e-mail

«Το πουλάκι Τσίου, το πουλάκι Τσίου» γίναμε

Αγαπητή Φοίβη μας,

Ολες αυτές τις ημέρες και πολλές άλλες παλαιότερα που τα μέσα μαζικής μεταφοράς και κυρίως το Μετρό απεργούν, εμείς που έχουμε ετήσιες κάρτες απεριορίστων διαδρομών τις έχουμε προπληρώσει και μάλιστα αδρά για να έχουμε μέσα μαζικής μεταφοράς, ή κάνω λάθος;

Οταν από τις 25 π.χ. εργάσιμες ημέρες του μήνα κοντεύουμε να φτάσουμε στις μισές δίχως Μετρό, Ηλεκτρικό, λεωφορεία, τρόλεϊ και τραμ – Προαστιακό, δεν σκέφτηκε κανείς από τους αρμόδιους πως έχουμε κι εμείς δικαιώματα ως επιβατικό κοινό και καταναλωτές;

Τηλεφώνησα στο Αττικό Μετρό και στον ΟΑΣΑ να ρωτήσω αν από τις ετήσιες ή τις μηνιαίες κάρτες απεριορίστων διαδρομών με τα μέσα μαζικής μεταφοράς θα μας αφαιρέσουν κάποια από τα χρήματα που έχουμε προπληρώσει, καθώς δεν εξυπηρετούμαστε τόσες ημέρες, ή έστω αν θα μας μεγαλώσουν τη διάρκεια για τις κάρτες. Η απάντηση, όταν κατάφερα να βρω κάποιον επιτέλους να απαντήσει, ήταν ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη για κάτι τέτοιο διότι «οι απεργίες είναι νόμιμες».

«Νόμιμα», δηλαδή, μας κλέβουν, είτε είναι «νόμιμη» είτε όχι η απεργία; Τα δικά μας δικαιώματα είναι «παράνομα» και μόνον τα δικά τους είναι «νόμιμα»; Ανεξάρτητα μάλιστα από τους απεργούς εργαζομένους, δεν θα έπρεπε οι διοικήσεις, ειδικά οι δημόσιες, να το προβλέψουν αυτό; Σε καμία πολιτισμένη χώρα του κόσμου δεν συμβαίνει αυτό, και μάλιστα τόσο απροκάλυπτα: Να μας κλέβουν και να μην τολμάμε να ζητήσουμε το δίκιο μας, γιατί όλοι ασχολούνται με τα μέτρα και τα χαράτσια και μας τα παίρνουν πλαγίως και από αλλού. Εμείς θα σώσουμε αυτούς τους οργανισμούς; Και μάλιστα με ληστρικές τακτικές;

Με εκτίμηση, Αλεξάνδρα Κανελλίδου,
εργαζόμενη (ακόμη) επιβάτις μέσων μαζικής μεταφοράς (ακόμη, ή έτσι νομίζω).

Εδώ οι δημόσιοι ή εποπτευόμενοι από το Δημόσιο οργανισμοί έχουν καταντήσει «Το πουλάκι Τσίου, το πουλάκι Τσίου» (το χαζοχαρούμενο τραγουδάκι που μας ήρθε από την Ιταλία και έχει 675.000 χτυπήματα στο YouTube), αγαπητή Αλεξάνδρα. Εδώ σε λίγο οι οργανισμοί αυτοί μαζί με τους εποπτεύοντες πολιτικούς στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας θα μας λένε τη γνωστή ατάκα από το παλιό ελληνικό σινεμά «Κορίτσια, φαρμακωθείτε! Το αξίζω!», σε κατάσταση «Τσίου, Τσίου». Εδώ ένα μάτσο υπάλληλοι της Βουλής κάνουν πραξικόπημα, σηκώνοντας τα λάβαρα της «επανάστασης» – μόνον εκείνοι, αίφνης, ξεδιάντροπα – για ποιους θα περάσει σκληρά μέτρα η κυβέρνηση και για ποιους όχι. Μέσα σε αυτό το γενικό «Τσίου, Τσίου», άντε να βρούμε το δίκιο μας, όταν θεσμοθετείται και με τη βούλα του Κοινοβουλίου και του επίσημου κράτους η «ληστεία» από όποιον εκβιαστή έχει μεγαλύτερη πέραση στους – εκλεγμένους – πολιτικούς μας. Για τσίπα να μη μιλήσουμε…

