[Στην ανάπαυλα] Δήμαρχος και Δημαρχίες καμίνι
![[Στην ανάπαυλα] Δήμαρχος και Δημαρχίες καμίνι](https://www.tanea.gr/app/uploads/2012/11/13174346_ΦAΣOYΛHΣ-4χρ_1353441653347.jpg)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Αυτός ο κύριος Δήμαρχος που θέλει (και πολύ σωστά) να τον σεβόμεθα και να του πληρώνουμε τα τέλη, να εισπράττει ενοίκια δρόμων, πεζοδρόμων και πεζοδρομίων, διότι εξελέγη από την πλειοψηφία (έστω και οριακή) των δημοτών, μήπως θα πρέπει να σεβαστεί και αυτός την πλειοψηφία (έστω και οριακή) της Βουλής που ψήφισε τον νόμο;
Ετσι, μια ιδέα ρίχνω, επειδή βρισκόμαστε στην κατάσταση που βρισκόμαστε.
Ή μήπως είναι καλύτερα ν’ αρπάξω κι εγώ την ευκαιρία και να παραβώ όποιον νόμο με τον οποίο δεν συμφωνώ;
Κι είναι πολλοί. Και τι, νομίζεις πολύ θέλω; Μια έτσι και τους πήρε ο διάολος και τους σήκωσε.
Δεν ξέρω πώς να τον δω αυτόν τον κυρ Δήμαρχο, όπως και κάθε κυρ Δήμαρχο αυτής της χώρας.
Η ευγενής μου τάσις είναι να τον βλέπω ως παράδειγμα. Τώρα προς μίμησιν; Προς αποφυγήν; Αναποφάσιστο με βρίσκω.
Κάποτε, κάποιοι δήμαρχοι κατέλαβον την Κορυτσά, άλλοι το Τεπελένι. Τώρα καταλαμβάνουν κάτι δημόσια κτίρια με όλο το έμψυχο και το άψυχο υλικό που διαθέτουν (χάριν της συνδρομής μας βεβαίως).
Και μπορεί να ‘χει μεγάλη διαφορά το ένα ανδραγάθημα από το άλλο, αλλά το βλέμμα της μεγαλειώδους νίκης είναι ακριβώς το ίδιο. Λαμπερό, πυρετιασμένο, με τη φλόγα να τρεμοπαίζει στον αμφιβληστροειδή και τον αέρα του νικητή να συνεπαίρνει τα μαλλιά.
Στην ευγένεια της ψυχής και του αισθήματος γενικότερα διαφέρουν οι δύο καταληψίες (ο εις του Τεπελενίου, ο έτερος του Δημαρχείου). Για να είμαι ειλικρινής (πράγμα όσο να πεις κουραστικό στην εποχή μας), ο σύγχρονος καταληψίας δεν διαθέτει ουδεμία ευγένεια. Για ψυχή δεν ξέρω. Μάλλον δεν θέλω να ξέρω. Εχω κι εγώ τις ιδιοτροπίες μου. Ανθρωπος είμαι.
Οσον αφορά στο αίσθημά του όμως… Ομολογώ (και πρέπει να πω αυθορμήτως, κανένας δεν μ’ ανάγκασε, ούτε εκβιασμοί, βασανιστήρια, τίποτα τέτοια) ότι μου είναι αδύνατον να ξεπεράσω το σοκ που υπέστην από τη συμπεριφορά του γνωστού καταληψία συνδικαλιστή, που περιφερόμενος με το μπουφάν του και τον τσαμπουκά του και απευθυνόμενος σε άλλα στελέχη του κλάδου του φώναζε:
– Θέλουν και να μιλήσουν οι γαδάρες.
Αυτά ο κλαδάρχης.
Αναρωτιέμαι ποιος έδωσε το δικαίωμα σ’ αυτό το δίποδο, να συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο στους ανθρώπους που σε λίγο θα ζητήσει την ψήφο και την εμπιστοσύνη τους.
Ή μήπως δεν έχει την ανάγκη τους; Μήπως αυτός θα βγει έτσι κι αλλιώς στο σωματείο του, θέλοντας και μη των μελών του;
Πέρασε μια βδομάδα και βλέπουμε πως η κάθε Δημοτική Αρχή όχι μόνο δεν ίδρωσε στ’ αυτάκι της (αν και πολλοί υποστηρίζουν μετ’ επιτάσεως πως σε κάθε Αρχή υπάρχει μια πλήρης απουσία ωτός. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω). Αντίθετα οι περισσότεροι των Ανδρών ταυτίστηκαν με τον κλαδάρχη ακολουθώντας το παράδειγμά του και τσαλαπατώντας κάθε νόμο αποφάσισαν ο καθένας να μας εφαρμόσει τον δικό του.
Δεν ξέρω. Μετά απ’ όλα αυτά φοβάμαι μην κάνω κάτι απονενοημένο. Μην πάω να διαγωνιστώ στο «Ντάνσινκ γουί’ δε σταρς» και τότε είναι που θα μας πάρει ο διάολος όλους και θα μας σηκώσει.
Google news
