Παραμένει η δυσπιστία προς την ελληνική πλευρά

Η αδυναμία των εγχώριων πολιτικών δυνάμεων να κατανοήσουν τη σημασία της λήψης αποφάσεων στη σωστή χρονική συγκυρία και οι διαφωνίες στους κόλπους των δανειστών ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης του ελληνικού προβλήματος εμφανίζουν εκ νέου την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού.

Ετσι, παρά την υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου την Τετάρτη και την αναμενόμενη υπερψήφιση αύριο του κρατικού προϋπολογισμού για το 2013, το Συμβούλιο των Υπουργών Οικονομίας της ευρωζώνης που θα συνεδριάσει τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες θα αρκεστεί στα πολλά λόγια με μικρό οικονομικό αντίκρισμα, καθώς  δεν θα ανάψει ακόμη το πράσινο φως για την εκταμίευση των χρηματικών ποσών που έχει λαμβάνειν η χώρα για το 2012 και τα οποία εκτιμώνται περί τα 45 δισ. ευρώ.

Οι λόγοι για τους οποίους οι δανειστές της χώρας εμφανίζουν έντονα συμπτώματα χρηματοδοτικής δυστοκίας είναι πολλοί και διάφοροι, με πρώτο και κυριότερο την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης προς την ελληνική πλευρά.

ΕΞΑΝΕΜΙΣΤΗΚΕ. Η δυναμική που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον κ. Αντώνη Σαμαρά, εξασθένησε γρήγορα και εξανεμίσθηκε  με τις ατέρμονες διαβουλεύσεις των τελευταίων εβδομάδων τις οποίες ο διεθνής παράγων αδυνατεί να κατανοήσει. Εξάλλου, η διάσταση απόψεων ανάμεσα στην ΕΕ και στο ΔΝΤ ως προς το ζήτημα της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους είναι επίσης ένας παράγοντας που σκιάζει τις προσπάθειες εξόδου της Ελλάδας από το τούνελ στο οποίο βρίσκεται εγκλωβισμένη. Ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές συναρτούν την ακαμψία του ΔΝΤ με την προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ όπου είναι εδραιωμένη η πεποίθηση ότι το κόστος για τη διάσωση του ευρώ θα πρέπει να το αναλάβουν οι πλέον εύπορες χώρες της ευρωζώνης, αρχής γενομένης από τη Γερμανία. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, μετά την επανεκλογή του Μπαράκ Ομπάμα, ενδέχεται οι ΗΠΑ να φανούν διαλλακτικότερες, κάτι που   πιθανότατα θα επηρεάσει και τη συμπεριφορά του ΔΝΤ. Ενας άλλος εξίσου σημαντικός παράγοντας που δυσχεραίνει την αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος είναι η κατάρρευση των σεναρίων που υπήρχαν για τη δημιουργία ενός συνολικού πακέτου αντιμετώπισης της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. Η απροθυμία των κυβερνήσεων της Ισπανίας και της Κύπρου να τεθούν υπό καθεστώς Μνημονίων, αλλά και η επιδίωξη της Γερμανίας να εξαιρεθούν οι μικρές περιφερειακές τράπεζές της από το υπό διαμόρφωση σύστημα ελέγχου των ευρωπαϊκών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ακύρωσαν επί της ουσίας αυτά τα σενάρια και οδήγησαν την ευρωζώνη σε κατάσταση απραξίας.  

Υπό τις υπάρχουσες σήμερα συνθήκες, απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυση του ελληνικού προβλήματος είναι η εξεύρεση των χρηματικών πόρων που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν αφενός μεν τη χρονική παράταση για την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου κατά δύο χρόνια, αφετέρου δε τη συρρίκνωση του δημόσιου χρέους ώς το 2020 στο 120% του ΑΕΠ. Τα οικονομικά επιτελεία των χωρών της ευρωζώνης εργάζονται τις τελευταίες εβδομάδες πυρετωδώς με στόχο την εξεύρεση των πόρων που απαιτούνται κατά τρόπο ώστε να ελαχιστοποιηθεί το πολιτικό κόστος για τις κυβερνήσεις των χωρών των οποίων η κοινή γνώμη δεν επιθυμεί περαιτέρω βοήθεια προς την Ελλάδα.

Η ταχεία επίτευξη συμφωνίας τόσο στους κόλπους της τρόικας όσο και της ευρωζώνης είναι πλέον το βασικό ζητούμενο για την Ελλάδα. Και αυτό διότι ένα από τα διδάγματα της σύγχρονης οικονομικής κρίσης είναι ότι όχι μόνο «δει χρημάτων», αλλά και ότι «ο χρόνος είναι χρήμα».