Οταν η Αλέκα τα έβαλε με τον Αλέξη

Σαν συγκρουόμενα αυτοκινητάκια σε πίστα λούνα παρκ μοιάζει η πολυκομματική ελληνική πολιτική. Στα πρόσωπα των οδηγών είναι εμφανής η ηδονή του τρακαρίσματος – ιδίως αν έρχεται από την πλευρά που δεν τον περιμένει ο άλλος. Είναι η περίπτωση της Αλέκας Παπαρήγα και του Αλέξη Τσίπρα. Το κόκκινο αμαξίδιο του ΚΚΕ έπεσε πάνω στο πορτοκαλί υβριδικό κουρσάκι του ΣΥΡΙΖΑ προκαλώντας τους αναμενόμενους κραδασμούς.

Το τρακάρισμα προσφέρεται για μια σειρά συμπερασμάτων:

Συμπέρασμα πρώτο, πιο γενικό: Οι σφοδρότερες πολιτικές συγκρούσεις στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία είναι μεταξύ «συγγενών». Αν κοιτάξετε δεξιά, θα βρείτε την κόντρα του Αδωνη Γεωργιάδη με τον Ηλία Κασιδιάρη και το ζεύγος Μιχαλολιάκου. Αν κοιτάξετε αριστερά, θα δείτε την πλαγιομετωπική ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ, παρότι δεν θα βρείτε εξίσου σκληρά τρακαρίσματα με τη ΔΗΜΑΡ. Γιατί; Διότι οι συριζαίοι, έχοντας πάρει φόρα για κάλπες, σκέπτονται ήδη το μετεκλογικό τοπίο, κάνουν προσθαφαιρέσεις εδρών και καταλήγουν ότι η πρώτη πόρτα που θα χτυπήσουν για συνεργασία θα είναι του Κουβέλη. Το γεγονός ότι η ΔΗΜΑΡ δεν ψήφισε το πακέτο των 13,5 δισ. ευρώ το κάνει πιο εύκολο στο μυαλό τους.

Συμπέρασμα δεύτερο, πιο ειδικό: Επειτα από μια φάση αμηχανίας ή αδράνειας, το ΚΚΕ φαίνεται να ανασυγκροτείται. Πράγματι, το πρώτο διάστημα μετά τις εκλογές ο Περισσός φαινόταν να έχει μπει στο περιθώριο. Στη βάση δεν φυσούσε αέρας και στην κορυφή ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που εξέφραζε πλέον την Αριστερά, και μάλιστα ελέω του σχεδόν 27% που πήρε τον περασμένο Ιούνιο ως εναλλακτική εξουσίας. Ηταν μια ανακατανομή ρόλων, αλλά και μια κοινωνική δυναμική που καθιστούσε σχεδόν περιττό το ΚΚΕ. Αυτό επιχειρεί τώρα να αντεπιτεθεί.

Συμπέρασμα τρίτο, πιο τακτικό: Η ιστορία επαναλαμβάνεται ή, διαφορετικά ειπωμένο, δεν μπορείς να διδάξεις στο γέρικο σκυλί νέα κόλπα. Το ΚΚΕ πάει να αναπαραγάγει την κλασική μεταπολιτευτική ιαχή: Τι ΠΑΣΟΚ, τι Δεξιά. Η λογική είναι ότι η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξομοιωθούν στα οικονομικά και σε άλλα ως κόμματα εξουσίας. Είναι όμως πολύ νωρίς για να ειπωθεί κάτι τέτοιο και εντελώς αδύνατο να γίνει πειστικό. Το ΚΚΕ κινδυνεύει λοιπόν να πάθει ό,τι και μεταξύ 1977-81 στη φάση απογείωσης του ΠΑΣΟΚ: να περιθωριοποιηθεί.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι φανερό ότι το ΚΚΕ θα δυσκολευτεί να βρει τη θέση του στο νέο πολιτικό τοπίο. Εστω και αν η – αναγκαστική – παραμονή της Αλέκας Παπαρήγα στην ηγεσία κρατά στο προσκήνιο μια έμπειρη και διεισδυτική πολιτικό. Οσο για τις κατηγορίες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει το «λόμπι της δραχμής» ακούγονται παράξενες όταν έρχονται από ένα κόμμα όπως το ΚΚΕ που ήταν ανοιχτά και επίσημα υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Αν έχουν κάποια αξία είναι για να αναστείλουν τον εισοδισμό ψηφοφόρων που τείνουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ από το Κέντρο. Δηλαδή, που έρχονται από την άλλη πλευρά.

Ολα αυτά συγκλίνουν σε μια εκτίμηση. Δεν είναι το ΚΚΕ που θα κόψει πόντους από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο μια πειστική κεντροαριστερή πρόταση θα μπορούσε να το πετύχει αυτό και να λειτουργήσει ως ανάχωμα στον Τσίπρα. Είναι η ελληνική εκδοχή της ιταλικής Ελιάς που ονειρεύονται διάφοροι στο ΠΑΣΟΚ και στη ΔΗΜΑΡ – και που κοροϊδεύουν οι συριζαίοι ως «φραπελιά».