e-mail

«Κάν’ το κορμί μου να μιλά…»

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Σαν να μην έφθαναν όσα ακούσαμε, ανήκουστα, από το βήμα της Βουλής και τα έδρανα, για ρολόγια 7.000 ευρώ, μισθούς και άλλα δαπανηρά, το πάρτι συνεχίζεται και στα twitter.

Ο κυρ Αδωνης με τον κυρ Γιάννη Μανώλη αντάλλαξαν καρφιά που μόνο στις παλιές γειτονιές και τις ρούγες που σύχναζαν οι παλιές κακόγλωσσες κουτσομπόλες θα μπορούσαν να σταθούν ως σοβαρά.

Σχολίασε ο δεύτερος στο twitter, που λες αγαπητή Φοίβη, την ανάρτηση του κυρ Αδωνη για τους «153 ήρωες οι οποίοι με τη θετική ψήφο τους για το τρίτο Μνημόνιο έσωσαν την Ελλάδα».

«Αλήθεια, πόσο επικίνδυνοι μπορεί να είναι οι 153(!) όταν πιστεύουν ότι είναι ήρωες γιατί ψήφισαν το Μνημόνιο ΙΙΙ που ισοπεδώνει τη χώρα;», έγραψε το στέλεχος των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Απολαύστε διάλογο. Πρώτα η απάντηση του βουλευτή πλέον στη ΝΔ: «Πόσο επικίνδυνος είσαι εσύ, αδερφέ, που συνέβαλες στη φθορά της Κυβέρνησης Καραμανλή περισσότερο απ’ όλη την Αντιπολίτευση;».

«Ενώ εσύ, που έβριζες Καραμανλή και Σαμαρά σε όλα τα παράθυρα, σήμερα έγινες Σαμαροφύλακας! Για τη μαρμίτα ρε γαμώτο!». «Εγώ τουλάχιστον το έκανα ως αντίπαλος όχι ως βουλευτής τους. Και από την ημέρα που διεγράφην από τον ΛΑΟΣ, ποτέ δεν έχω πει».

Επειτα βγήκε ένας άλλος και είπε «κουτσό» τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας και έπειτα ένας άλλος ανεξάρτητος του Ηρακλείου, που τώρα ξεκινάει νέα καριέρα με τον ΣΥΡΙΖΑ, και έλεγε πως τα νοσοκομεία με τα 25 ευρώ είσοδο έχουν γίνει σαν θέατρα και σε λίγο θα πληρώνεις το εισιτήριο και θα σε ρωτάνε τι θέλεις, πλατεία ή εξώστη (διότι είναι και κωμικός!); Ή ότι με τα μνημόνια λες πλέον, «ουαί κι αλίμονο να μην έχω παιδί. Ηρώδης! Παιδοκτόνος! Ουαί κι αλίμονο να μην είμαι γυναίκα. Τελείωσε. Θα δείτε την ομοφυλοφιλία να καλπάζει. Δεν θα γίνεσαι πλέον γυναίκα, θα το δείτε».

Ως γυναίκα, αγαπητή Φοίβη, και διόλου κουτσομπόλα θέλω κάπου να πω τον πόνο μου. Πώς την έκαναν έτσι τη Βουλή; Σαν τα μούτρα τους. Ή σαν τα μούτρα μας. Αλλά, επειδή δεν έχω τη χειρότερη ιδέα για μένα, τους δικούς μου και πολλούς από τους συμπολίτες μου, νομίζω ότι την έκαναν σαν τα δικά τους!

Με εκτίμηση και ελπίζοντας
στο χιούμορ σας, Χρύσα Δανάλη

Αυτό δεν είναι Βουλή, βουλευτές και πολιτικοί, αγαπητή Χρύσα. Είναι – πώς το έλεγε εκείνο το σουξεδάκι η Αντζυ η Σαμίου; Οοοοοχι το «Κι είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι / άλλο να σ’ το λέω / κι άλλο να σου τύχει». Το άλλο, το καλύτερο: «Κάν’ το κορμί μου να μιλά / πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά». Ή εκείνο το χατζηγιάννειο, «χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω, / έλα να πάμε από τον βούρκο πιο πάνωωωω».

