[Διαστάσεις] Εμείς έχουμε τον χρόνο

Τον Φεντερίκο Ραμπίνι τον γνωρίζαμε ως ανταποκριτή της «Ρεπούμπλικα» στη Νέα Υόρκη: έναν άνθρωπο κοσμογυρισμένο, ευαίσθητο, με εμπειρία και γνώσεις, που για τον λόγο αυτό δεν παρασύρεται από τον κυνισμό και τη συνωμοσιολογία. Τον μάθαμε πρόσφατα ως μαραθωνοδρόμο, στον αγώνα του 2011 είχε κάνει χρόνο 3 ώρες και σαράντα λεπτά κι ήξερε καλά πως ο ισχυρισμός του επίδοξου αντιπροέδρου Πολ Ράιν ότι είχε τερματίσει σε λιγότερο από τρεις ώρες ήταν παραμύθι. Ξέραμε ότι έχει γράψει πολλά βιβλία, κυρίως πολιτικού και οικονομικού περιεχομένου. Το τελευταίο, όμως, είναι διαφορετικό, όπως φαίνεται και από τον τίτλο του: «Εσείς έχετε τα ρολόγια, εμείς έχουμε τον χρόνο. Ενα μανιφέστο για να μην παραιτηθεί η γενιά μας από το μέλλον» (εκδ. Mondadori).

Ο Ραμπίνι γεννήθηκε το 1956, ανήκει δηλαδή σε μια γενιά που κατηγορείται σήμερα ότι έζησε υπερβολικά ξένιαστα κι ανεύθυνα, αδιαφορώντας για τα προβλήματα που θα κληροδοτούσε στους επόμενους. Εχει περάσει εδώ και χρόνια στο δεύτερο μισό της ζωής του (αν και η επιστήμη υπόσχεται θαύματα) και ανακαλύπτει ξαφνικά ότι οι άλλοι αρχίζουν να τον αντιμετωπίζουν ως βάρος, ως μάζα που έχει περιπέσει σε αχρηστία, ως εμπόδιο στις θεμιτές επιδιώξεις των νέων, τους οποίους η δημογραφική κρίση έχει καταστήσει μειονότητα και η οικονομική κρίση σάκο του μποξ. Σ’ αυτή την εικόνα θέλει να αντιδράσει με το βιβλίο του. Και να υποστηρίξει ότι ανάμεσα στους ενεργειακούς πόρους που πρέπει να ξανατεθούν σε κίνηση είναι τόσο οι άνεργοι νέοι όσο και οι νέοι που βγήκαν ή βγαίνουν σύντομα στη σύνταξη.

Ο αμερικανός δημοσιογράφος Μάικλ Ουάινριπ (γεννημένος το 1951, πατέρας τεσσάρων παιδιών ηλικίας 18-24 ετών) έγραφε τις προάλλες στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ότι πήγε να τηλεφωνήσει με το κινητό του και δεν δούλευε, οπότε δανείστηκε ένα από τα παιδιά του. «Ηξερα ότι τα κινητά τους λειτουργούν, γιατί τα έχω πληρώσει εγώ. Ηταν εύκολο να τους βρω, γιατί μένουν μαζί μου. Κι όχι μόνο μένουν στο σπίτι μου και τρώνε στο σπίτι μου, αλλά αυτή η γενιά που της έχω κλέψει το μέλλον οδηγεί αυτοκίνητα που έχω αγοράσει εγώ και πηγαίνει σε πανεπιστήμια που τα δίδακτρα τα πληρώνω εγώ». Ο Ραμπίνι δεν υιοθετεί αυτή την ειρωνική – και συγκρουσιακή – προσέγγιση. Περιγράφει όμως μέσα από διάφορους τρόπους ζωής ένα πιθανό «New Deal» που θα προέλθει από τη γόνιμη συνάντηση της εμπειρίας των παλιών με τη δημιουργικότητα των νέων. «Τα στοιχεία που καθορίζουν την πραγματική ποιότητα της ζωής – υγεία, εκπαίδευση, δικαιώματα – είναι συνδεδεμένα με αξίες στις οποίες πολλοί από εμάς πιστέψαμε τις δεκαετίες του ’60 και του ’70», σημειώνει, αναφερόμενος εμμέσως στην αριστερή του παιδεία. «Είναι αλήθεια ότι οι ανισότητες και οι αδικίες αυξήθηκαν. Σε ορισμένους τομείς, όμως, η γενιά μας μπορεί να ισχυρίζεται ότι νίκησε».