Εριξε στην κάλπη το χαρτί της Ελλάδας

Ενα φάντασμα πλανάται πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες – το φάντασμα του ευρωπαϊκού Νότου. Ή τουλάχιστον με αυτόν τον μπαμπούλα προσπαθεί η αμερικανική Δεξιά να πείσει τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους ποια θα είναι η Αμερική του Μπαράκ Ομπάμα. Ο Μιτ Ρόμνεϊ έπαιξε για ακόμη μία φορά το ίδιο χαρτί: «Εάν είστε επιχειρηματίες και θέλετε να στήσετε μια επιχείρηση, πρέπει να αναρωτηθείτε: Εχει πάρει η Αμερική τον δρόμο της Ελλάδας; Βαδίζουμε σε μια οικονομική κρίση σαν αυτήν που βλέπουμε στην Ευρώπη, στην Ιταλία και στην Ισπανία;» δήλωσε την Πέμπτη σε μια προεκλογική συγκέντρωση στη Βιρτζίνια.

Η διαχωριστική γραμμή που επιχειρεί να τραβήξει ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών από τον Δημοκρατικό αντίπαλό του είναι σαφής: Από τη μία πλευρά είναι η Αμερική του κρατισμού, των δημόσιων δαπανών, των ελλειμμάτων. Από την άλλη η Αμερική της επιχειρηματικότητας, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Η Αμερική που τα περιμένει όλα από το κράτος απέναντι στην Αμερική που δημιουργεί. Ο Ρόμνεϊ δεν μπορούσε να γίνει πιο σαφής όταν δήλωνε σε ένα ακροατήριο πλούσιων υποστηρικτών του ότι το 47% των Αμερικανών που συντάσσονται με τον Μπαράκ Ομπάμα είναι εξαρτημένοι από επιδόματα και παριστάνουν τα θύματα. Αλλά και το σχόλιο της ιταλικής «Ρεπούμπλικα» δεν θα μπορούσε να είναι πιο καίριο: «Η αμερικανική Δεξιά έχει ανάγκη από εχθρούς» έγραψε για την αναφορά του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου στο φάντασμα του ευρωπαϊκού Νότου.

Ο Μιτ Ρόμνεϊ δεν εκπροσωπεί ακριβώς εκείνη τη σκληρή Δεξιά που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το χρώμα του δέρματος του Μπαράκ Ομπάμα, υποψιάζεται ότι είναι μουσουλμάνος και ορκίζεται ότι είναι σοσιαλιστής. Ο κυβερνήτης της Μασαχουσέτης χρειάστηκε αρκετές μεταμορφώσεις για να πείσει ότι ενσαρκώνει μια Δεξιά μετριοπαθή και συναινετική. Τον προδίδουν, όμως, δηλώσεις του τύπου ότι η General Motors ετοιμάζεται να μεταφέρει την παραγωγή των SUV στην Ασία – δηλώσεις που κάνουν τη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία των ΗΠΑ να απαντά ότι «ο Μιτ Ρόμνεϊ ζει σε ένα παράλληλο Σύμπαν». Τον προδίδει και ο υποψήφιος αντιπρόεδρός του Πολ Ράιαν, φονταμενταλιστής του πιο ακραίου φιλελευθερισμού. Τον προδίδουν ακόμη και οι αριθμοί. Οταν ολοκλήρωσε τη θητεία του στον Λευκό Οίκο ο Μπιλ Κλίντον, οι ομοσπονδιακοί φόροι αντιστοιχούσαν στο 20,6% του ΑΕΠ, σήμερα είναι στο 15,4%. Οι πλούσιοι πληρώνουν σήμερα λιγότερους φόρους απ’ ό,τι πλήρωναν την εποχή του Ρόναλντ Ρίγκαν. Το 1% των πιο πλούσιων φορολογούμενων πληρώνει τα δύο τρίτα όσων πλήρωνε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Και τα συνδικάτα είναι πιο αδύναμα από ποτέ. Αυτή δεν είναι η Αμερική «του πιο ακραίου κρατισμού», όπως διατείνεται ο Πολ Ράιαν, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι ο «κρατισμός» του Ομπάμα έσωσε την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία από την καταστροφή. Ποια θα είναι, λοιπόν, η Αμερική του Μιτ Ρόμνεϊ; Σίγουρα η Αμερική του πρώτου μορμόνου προέδρου στην αμερικανική Ιστορία. Για τα υπόλοιπα, δύσκολα θα έβαζε κανείς το χέρι του στη φωτιά.