Κατίμαυρη σαν καλιακούδα!
Πάνε πια εκείνες οι παλιές καλές ημέρες που το μαύρο χρήμα ξεπλενόταν σε αδήλωτο λουλουδικό πίστας. Πρώτοι λάκισαν – από την πίστα – οι Πέγκυ Ζήνα / Δήμος Αναστασιάδης, ένεκα... η κρίση. Και ακολουθούν και άλλοι «σταρ» (και κριθάρ’) πίστας που πολύ το Shake It – το λουλουδικό πάντα, για να μην παρεξηγηθούμε. Πολλοί. Ε ρε Ελλαδάρα, τι θα απογίνεις δίχως σκυλάδικα;
Τα κάνανε σαν την ΕΡΤούλα τους. Είπαν να τραβήξουν τα αυτιά όσων ασκούν κριτική. Επειτα είπαν να κάνουν μαθήματα δημοσιογραφίας και δεοντολογίας. Είπαν να βγάλουν τα σώψυχά τους (μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη, σαν καλιακούδα) σε ανακοινώσεις και κόντρα ανακοινώσεις οι «αρμόδιοι» διορισμένοι. Είπαν να ακούσουν όσους ζητούσαν ψυχραιμία. Κι έπειτα είπαν να τους παρακούσουν. Και βγήκαν κι άλλοι στον χορό των ανακοινώσεων και της κόντρας. Και έκαναν το αίσχος φανερό, που λέει και η λαϊκή ρήση. Ή τα κάνανε σαν την ΕΡΤούλα τους, που λέει η νεοελληνική ρήση.
Είπαν δύο παρουσιαστές (των 2.000 ευρώ μεικτών τον μήνα, όχι σαν τους άλλους με τις «ειδικές» θέσεις των 4.000 ευρώ έκαστος που έχουν πλημμυρίσει την ΕΡΤούλα άμα τη γαλαζοποίησή της) να σχολιάσουν – κακώς; καλώς; – έναν υπουργό της αμείλικτης τούτης κυβερνησάρας και τους έκοψαν. Κι άρχισε το πατιρντί των ανακοινώσεων. Ποιος θα γίνει πιο ρεζίλι. Ποιος θα πει το πιο μακρύ του – σπάνια το πιο κοντό του.
Και γίναμε σούργελο, πάλι, διεθνώς. Μας έπιασαν στο στόμα τους για την απομάκρυνση των δημοσιογράφων από την πρωινή ΝΕΤ κάτι «Γκάρντιαν», κάτι «Βαριετέ», κάτι «Αλ Τζαζίρα», κάτι «Σικάγο Τριμπιούν», κάτι «Γκλόμπαλ Βόισες», κάτι «Ντίτζιταλ Τζούρναλ» και μας έκαναν τ’ αλατιού: «Η Ελλάδα φλερτάρει με την τυραννία και η Ευρώπη κάνει τα στραβά μάτια». Τέτοιοι τίτλοι.
Βasta πια! Πόσο πιο ρεζίλι θα μας κάνουν;