Χορεύοντας με τους λύκους

Αν η Ευρώπη είναι στη φάση όπου η εσωτερική πολιτική είναι βασιλιάς, γιατί η Ελλάδα να διαφέρει; Εδώ και εβδομάδες, αν όχι μήνες, παρακολουθούμε ένα θέατρο όπου κυβερνήσεις μεσαίων και μεγάλων χωρών βάζουν όχι το εθνικό συμφέρον αλλά το πολιτικό τους όφελος πάνω από όλα.

Πρώτη διδάξασα η Γερμανία. Η διάσωση του ευρώ έγινε σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των τοπικών γερμανικών εκλογών. Και τώρα όλα έχουν μπει στον ρυθμό των βουλευτικών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2013. Αλλά δεν είναι μόνον οι Γερμανοί. Ο Μαριάνο Ραχόι δεν ήθελε να ζητήσει βοήθεια γιατί δεν τον βόλευε πολιτικά. Ο Ντέιβιντ Κάμερον πήγε με το βέτο στο τσεπάκι στο Συμβούλιο Κορυφής για τον επταετή προϋπολογισμό της ΕΕ καθώς ο ευρωσκεπτικισμός σαρώνει στη Βρετανία. Και η Γαλλία είναι αμφίβολο αν θα πιάσει τον στόχο τού να είναι το έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ το 2013 – παρότι έχει αναλάβει τη δέσμευση. Ο Φρανσουά Ολάντ δεν ξεχνάει ότι είναι σοσιαλιστής και βλέπει τη λιτότητα με τη φειδώ που πρέπει να βάζει κανείς βινεγκρέτ στη σαλάτα.

Αν είναι έτσι, γιατί να μην παίζουν τουρτοπόλεμο οι δικοί μας με τη δόση; Η αρχή έγινε στη Βουλή, στις συζητήσεις για το πακέτο μέτρων των 15,5 δισ. και τον προϋπολογισμό του 2013. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε τότε καταγγείλει την κυβέρνηση ότι το παίζει καλός μαθητής εις βάρος της κοινωνίας αλλά δεν θα την πάρει τη δόση. Η επιχειρηματολογία είχε σηκώσει πολλά φρύδια. Πρώτον, γιατί όλοι είχαν την εντύπωση ότι είχαμε τη δόση στο τσεπάκι. Από εμάς εξαρτιόταν – δεν είχαν παρά να πάνε καλά οι ψηφοφορίες στη Βουλή. Αρα η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ θύμιζε το αυτοκίνητο που έχει πάρει φόρα για τον τοίχο και πατάει το κλάξον. Δεύτερον, η θέση που είχε πάρει ο Τσίπρας ήταν σαν να μην ήθελαν στην Κουμουνδούρου να πάρουμε τη δόση. Αν μη τι άλλο, επρόκειτο για ένα εκρηκτικό μείγμα αρνητισμού και μηδενισμού.

Δύο εβδομάδες αργότερα όμως αποδεικνύεται για άλλη μία φορά ότι κάτι που φαίνεται χονδροειδώς απλό είναι τελικά πιο σύνθετο. Η παρέα οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να «διάβασε» καλύτερα την Ευρώπη – όχι μόνο σε σχέση με την εμμονή κάθε ξένης κυβέρνησης να βλέπει μόνο το πολιτικό της όφελος. Αλλά και σε αναφορά με τη βαθύτερη κόντρα μεταξύ ΔΝΤ και Γερμανών για το χρέος. Ακόμη χειρότερα: η Κουμουνδούρου – μέσω του Ντι Λίνκε και όχι μόνο – φαίνεται να έχει πολύ καλή εικόνα για τους κρύους ανέμους που φυσούν στο Βερολίνο. Κάπως έτσι η κυβέρνηση φάνηκε να τα έχει θυσιάσει όλα για τη δόση – και είναι αλήθεια ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θυσίασαν βουλευτές, ενώ η ΔΗΜΑΡ πλήρωσε την παραμονή στην κυβέρνηση με ζημιές στη συνοχή της – αλλά η δόση να μην έρχεται. Ή τέλος πάντων να καθυστερεί, με τρόπο που να την καθιστά ευάλωτη.

Το συμπέρασμα είναι ότι και στην Αθήνα αλλά και στις ξένες πρωτεύουσες παίζονται ανελέητα πολιτικά παιχνίδια με φόντο την καταστροφή.