Το νέο αίμα των ευρωσκεπτικιστών

Η περιγραφή του ως ενός νέου προσώπου που δεν νερώνει το κρασί του αλλά πολεμάει για την επικράτηση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς χωρίς σοσιαλδημοκρατικές υποχωρήσεις, τον έφερε θεωρητικά απέναντι στον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα ο Νίκος Παπατριανταφύλλου είναι ένθερμος οπαδός του προέδρου και μόνο ως «αντι-Τσίπρας» δεν θα ήθελε να χαρακτηριστεί. Παρ’ όλ’ αυτά, όπως φάνηκε και από την εκφώνηση της «συμβολής στη διαμόρφωση της Διακήρυξης και των Αρχών Λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ στο μεταβατικό στάδιο για τη συγκρότηση ενός νέου φορέα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς», ο κ. Παπατριανταφύλλου δεν είχε καθόλου τρακ. Διάβασε χωρίς σαρδάμ το μανιφέστο. Κι ας είχε απέναντί του τον πρόεδρο του κόμματος που άκουγε προσεκτικά.

Ο Νίκος Παπατριανταφύλλου είναι από τις πιο σεμνές και μετρημένες φωνές στο κόμμα. Δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν μιλάει σε δημοσιογράφους και, όπως λένε σύντροφοί του, η ξαφνική δημοσιότητα γύρω από το πρόσωπό του τον αιφνιδίασε. Ο ίδιος αντιμετώπισε με αμηχανία και αποστροφή την ιδέα ότι είναι «αντι-Τσίπρας» και δηλώνει απολύτως πιστός στη σημερινή ηγεσία του κόμματος. Ηλικιακά ανήκει στην ίδια γενιά με τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά προέρχεται από τη δεξαμενή των συνδικαλιστών. Για τον ίδιο ήταν περισσότερο «εμπειρία ευθύνης» η παρουσίαση των θέσεων του Αριστερού Ρεύματος στην ΚΠΕ του Συνασπισμού, παρά ευκαιρία προβολής, την οποία γενικώς τα στελέχη του Ρεύματος αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.

ΚΑΝΕΙ ΤΑΜΕΙΟ. Είναι οικονομολόγος. Καταρτισμένος, με μάλλον αστική εκπαίδευση αφού τελείωσε τη Γερμανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και παίζει πιάνο, οδηγήθηκε από μικρός στον χώρο της Αριστεράς μέσω του συνδικαλισμού. Για τον ίδιο είναι απολύτως φυσικό ότι επέλεξε την Εθνική Τράπεζα για να εργαστεί, αντί να κυνηγήσει έναν διαφορετικό τύπο καριέρας στον ιδιωτικό τομέα. Μπήκε στη «μεγάλη μας φίλη» με διαγωνισμό το 1995 και εργάστηκε σε διάφορες θέσεις (και γκισέ) της τράπεζας πριν αρχίσει παράλληλα να ασχολείται με τον συνδικαλισμό, πρώτα σε επίπεδο καταστήματος και στη συνέχεια στα κεντρικά. Σήμερα είναι μέλος του Συλλόγου των Εργαζομένων της Εθνικής Τράπεζας και, όπως όλοι οι συνδικαλιστές, δεν έχει την υποχρέωση να εργάζεται σε κάποιο τραπεζικό πόστο. Στον Συνασπισμό μπήκε από το 4ο Συνέδριο, τότε που εξελέγη επικεφαλής ο Αλέκος Αλαβάνος, ενώ γρήγορα εντάχτηκε στο στρατόπεδο του Ρεύματος, των κ.κ. Λαφαζάνη, Στρατούλη, Καλύβη. Η ενασχόληση με τα συνδικαλιστικά τού έδωσε τον αέρα της τοποθέτησης σε κοινό, ο οποίος φάνηκε άλλωστε το προηγούμενο Σάββατο.

