Τι διεκδικούσαν, τι κέρδισαν

Τριάντα εννέα χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο συνεχίζει να είναι η αφετηρία της σύγχρονης δημοκρατικής πολιτείας, με τα καλά της και τα κακά της. Ηταν η πρώτη κορυφαία λαϊκή αναλαμπή διεκδίκησης ελευθερίας, δημοκρατίας αλλά και γνώσης, σε μια σκοτεινή εποχή, όταν οι ορίζοντες της χώρας ήταν κλειστοί. Τι ρόλο έπαιξαν οι εκπρόσωποι εκείνης της γενιάς στο μεταπολιτευτικό άνοιγμα των οριζόντων της χώρας; Πόσο συνέβαλαν στη χειραφέτηση των πολιτών και στην ωρίμαση της δημοκρατίας. Και, τέλος, έχουν ευθύνες για την κρίση, την ύφεση και τη σημερινή αβεβαιότητα; Απαντήσεις στις σελίδες που ακολουθούν.

Τριάντα εννέα χρόνια μετά, με την Ελλάδα της πολύπλευρης κρίσης στην πιο κρίσιμη καμπή της μεταπολιτευτικής ιστορίας της, νέα ερωτήματα αναζητούν εναγωνίως απαντήσεις. Τι διεκδικούσε το φοιτητικό κίνημα επί χούντας, που καταπνίγηκε μαζί με την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου; Εκτός από ελευθερία και δημοκρατία, πώς ιεραρχείτο η γνώση στις επεξεργασίες των κινήσεων που δρούσαν, τότε, στα πανεπιστήμια; Τι κερδήθηκε από τότε και τι μένει να κερδηθεί. Πώς αξιολογείται η γνώση σήμερα, από τις κατεστημένες δυνάμεις του πανεπιστημίου; Ποιο πανεπιστήμιο χρειάζεται να διεκδικήσουμε σήμερα;

Η Δανάη Διακουλάκη, ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος, ο Γιάννης Καλογήρου και ο Ανδρέας Κούρκουλας απαντούν στα ερωτήματα αυτά – και σε ένα ακόμη: τι πιστεύουν για μια αρκετά διαδεδομένη αντίληψη ότι η «γενιά του Πολυτεχνείου» ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την οικονομική αλλά, κυρίως, για την ηθική κατάρρευση της σύγχρονης Ελλάδας;