e-mail

«Δώστε τους μια μπουρνουζοπετσέτα, βρε παιδιά!»

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Προσέξατε σε όλη αυτή την εξαιρετικού επιπέδου συζήτηση στη Βουλή, πριν από την ψήφιση των μέτρων, τι ελέχθη για τους μισθούς των βουλευτών; Κάποιος είπε ότι παίρνουν 7.000 ευρώ τον μήνα και επιστρατεύθηκε το προεδρείο για να διευκρινίσει πως δεν είναι 7.000, αλλά ο βασικός μισθός τους είναι 5.800. Οχι Γιάννης, Γιαννάκης δηλαδή. Μας δουλεύουν;

Με εκτίμηση, Γιώργος Ανδρουλιδάκης

Μην το βλέπετε έτσι απλά, αγαπητέ Γιώργο. Σκεφτείτε ότι με τη διαφορά των 1.200 ευρώ αναγκάζονται πλέον να ζουν, στη νέα κατάσταση πραγμάτων – και φτώχειας – που φρόντισαν να δημιουργήσουν οι πολιτικάντηδές μας στην Ελλαδίτσα, δύο με τρεις συνταξιούχοι. Οπότε λογικά οι άνθρωποι το διευκρίνισαν. Οπως οι ίδιοι – το σεβαστόν προεδρείον – φρόντισαν να κατακεραυνώσουν όσους τόλμησαν να τα βάλουν με τους «δικούς τους», τους υπαλλήλους της Βουλής. Τις είδατε τις κυρούλες (λέμε τώρα…) με τα γαλλικά μανικιούρ, τα βαριά μεϊκάπ και τα ακριβά ρουχαλάκια που άφησαν κάτω τα στιλό και τις σημειώσεις για να μας κάνουν τις απεργούς, όταν τόλμησαν να βάλουν θέμα εξομοίωσής τους με τους «πληβείους» του ενιαίου μισθολογίου; Τις είδατε με τι στυλ «είμαι πολύ κουρασμένη και πολύ αγανακτισμένη από τη δουλειά» (ας τους δώσει, επιτέλους, κάποιος μια μπουρνουζοπετσέτα να σκουπίσουν τον ιδρώτα του μόχθου τους!) σηκώθηκαν; Τις είδατε πώς έσκουζαν στους διαδρόμους της Βουλής; Πώς απειλούσαν όποιον θα τολμούσε να πειράξει τους πολλαπλούς μισθούς και τα προκλητικά επιδόματα ή τους 60 παχυλούς μισθούς εφάπαξ με 30 χρόνια (ή 200.000 ευρώ για κάθε υπάλληλο), συν ένα ακόμη εφάπαξ από το Ταμείο Προνοίας των Δημοσίων Υπαλλήλων, για να κάθονται και να εισπράττουν οι 2.340 υπάλληλοι, για να πάρουν την απείραχτη παχυλή σύνταξή τους με τα δώρα και τα επιδόματα; Το ανέκδοτο που κυκλοφόρησε πάντως – και αφορούσε βεβαίως τους πολιτικούς που τους διόρισαν όλους αυτούς τους προκλητικότατους στη Βουλή – είναι οι… οιμωγές τους. «Γιατί μας το κάνεις αυτό, θείε;», «Πώς τολμάς να μας το κάνεις αυτό, ξάδελφε;» ήταν, λέει το ανέκδοτο, οι πρώτες κραυγές που ακούστηκαν. Καλόοοοο.

Βουτιά σε «απαθές έλος»

Αγαπητή Φοίβη,

Ψυχική ευφορία για μια «πράξη αβρότητας σε έναν στενό δρόμο της Καισαριανής» (1/11/12, κ. Μιλιούνης), κατάθλιψη δική σας από την άλλη μεριά για την «αφιλότιμη νέα Ελλαδίτσα».

Δεν κρατιέμαι από το να αναλογιστώ μια καθημερινή σχεδόν σκηνή στα 37 χρόνια που δουλεύω στο Πανεπιστήμιο.

Σκηνικό η κεντρική είσοδος της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ (αφήστε το σημερινό «σκουπιδαριό της ντροπής» ή τα συχνά σπασμένα τζάμια του υαλοστασίου). Μπαινοβγαίνουμε όλοι από μια μονόφυλλη υαλόπορτα της πολύφυλλης αυτής εισόδου. Αναγκαζόμαστε έτσι να βαδίζουμε «εφ’ ενός ζυγού» γιατί δεν είναι δυνατή η διασταύρωση των δύο αντίθετων ροών στο σημείο της πόρτας.

Εκεί λοιπόν στο καθημερινό συναπάντημα με τους φοιτητές μας δεν διεκδικώ προτεραιότητα για να μη με περάσουν και για κανένα «γερούνδιο», αλλά δυστυχώς αρκετές φορές δεν μ’ αφήνουν και να περάσω με τη σειρά μου και τρώω και κανένα σπρώξιμο, κυρίως από αυτούς που δεν αναγνωρίζουν την καθηγητική μου ιδιότητα.

Στις δε νεαρές φοιτήτριες, που είναι ευγενέστερες των αντίστοιχων αρρένων συναδέλφων τους, παραχωρώ αρκετές φορές και προτεραιότητα, όχι τόσο γιατί μου το έμαθαν οι αείμνηστοι γονείς μου, όσο… να, για να δίνουμε πότε πότε και κάποιο παράδειγμα…

Υμέτερος, Κυριάκος Κ. Παπαϊωάννου, ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Στην Ελλαδίτσα της έκπτωσης – την αφιλότιμη, που λέγαμε – αυτά δυστυχώς μπορεί στα μάτια κάποιων να φαντάζουν ξεπερασμένα. Οπως έγραφε και ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε σε κάποιο από τα πρώτα του έμμετρα, «ξεπερασμένοι κι αργοπορεμένα φορτωνόμαστε, / ξάφνου, στους ανέμους και πέφτουμε ξανά σ’ απαθές έλος. / Την άνθηση, τον μαρασμό, την ίδια γνωρίζουμε στιγμή. Και κάπου ακόμη διαβαίνουνε λιοντάρια και καμιάν, όσο είναι μεγαλόπρεπα, δεν ξέρουν αδυναμία». Δικαιούμαστε όμως να θυμόμαστε ότι κάποτε υπήρχε και φιλότιμο. Τώρα πλέον η ελληνική φιλία αφορά την… τιμή.

Οι τσιρίδες του τέλους

Αγαπητή Φοίβη,

Διάβασα πως έκλεισε μέσα σε πολύ λίγες ημέρες το νυχτερινό κέντρο στο οποίο εμφανιζόταν η Πέγκυ Ζήνα και ακολουθούν και άλλα στέκια της νύχτας, που δεν τα βγάζουν πέρα λόγω της κρίσης. Λέτε να είναι η αρχή του τέλους;

Ζαφείρης Πολ.

Αρχή του τέλους, αγαπητέ Ζαφείρη; Οπως και στην όπερα τίποτα δεν τελειώνει αν δεν τραγουδήσει η εύσωμη κυρία, που λέει και το ρητό, έτσι και στην ελληνική πίστα του αφορολόγητου λουλουδικού και της καύσης του μαύρου χρήματος τίποτα δεν τελειώνει αν δεν τσιρίξει η επιτηδευμένα ανορεξική, καπριτσιόζα, φορολογικά… άμεμπτη σταρ (και κριθάρ’, μπορούμε να πούμε).