Το στοίχημα της ανάπτυξης και η ανοιχτή γραμμή με Βερολίνο

Στο δικό του πεδίο ο Σαμαράς έχει δύο άμεσους στόχους κι έναν απώτερο. Ο πρώτος άμεσος στόχος είναι η ανάπτυξη. Ο Πρωθυπουργός, όπως έχει ήδη διαρρεύσει από συνεργάτες του, θα πάει να εγκατασταθεί στο υπουργείο Ανάπτυξης για να προσθέσει το βάρος του στην προσπάθεια του Κωστή Χατζηδάκη. Το σχέδιο είναι για ιδιωτικοποιήσεις αλλά και για δημιουργία θυλάκων ανάπτυξης, όπως το λιμάνι του Πειραιά – όπου χάρη στην εμφάνιση της Cosco δεν υπάρχει κρίση – ή η μεγάλη επένδυση Κωνσταντακόπουλου στη Μεσσηνία. Η ματιά του Σαμαρά στρέφεται προς το τόξο των αναδυόμενων χωρών και, πιο συγκεκριμένα, στα πλούσια κρατίδια του Κόλπου, με πρώτο σταθμό το Κατάρ. Αλλωστε, το Ελληνικό είναι μέσα στα αναπτυξιακά πρότζεκτ που θέλει να βάλει μπροστά – έστω και ενώνοντας τη μίζα στον κατήφορο – η κυβέρνηση.

Ο Σαμαράς επιδεικνύει ήδη τον γνωστό προσωπικό πολιτικό βολονταρισμό του. Αλλά και τον συγκεντρωτισμό που τον χαρακτηρίζει. Ο Πρωθυπουργός θέλει να είναι από πάνω – όπως είναι από πάνω στο θέμα των διεθνών σχέσεων της χώρας. Χαρακτηριστική είναι η κρίσιμη επαφή με τους Γερμανούς. Πάει η εποχή που ο Κώστας Σημίτης είχε τον Νίκο Θέμελη να μιλάει με τον Γιοακίμ Μπίτερλιχ, που ήταν ο άνθρωπος εμπιστοσύνης του Χέλμουτ Κολ, ή τους sherpas του Γκέρχαρντ Σρέντερ στην Καγκελαρία. Τη σχέση με το Βερολίνο τη χειρίζονται ο Γιάννης Στουρνάρας από το Οικονομικών, ο πολιτικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο ειδικός για τα διεθνή Σταύρος Παπασταύρου και, υπεράνω όλων, ο ίδιος ο Σαμαράς. Ο Πρωθυπουργός δεν διστάζει να σηκώσει ο ίδιος το τηλέφωνο και να μιλήσει με τον υπερσύμβουλο της Ανγκελα Μέρκελ για τα ευρωπαϊκά, τον Νικολάους Μέγιερ-Λάντρουτ. Ο γαλλομαθής διπλωμάτης – που ήρθε και στην Αθήνα – είναι πράγματι άνθρωπος-κλειδί.

Ο Σαμαράς θεωρεί ότι δεν πρέπει να γίνει κανένα λάθος – γι’ αυτό είναι μέσα σε όλα. Στο Μαξίμου πιστεύουν ότι η επαναφορά της σχέσης της Αθήνας με το Βερολίνο στη σωστή ρότα έχει να κάνει με την ειλικρινή επικοινωνία με την Ανγκελα Μέρκελ. Στην Καγκελάριο εξηγείται τι γίνεται και τι δεν μπορεί να γίνει. Αλλωστε, η υψηλή δημοφιλία της στη Γερμανία της δίνει τη δυνατότητα να βάζει αυτή την τελική σφραγίδα σε όλους τους χειρισμούς, παρά το γεγονός ότι ο καθηλωμένος σε καροτσάκι υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι δυνατή ηγετική προσωπικότητα.

Ο δεύτερος άμεσος στόχος του Σαμαρά είναι συναρτημένος με τα ευρωπαϊκά. Θέλει να πάρει κάτι παραπάνω από τους Ευρωπαίους μέχρι το τέλος του χρόνου. Ο Νοέμβριος έχει μια κρίσιμη για την Ελλάδα Σύνοδο Κορυφής. Το τι θα μπορούσαμε να πάρουμε είναι γνωστό. Επιμήκυνση – που θα κοστίσεί όμως άλλα 15 δισ. – ή ελάφρυνση του χρέους. Για το δεύτερο πιέζει το ΔΝΤ – στο ΔΣ του οποίου έχουν περίπου εξεγερθεί Ρώσοι, Ασιάτες και Λατινοαμερικανοί για την υπερευμενή, κατά την άποψή τους, μεταχείριση της Ελλάδας. Το ΔΝΤ, βεβαίως, θέλει μια συνολικότερη προσέγγιση στα θέματα του ευρωπαϊκού χρέους.

Ο απώτερος στόχος του Σαμαρά είναι εσωτερικός πολιτικός. Κι έχει λίγο να κάνει με την εμπειρία του περασμένου Σαββάτου στο κινέζικο εστιατόριο. Δεν ξέρουμε αν Σαμαράς και Μπούρας έσπασαν από ένα fortune cookie, το γνωστό κινέζικο κουλουράκι της τύχης, για να δουν τι γράφει μέσα για το μέλλον. Ωστόσο ο Πρωθυπουργός έχει αναγνωρίσει στα σημεία των καιρών ότι η Ελλάδα βρίσκεται πάλι σε μια από αυτές τις φάσεις που επιτρέπουν ανασύνθεση. Ενδιαφέρεται λοιπόν να εμπλουτίσει την παράταξή του με κεντρώα, προοδευτικά και φιλοευρωπαϊκά στοιχεία. Γιατί; Για να τη μεγαλώσει. Για να την ανατοποθετήσει στο κέντρο. Για να παίξει το δικό του προσωπικό στοίχημα κόντρα στην Ιστορία. Ωστόσο, στη σκέψη του Σαμαρά το εγχείρημα έχει δύο περιορισμούς.

Περιορισμός πρώτος: Δεν μπορεί να γίνει με παλαιά ανθρώπινα υλικά. Κοινώς, με ανακύκλωση γνωστών ονομάτων της ελληνικής πολιτικής που αναζητούν νέο ρόλο. Οπως και άλλοι πριν από αυτόν, ο Σαμαράς τείνει ενστικτωδώς να παίξει το χαρτί της ανανέωσης.

Περιορισμός δεύτερος: Η ανάγκη να μη θιγεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στηρίζει την κυβέρνηση.

Εδώ τα πράγματα μπλέκουν κάπως. Και αρχίζουν τα ερωτηματικά των επόμενων δέκα ημερών. Δηλαδή της φάσης που θα ξεκινήσει από την ψήφιση του πακέτου και θα φθάσει ως τη Σύνοδο Κορυφής, στις 22-23 Νοεμβρίου.