[Στην ανάπαυλα] Κουκούλες και κουκουλώματα

Στα μεταπολιτευτικά χρόνια βλάστησε, στο εύφορο κλίμα της απελευθέρωσης,  αυτό το φαινόμενο που αργότερα άνθισε σαν έθιμο και αφού έκανε την απαραίτητη θητεία του σε εθνικές επετείους Πολυτεχνείων, τα τελευταία τρία έτη επικράτησε σαν απαραίτητο στοιχείο  μιας αξιοπρεπούς επαναστατικής δράσης.

Μιλώ για την κουκούλα (και ιδρώνω πήγα να συμπληρώσω, αλλά κρατήθηκα), αυτό το απαραίτητο αξεσουάρ των πάσης φύσεως και προέλευσης αστών – επαναστατών.

Τελευταία μάλιστα, εκτός από την απαραίτητη μολότοφ και το ευγενές σπορ της φωτιάς και της πυρκαγιάς, η κουκούλα συνοδεύεται κι από έναν ή και περισσότερους κεσέδες γιαούρτι, ίσως γιατί είναι γνωστές οι θεραπευτικές ιδιότητές του απέναντι στα εγκαύματα.

Δεν θα πρέπει όμως να ξεχάσουμε και το «Χτίζω πόρτες» που δείχνει καθαρά (αν μάλιστα ο χτίστης είναι φοιτητής) και πνευματικότητα και δεξιοτεχνία στον χειρισμό της λάσπης γενικότερα. Αλλωστε είναι γνωστό τοις πάσι. Η δουλειά κάνει τους άντρες, το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί.

Το ωραίον αλλά και το πρωτότυπον της υποθέσεως είναι ότι ο κουκουλοφόρος χτίστης, ψήστης, αγωνιστής, φοιτητής (διαλέγετε και παίρνετε, απ’ όλα έχουμε, επίσης και πολύ φρέσκους αγανακτισμένους, πάρτε, τζάμπα είναι, γιατί τελειώνει η εποχή τους), το ωραίον λοιπόν είναι μ’ αυτήν του την κίνηση ο ποιητής δεν αμφισβητεί μόνο τον νόμο που καλώς κακώς, έχει ψηφιστεί απ’ τους πολλούς, αλλά θέλει να επιβάλει τον προσωπικά δικό του άγραφο νόμο – ίσως και μερικών ακόμα φίλων – με την κουκούλα, το γιαούρτι, το μυστρί, και βασικά τον Τσαμπουκά του (το γράφω με κεφαλαίο ταυ γιατί δείχνει πιο τσαμπουκαλίδικο).

Θα πρέπει εδώ να επισημάνουμε ότι η κουκούλα δεν την πρωτοφόρεσε ο άνθρωπος για να πάει να σπάσει το κέντρο υπολογιστικών συστημάτων στου Ζωγράφου.

Οχι. Είναι παλιά ιστορία αυτού του είδους η καλύπτρα.

Πρωτοεμφανίστηκε στο Μισισίπι σε χρώμα λευκό με μυτερή κορυφή και δυο οπές στο μέρος των οφθαλμών, συνοδεύετο δε από ποδήρη χιτώνα του ιδίου χρώματος. Απαραίτητο αξεσουάρ θεωρείται ο δαυλός ο οποίος είχε χρηστική αξία διότι το ένδυμα ήταν βραδινό, και μες στη μαύρη νύχτα δεν τον έβλεπες τον μαύρο. Με τον δαυλό όμως και τον έβλεπες και τον έκανες λαμπάδα. Ή αν δεν ήθελες να φτάσεις σε τόσο ακραίες καταστάσεις, απλώς να τον βάλεις κάτω και να τον λιντσάρεις.

Το τελευταίο δε – το λιντσάρισμα – προτείνεται και από βουλευτή ως μέσον εξουδετερώσεως της αντιπάλου απόψεως.

Ο ένας με όπλο τον νόμο του Λιντς, ο άλλος με το μαγνητόφωνο, ο τρίτος με το «είπα – ξείπα – χέζω την παρόλα μου», ένας έξω χτίζει τις πόρτες στα δημαρχεία, στους διαδρόμους της Βουλής οι ίδιοι οι υπάλληλοι να κυνηγάνε τους βουλευτές στους μαρμάρινους τους διαδρόμους…

Εγώ λέω όλο αυτό να το πάμε περιοδεία. Τίποτα να μην κάνουμε, το σουπερμάρκετ της εβδομάδας το βγάλαμε. Που λέει κι ο φίλος μου ο Ακης.

Σας φιλώ.