ενέργειες “αριστερής” ή “δικαιολογημένης” ή καλύτερα  “αγανακτισμένης” πολιτικής βίας.

Στην αντίπερα όχθη, η ανεργία και τα πολλά προβλήματα που η κρίση συσσώρευσε ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα, άλλα όχι μόνο σε αυτήν, δημιούργησαν ένα μεγάλο κύμα ρατσισμού και ξενοφοβισμού που βρήκε και την πολιτική του έκφραση μέσα από τις τάξεις της νεοναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Η Χρυσή Αυγή, με τα στελέχη της και τους βουλευτές της, δίνει μια πιο ξεκάθαρη άποψη στη νομιμοποίηση της πολιτικής βίας, αυξάνει τα ποσοστά της και εντάσσει νέο κόσμο στις τάξεις της φτάνοντας στις σημερινές δημοσκοπήσεις στο 10%.

Συνοψίζοντας, γίνεται φανερό ότι ένας στους δύο έλληνες πολίτες δικαιολογεί, αποδέχεται ή υποστηρίζει κάποιας μορφής πολιτικής βίας. Δεδομένου, δε, ότι το μεγαλύτερο μέρος του ενεργού πληθυσμού γεννήθηκε και μεγάλωσε σε συνθήκες μιας πλουραλιστικής δημοκρατίας χωρίς περιορισμούς και καταπίεση είναι ενδιαφέρον να αναρωτηθεί κανείς αν είναι μακριά η ώρα που η βία θα αποτελέσει βασικό στοιχείο διαμόρφωσης του πολιτεύματος της χώρας. Αν είναι ακόμα ενεργά τα δημοκρατικά αντανακλαστικά στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Καλούμαστε όλοι, λοιπόν, να αναρωτηθούμε και να επιλέξουμε τριάντα οκτώ χρόνια μετά την πτώση της τελευταίας δικτατορίας στη χώρα μας, ΒΙΑ ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Οι τηλεφωνικές εταιρείες

Καλλιρρόη – Ανδριανή Θ. Θωμά

τ. ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Σε ποιον αιώνα βρίσκεται συγκεκριμένη τηλεφωνική εταιρεία; Στην Ελλάδα πάντως είμαστε στον εικοστό πρώτο! Και ο λόγος για κλήση που είχα από υπάλληλο της εταιρείας (οι γνωστές ενοχλητικές κλήσεις), η οποία μετά το δικό μου «εμπρός» ρώτησε «αν είμαι μόνη μου στο σπίτι κι αν υπάρχει κάποιος άλλος με τον οποίο θα μπορούσε να μιλήσει». Επειδή τηλεφωνικά η εν λόγω κυρία δεν μπορούσε βέβαια να διαπιστώσει παρά μόνον ότι είμαι γυναίκα, συμπεραίνω πως η εν λόγω εταιρεία πληροφορήθηκε για οπισθοδρόμηση της Ελλάδας και φαντάζεται πως πήγαμε 2-3 αιώνες πίσω όταν οι γυναίκες δεν είχαν άποψη ή γνώση για το παραμικρό. Ελεος, με τις απαράδεκτες τηλεφωνικές ενοχλήσεις!

Ο κίνδυνος κατά της εθνικής κυριαρχίας

Πάνος Ν. Λύρας

ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

Τώρα τελευταία, συχνά ακούμε για εθνική κυριαρχία και αμφιβάλλω αν όλοι μας προβληματιστήκαμε τι σημαίνει εθνική κυριαρχία. Είναι άραγε εθνική κυριαρχία το δικαίωμα του υπαλλήλου της Βουλής να πιάνει από το γιακά τον βουλευτή, τον υπουργό, τον πρόεδρο της Βουλής αν οι τελευταίοι σκεφτούν να περιορίσουν τα προκλητικά και αντικοινωνικά προνόμια των προαναφερθέντων υπαλλήλων; Είναι εθνική κυριαρχία να μην ξέρουμε πόσους δημοσίους υπαλλήλους έχουμε και να χρειάζονται 3 χρόνια και 4 απογραφές για να το μάθουμε; Είναι εθνική κυριαρχία ο κάθε υπουργο-βουλευτής να προστατεύει μια κλίκα συμφερόντων και να αδιαφορεί για τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου; Τι είδους εθνική κυριαρχία έχουμε όταν οι δικαστές παρανομούν μπροστά μας με την αρνησιδικία και τη συνεχόμενη στάση εργασίας τους και όταν μας λένε ότι δεν απεργούν γιατί απεργούν… λίγο; Μα υπάρχει ολίγο έγκυος;

Να καταλάβουμε ότι είμαστε ανοργάνωτοι, σκέτα χαϊβάνια. Μας κοροϊδεύουν οι διάφοροι συνδικαλιστάδες του δημόσιου προπαντός τομέα. Η κάθε προνομιούχος τάξη μάς πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Μόνοι μας δεν θα μπούμε σε σειρά στον αιώνα τον άπαντα γιατί οι ηγέτιδες τάξεις δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων.

Δεν κινδυνεύει λοιπόν η εθνική κυριαρχία από την τρόικα διότι ποτέ δεν είχαμε πραγματική εθνική κυριαρχία. Αν την είχαμε θα επεκτείναμε τα χωρικά μας ύδατα από τα 6 ναυτικά μίλια στα 12. Θα ανακηρύσσαμε μονομερώς την ΑΟΖ  (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) των 200 ναυτικών μιλίων και θα εκμεταλλευόμασταν από καιρό τα πετρέλαιά μας. Αυτή δεν είναι η ελπίδα και ο στόχος όλων των Ελλήνων που έχουν ακόμα ένα γραμμάριο μυαλό στο κεφάλι τους;  Ολοι οι λαοί της Ευρώπης να παραχωρήσουμε λίγη αχρείαστη εθνική κυριαρχία στις Βρυξέλλες για να προστατεύσουμε τα πραγματικά μας συμφέροντα μέσω της οικονομικής και πολιτικής ευρωπαϊκής ενοποίησης. Καμία λοιπόν εθνική κυριαρχία δεν κινδυνεύει, εκτός αν θεωρηθεί εθνική κυριαρχία η ασυδοσία κάποιων επωνύμων να κραυγάζουν, να κοροϊδεύουν και να φοροδιαφεύγουν.