Οι ταινίες της εβδομάδας

Ο φασισμός μας

«Το κυνήγι» (Jagten) Πολιτικοκοινωνικό δράμα από τη Δανία με την υπογραφή του Τόμας Βίντερμπεργκ («Οικογενειακή γιορτή»). Με αναφορές στον «Εχθρό του Λαού» του Ιψεν και στις «Μέρες οργής» του Ντράγερ. Καθαρόαιμο κομμάτι ψυχρής και αποστειρωμένης σκανδιναβικής οπτικής. Διαζευγμένος με παιδί, δάσκαλος νηπιαγωγείου κλειστής μεσοαστικής κοινότητας, ενοχοποιείται από τη μικρή κόρη τού καλύτερού του φίλου και στη συνέχεια κατηγορείται, αποβάλλεται και καταδιώκεται ως παιδόφιλος!

Με απλά λόγια, η φαντασίωση ενός μικρού παιδιού, επηρεασμένου από τα δελτία ειδήσεων και το Ιντερνετ και ο ψίθυρος, η φημολογία, η καλπάζουσα, νοσηρή φαντασία και το σπασμένο τηλέφωνο λειτουργούν ως τα σύγχρονα μέσα ενός υπόγειου και άκρως επικίνδυνου, καθημερινού φασισμού. Ολοι μας, λέει ο Βίντερμπεργκ, χωρίς αποδείξεις παρά μόνο με χάρτινες ενδείξεις, είμαστε διαθέσιμοι να υιοθετήσουμε κάθε κατηγορία που αφορά τον γείτονά μας. Γιατί η Κλάρα – το όνομα της μικρής – με ένα γνέψιμο του κεφαλιού της στην ερώτηση «σε άγγιξε;» παραλίγο να στείλει έναν αθώο στην κρεμάλα!

Ο σκηνοθέτης αργά αλλά σταθερά κλιμακώνει το δράμα πέρα από τα όρια μιας συνηθισμένης δραματικής ιστορίας. Γιατί όταν στη συνέχεια η Κλάρα διαψεύδει η ίδια τον ισχυρισμό της, όλοι σχεδόν οι ενήλικοι δεν αμφισβητούν ούτε στιγμή το κατηγορητήριό τους. Οτι δηλαδή ο άνθρωπος, βρε αδελφέ, μπορεί να μην είναι παιδόφιλος. Μεθερμηνευόμενο όλο αυτό πάει να πει ότι η Αλήθεια είναι εχθρός ενός έρποντος καθημερινού φασισμού, στον οποίο θεατές αλλά και πρωταγωνιστές είμαστε όλοι εμείς οι ευυπόληπτοι πολίτες μιας σύγχρονης δημοκρατίας ευρωπαϊκής!

Βαθμοί=7

Επαιξε, έχασε

«Επτά ψυχοπαθείς» (Seven Psychopaths) Ωραία! Θα απολαύσω μια υπέροχη κομεντί. Ενός σύγχρονου, κατάμαυρου βρετανικού χιούμορ. Είπα από μέσα μου. Και έσπασα τα μούτρα μου. Για έναν λόγο. Βασικό. Ανάμεσα στην «Αποστολή στην Μπριζ» (In Bruges), την πρώτη αριστοτεχνική ταινία του ιδιοφυούς Ιρλανδού Μάρτιν ΜακΝτόνα, και σε αυτή τη δεύτερη μεσολαβεί το Χάος (παρεμπιπτόντως συνιστώ σε DVD όχι μόνο την «Μπριζ» αλλά και την ισοδύναμη «Εκτός νόμου και χρόνου», σκηνοθετημένη από τον Τζον Μάικλ
ΜακΝτόνα, αδελφό του Μάρτιν).

Εν ολίγοις, συμφορά από το πολύ μυαλό. Γιατί το καστ είναι εξαιρετικό. Καλύτερο δεν γίνεται απ’ αυτό. Γιατί η αρχή και το φινάλε σε αφήνουν με το στόμα ανοικτό. Γιατί μερικές ιδέες ξεπερνούν το IQ και του Ταραντίνο, αλλά και των αδελφών Κόεν. Αλλά και γιατί το τελικό αποτέλεσμα «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα»!

Το στόρι αποσπασματικό. Σεναριογράφος, στην προσπάθειά του να σκαρφιστεί μια ιστορία με επτά ψυχοπαθείς, καταλήγει στην πραγματικότητα να γίνει ο ίδιος με τους φίλους του μάρτυρας αλλά και πρωταγωνιστής ενός λουτρού αίματος. Κατά σειρά: ο Κόλιν Φάρελ με το ίδιο στυλάκι όπως στην «Αποστολή στην Μπριζ». Ο Σαμ Ρόκγουελ σχηματικός, ο Κρίστοφερ Ουόκεν και ο Τομ Γουέιτς ζωντανά, περιφερόμενα μνημεία. Ο Χάρι Ντιν Στάντον νεκρή φύση. Η Ολγκα Κιριλένκο κουκλάρα. Και ο Γούντι Χάρελσον ανώτερος όλων. Κρίμα!

Βαθμοί=5

Νηπιαγωγείο

«Το μεγάλο ταξίδι της Ζαράφα» Χαριτωμένο μεταγλωττισμένο animation. Ο μαυρούλης Μάκης από την Αφρική, παρέα με τη μικρή καμηλοπάρδαλη Ζαράφα προσγειώνονται με αερόστατο στο Παρίσι και στο τσίρκο του γάλλου Βασιλιά. Με καλύτερη στιγμή όταν ιπποπόταμος εκτοξεύει σκατοθύελλα προς την Αυλή του Βασιλιά!

Βαθμοί=6