«Δώδεκα χιλιάδες ρουκέτες σε 6 χρόνια είναι πάρα πολλές»

«Το Ισραήλ αντιμετωπίζει διαρκή επίθεση με τις ρουκέτες αυτές τουλάχιστον από το 2006. Ποια χώρα θα ανεχόταν δώδεκα χιλιάδες πυραύλους μέσα σε έξι χρόνια; Ηταν ανάγκη να αντιδράσουμε, δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική επιλογή από μια αεροπορική επίθεση, η οποία φαίνεται δυσανάλογη μόνο σε όποιον δεν έχει δοκιμάσει να μείνει εδώ αυτά τα χρόνια. Ομως είμαι αντίθετος στη χερσαία εισβολή με άρματα μάχης: στη Γάζα εύκολα μπαίνεις, αλλά δύσκολα βγαίνεις».

Τις δηλώσεις αυτές κάνει στην ιταλική «Κοριέρε ντέλα Σέρα» ο ισραηλινός συγγραφέας Αμος Οζ, ο οποίος υποστηρίζει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους και ψηφίζει εναντίον του Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, εντούτοις όμως υπερασπίζεται την επιλογή της κυβέρνησης να επιτεθεί στη Γάζα. «Ώς τώρα στη Γάζα έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 20 άνθρωποι, οι περισσότεροι μαχητές της Χαμάς», εξηγεί. «Τα ισραηλινά αεροπλάνα κάνουν το παν για να πλήξουν όσο το δυνατόν λιγότερους πολιτικούς στόχους. Η Χαμάς όχι: ο σκοπός της είναι να υπάρξουν νεκροί μεταξύ των απλών ανθρώπων, διότι ξέρει πως έτσι το αποτέλεσμα μεγεθύνεται. Να γιατί ένας πύραυλος εναντίον του Τελ Αβίβ δεν είναι μόνον ένας πύραυλος εναντίον του Τελ Αβίβ». Από την άλλη πλευρά, προσθέτει ο συγγραφέας, «οι Ισραηλινοί εφοδιάζουν τη Λωρίδα της Γάζας με τρόφιμα και βενζίνη ακόμη κι αυτές τις ημέρες. Δεν δέχομαι λοιπόν να λέγεται ότι αυτή είναι μια υπαίθρια φυλακή εξαιτίας του Ισραήλ. Βλέπω πολλή υποκρισία σ’ αυτό το θέμα: από πότε σ’ έναν φτωχό, επειδή είναι φτωχός, του αναγνωρίζεται το δικαίωμα να σκοτώνει αθώους ανθρώπους;».

Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ. Η αμερικανοπαλαιστίνια συγγραφέας Σούζαν Αμπουλχάουα αναφέρεται από την πλευρά της στην Ιερουσαλήμ και σημειώνει ότι η πόλη αυτή «δεν πληγώθηκε χθες από τις ρουκέτες, η Ιερουσαλήμ πληγώνεται εδώ και 60 χρόνια: είναι τα τανκς που καταστρέφουν σπίτια, τα τουφέκια που απειλούν τους ανθρώπους, οι σφαίρες που σκοτώνουν τους κατοίκους της». Η Αμπουλχάουα, η οποία στο βιβλίο της «Κάθε πρωί στην Τζενίν» έχει αφηγηθεί την ιστορία τεσσάρων γενεών Παλαιστινίων, λέει πως αισθάνεται πόνο όταν βλέπει τη Χαμάς να βάζει στόχο την Ιερουσαλήμ. «Ομως η Ιερουσαλήμ που πλήττεται δεν είναι πια η πόλη που ήταν για αιώνες, αυτή στην οποία οι θρησκείες συμβίωναν, όπου καθένας προσευχόταν στον δικό του θεό. Είναι μια πόλη ρατσιστική και διαιρεμένη, από την οποία εκδιώχθηκαν χιλιάδες άνθρωποι για να κάνουν χώρο σε νέους κατοίκους στο όνομα μιας δήθεν θρησκευτικής ανωτερότητας. Η Ιερουσαλήμ του σήμερα είναι ο τόπος στον οποίο η κόρη μιας οικογένειας που επί 900 χρόνια έμενε εκεί, όπως εγώ, δεν μπορεί να επιστρέψει· και στον οποίο ο γείτονάς μου στις ΗΠΑ, ο οποίος είναι εβραίος, μπορεί να πάει να ζήσει».