Ο Μήτσος επιμένει ελληνικά (που έλεγε και το σλόγκαν)

Αγαπητή Φοίβη,

Η απάντησή μου στον Γιάννη του σημειώματός σου με τα ξένα προϊόντα βρίσκεται στον επισυναπτόμενο Μήτσο:

«Ο Μήτσος ξύπνησε νωρίς (πώς να κοιμηθεί ήσυχος πια;). Πλύθηκε με σαπούνι Καραβάκι, ξυρίστηκε με αφρό Prosar ελληνικής παραγωγής και ξυραφάκι Bic ελληνικής παραγωγής, έβαλε κολόνια Str8 ελληνικής παραγωγής, έφτιαξε φραπέ (ελληνική εφεύρεση) με δύο κουταλάκια ζάχαρη ελληνικής παραγωγής (Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης), έβαλε βούτυρο Κερκύρας σε δύο φρυγανιές Παπαδοπούλου και μέλι θυμαρίσιο Αττική και έφαγε ένα μήλο Ζαγορίν ελληνικής παραγωγής.
Φόρεσε μπλούζα Dur ελληνικής παραγωγής και τζιν Wrangler ελληνικής παραγωγής, κάλτσες Πουρνάρα και παπούτσια Boxer ελληνικής παραγωγής.

Πήγε με τα πόδια στο γραφείο του, επιπλωμένο από τη Neoset. Είχε πολλή γραφική εργασία. Χρησιμοποίησε στιλό Bic ελληνικής παραγωγής, χαρτί και ντοσιέ Skag ελληνικής παραγωγής. Ηπιε και μία πορτοκαλάδα Λουξ  ελληνικής παραγωγής και επειδή τον πόνεσε η μέση του πήρε χάπι Αλγκόν ελληνικής παραγωγής.

Μετά τη δουλειά γύρισε στο σπίτι, όπου έφτιαξε
μακαρονάδα με μακαρόνια Μέλισσα και τυρί τριμμένο Λεβέτι, σαλάτα ντομάτα Κρήτης και αγγούρι καλυβιώτικο. Το γεύμα συνόδευσε ένα ποτήρι ρετσίνα Μαλαματίνα και για χωνευτικό ήπιε ένα ποτήρι Σουρωτή.
Πήρε έναν υπνάκο, διαβάζοντας «ΤΑ ΝΕΑ». Μόλις σηκώθηκε πήγε στην καφετέρια, όπου μαζί με τους φίλους του ήπιε ένα ελληνικό καφεδάκι Λουμίδη και έφαγε γλυκό νεραντζάκι Σαραντής Χίου. Η ημέρα τελείωσε στο ουζερί. Αλλοι ήπιαν ούζο Αγουρίδη και άλλοι μπίρα Βεργίνα. Εφαγαν ελιές θρούμπες Θάσου, πιπεριές Φλωρίνης, φάβα Σαντορίνης, φέτα Καλαβρύτων, σαρδέλες Αιγαίου, κάππαρη Τήνου, φασόλια γίγαντες Πρέσπας, σαλάμι Λευκάδας. Για επιδόρπιο τους έδωσαν τεντούρα Χάχαλη και μακεδονικό χαλβά. Γύρισε στο σπίτι και αφού είδε τηλεόραση, πήγε για ύπνο με το ευχάριστο αίσθημα πως έκανε κάτι για αυτό τον τόπο».

Με πολλή εκτίμηση, Δημήτρης
Παπαλάμπρου, Πάτρα

Μακάρι να ήμασταν όλοι… Μήτσοι, αγαπητέ Δημήτρη. Να μην είχαμε ανάγκη το ξένης παραγωγής – πάντα! – αυτοκίνητο, τα εισαγόμενα προϊόντα, την εισαγόμενη τηλεόραση, τις εισαγόμενες κουζίνες. Και να βρίσκαμε πού και πού έστω και μια ελληνικής παραγωγής ντομάτα της προκοπής, ή έστω και ένα ελληνικό λεμόνι. Ο Μήτσος ας συνεχίσει το καλό έργο και είθε να τον μιμηθούμε όλοι. Ομως στους δρόμους βλέπουμε τόσους Γιάννηδες…