Ο κατίμαυρος ο σκύλος, ο Ταμ-Ταμ-Ταμ

Αγαπητή κ. Φοίβη.

Κάθε αφιέρωμα, τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό, στον Γιώργο Ζαμπέτα περιλαμβάνει απαραιτήτως το τραγούδι «Ο Αράπης» (οι στίχοι του Τσάντα), ως κορυφαίο δείγμα της χιουμοριστικής πλευράς του έργου του σπουδαίου, πράγματι, συνθέτη.

Θεωρώ αυτή την επιλογή ατυχή, που αδικεί εν τέλει και αυτούς τους δημιουργούς του τραγουδιού. Γιατί περιέχει νοήματα βαθύτατα ρατσιστικά, που προσβάλλουν βάναυσα ένα μεγάλο πληθυσμό συνανθρώπων μας εντός και εκτός Ελλάδος.

Γιατί καλά Αράπης, άντε να το δεχτώ, αλλά και Μαύρος Σκύλος και Ταμ-Ταμ, απευθείας απόγονος, δηλαδή, των αγρίων της ζούγκλας; Είμαι βέβαιος πως σήμερα οι εν λόγω δημιουργοί δεν θα ήταν καθόλου περήφανοι για το δημιούργημά τους, προϊόν μιας εποχής όπου άλλα ήταν τα «σημεία των καιρών» και τα γούστα των θαμώνων των κέντρων διασκέδασης της παραλίας.

Λυπάμαι, όμως, όταν στην εποχή που ζούμε βλέπω στην τηλεόραση νέους ανθρώπους με νέες, υποτίθεται, ιδέες να άδουν το εν λόγω άσμα σχεδόν εκστασιασμένοι, εκφράζοντας έτσι απροκάλυπτα την περιφρόνησή τους για τον θεωρούμενο ως υπάνθρωπο Αράπη, που είναι και Μαύρος Σκύλος και ακούει στο όνομα Ταμ-Ταμ.

Με εκτίμηση, Δημήτρης Κυριακάκης, Μπραχάμι

Εδώ, αγαπητέ Δημήτρη, ο ρατσισμός κυκλοφορεί στους δρόμους με καδρόνια, στη Βουλή, στα τηλεπαράθυρα, στα κόμματα, στις παρατάξεις, στα πανεπιστήμια και στα γκρουπούσκουλα. Στο τραγουδάκι του Χαράλαμπου Βασιλειάδη ή «Τσάντα» και του Γιώργου Ζαμπέτα τον βρήκαμε τον ρατσισμό και μας μάρανε; Εδώ κάποιοι ευαγγελίζονται την «καθαρότητα της φυλής», όπως ο Αδόλφος ο καραμπουζουκλής, το ίνδαλμά τους, ενώ τόσες χιλιάδες χρόνια – γιατί ακόμη νομίζουν ότι προερχόμαστε από τους αρχαίους Ελληνες, οι οποίοι μάλιστα στη συνέχεια ασπάστηκαν και τον χριστιανισμό που τους… αφάνισε! – έχουν περάσει από αυτή τη φυλή κάτι αράπηδες, μαύροι, σκύλοι και κάτι ταμ, ταμ, ταμ… τι να λέμε τώρα. Αλλά θα μείνουμε να νομίζουμε, όπως λένε και κάποιοι θεοσεβούμενοι και κάποιοι τραγουδιστάρες ολκής, ότι όταν εμείς – εμείς, οι απόγονοι, οι απρόσμεικτοι, οι «καθαροί» – φτιάχναμε Παρθενώνες, οι άλλοι κρέμονταν ακόμη από τα δέντρα. Μωρέ ταμ, ταμ, ταμ!