Η Μαζαρίν πίσω από τον Μιτεράν

Ενα πρωινό του 1974 η Κατρίν Νε, γαλλίδα δημοσιογράφος παθιασμένη με τα μυστικά  των προέδρων της 5ης Δημοκρατίας, ανεβαίνει τη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων. Σε ένα εστιατόριο της περιοχής γίνεται μάρτυρας μιας «περίεργης σκηνής»: συνοδευόμενος από μία κυρία, που δεν είναι η Ντανιέλ, ο Φρανσουά Μιτεράν μιλάει σε ένα μωρό που του μοιάζει πολύ. Τα έντονα βλέμματα από τα γύρω τραπέζια τον αφήνουν σχεδόν αδιάφορο – έστω και αν είναι υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές και ήδη πολύ δημοφιλής. Είκοσι χρόνια αργότερα, στη δύση πλέον της καριέρας του, τα γαλλικά ΜΜΕ αποκαλύπτουν το μεγάλο μυστικό του γάλλου σοσιαλιστή ηγέτη: τη 19χρονη τότε Μαζαρίν, την εξώγαμη κόρη του που μεγάλωσε σε ένα «χρυσό κλουβί» μαζί με τη μητέρα της Αν Πενζό. Σχεδόν 38 ετών σήμερα, η Μαζαρίν Πενζό περιγράφει στο όγδοο βιβλίο της την παιδική και εφηβική της ηλικία ως «Το καλό στρατιωτάκι» («Bon petit soldat», Εκδ. Julliard).

«Πώς μπορείς να υπάρχεις, όταν μεγαλώνεις εγκλωβισμένη κι έπειτα, στα 19 σου, αιφνιδιαστικά και βίαια, εκτίθεσαι και με το παραπάνω;» Υπαρξιακά ερωτήματα, διανθισμένα από μικρές, άγνωστες έως σήμερα, λεπτομέρειες για τη ζωή της, γεμίζουν τις 216 σελίδες του νέου μυθιστορήματος της Μαζ – όπως την αποκαλούν οι δικοί της άνθρωποι. Μία άλλου τύπου αυτοβιογραφία, την οποία συνθέτει μέσα από ένα παιχνίδι ονομάτων.

Ορμώμενη, για παράδειγμα, από το δικό της μικρό όνομα, η Μαζαρίν αποκαλύπτει πως ήταν μια ιδέα του πατέρα της. «Η μητέρα μου είχε πολλά άλλα ονόματα στον νου της, όπως το Ιρίς νομίζω. Εκείνος διάλεξε το Μαζαρίν». Η γιαγιά της (η μητέρα της μητέρας της) τη φώναζε Ζαζά – «ακόμη πιο σύντομο και διακριτικό, κυρίως όταν είχαμε επισκέπτες». Παιδί εκτός γάμου, η μικρή Μαζαρίν ή Ζαζά αντιλήφθηκε από πολύ νωρίς ότι πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στο πώς θα κινείται και τι θα ξεστομίζει. «Το να μιλάω ήταν πολύ κοντά στην εσχάτη προδοσία», θυμάται. Ακόμη και στα φόρτε της «κακορίζικης» εφηβείας της, μπορεί να ήταν «αυθάδης, ενοχλητική, ποτέ όμως ριζοσπαστική» στις αντιδράσεις της. «Εσβησα κάθε θυμό, κάτι που ήταν για μένα ένα είδος αυτοκτονίας», γράφει στο μυθιστόρημά της, διαπιστώνοντας πως μάλλον τώρα περνάει την κρίση της εφηβείας της.    

Για τον πατέρα της έχει πει πολλά στο παρελθόν: για τις Κυριακές που περνούσαν μαζί κι εκείνος έκανε τον Τζέι Αρ κι εκείνη τη Σου Ελεν – στη Μαζαρίν άρεσε πολύ το «Ντάλας» και ο Μιτεράν δεν της χαλούσε ποτέ το χατίρι. Για πρώτη φορά, όμως, στο νέο βιβλίο της, του προσάπτει ότι δεν πήρε διαζύγιο. «Επρεπε να κάνεις αυτό που έπρεπε, διαφορετικά ας έφευγες», γράφει. Για να προσθέσει λίγες αράδες πιο κάτω, «του επιτίθεμαι, αλλά τον αγαπώ». Οταν ήταν μικρή της άρεσε πολύ να φιλάει τον μπαμπά της στην άκρη της μύτης – και έχει ακριβώς την ίδια μύτη. Για εκείνον, η Μαζαρίν άγγιζε την τελειότητα. Πέθανε όταν εκείνη ήταν 21 ετών, προτού ανακηρυχθεί διδάκτωρ Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας σε πανεπιστήμιο του Παρισιού.