Η επιλογή του νεαρού συνδικαλιστή, ο οποίος είναι εδώ και δύο χρόνια επικεφαλής της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ στον σύλλογο των εργαζομένων της Εθνικής Τράπεζας, ήταν, όπως λένε τα στελέχη του Ρεύματος, μια επιλογή που σκοπό είχε την «αποσυμπίεση της έντασης που έχουν δημιουργήσει τα ΜΜΕ με προμετωπίδα τους επικεφαλής της τάσης και την πλειοψηφία». Με άλλα λόγια, το Ρεύμα δεν ήθελε να «προσωποποιηθεί» η διαφορά σε ορισμένες απόψεις – όπως λένε κομψά στον Συνασπισμό τη σύγκρουση ευρωπαϊστών – ευρωσκεπτικιστών – μεταξύ Τσίπρα και Λαφαζάνη – Στρατούλη, αλλά να εκτονωθεί μέσω ενός άγνωστου σχετικά προσώπου. Αξίζει να σημειωθεί ότι συνήθως τις παρεμβάσεις του Ρεύματος εδώ και χρόνια έκαναν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Δημήτρης Στρατούλης, ο Αλέκος Καλύβης, ο Στάθης Λεωτσάκος και η Σόφη Παπαδόγιαννη. Οπως εξηγεί στέλεχος της ισχυρής μειοψηφίας, «θέλαμε να μην είμαστε συνέχεια οι ίδιοι και οι ίδιοι και επιλέξαμε να δοθεί ο πρώτος ρόλος σε έναν σύντροφό μας της νέας γενιάς, όχι για να δείξουμε αντι-Τσίπρα, απλά για να υπάρξει ανανέωση».

Ο Παπατριανταφύλλου ανήκει σε μια ευρύτερη δεξαμενή τριαντάρηδων του Ρεύματος, οι οποίοι είναι μεταξύ 30-35 ετών και εργάζονται αθόρυβα στο παρασκήνιο εδώ και χρόνια. Σε αυτούς ανήκει ο Ζήσης Ζάνας, φαρμακοποιός, ο μικρότερος της παρέας αφού είναι 30 ετών, η Μαρία Βλαδημίροβιτς, μέλος της ΚΠΕ, με σπουδές στην επικοινωνία και σήμερα συνεργάτις του κ. Λαφαζάνη, ο Δημήτρης Κοντός, καθηγητής που έχει φροντιστήριο, ο λογιστής Θέμης Γρηγοριάδης που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και η Σόφη Παπαδόγιαννη, κοινωνιολόγος, με λαμπρές σπουδές στη Γερμανία, η οποία, όπως και η κ. Βλαδημίροβιτς, ανήκει στα επαγγελματικά στελέχη του κόμματος.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΕΝΕΩΝ. Πρόκειται για στελέχη που δίνουν από το δικό τους επίπεδο τη μάχη για επικράτηση των ιδεών του Ρεύματος σε ό,τι αφορά τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ευρώ, το δημόσιο χρέος, το στάτους των τραπεζών και την πολιτική φυσιογνωμία του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ. Μια μάχη η οποία προς το παρόν παραμένει σε χαμηλούς τόνους καθώς είναι προφανές ότι το Ρεύμα δεν θέλει μετωπική σύγκρουση με την πλειοψηφική τάση στον Συνασπισμό. Οπως λέει και ο κ. Παπατριανταφύλλου στα πηγαδάκια της ΚΠΕ, «είναι σεβαστή η άποψη της πλειοψηφίας για το νόμισμα».

Από την άλλη πλευρά, ακόμα και το Ρεύμα, με συμμαχίες ορισμένες μόνο από τις συνιστώσες, αφού ακόμα και η ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας) τάσσεται χωρίς αστερίσκους στο πλευρό Τσίπρα, έχει σταματήσει μαχαίρι στις αναφορές περί δραχμής. «Εμείς σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούμε η Ελλάδα να γυρίσει στη δραχμή. Ομως θέλουμε να τεθούν τα όρια. Αν μια κυβέρνηση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς εμποδιστεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά της από τους ευρωπαίους εταίρους; Αν κοπεί η χρηματοδότηση στη χώρα; Τι θα γίνει; Εμείς θέλουμε να τεθούν κάποια πράγματα στη Διακήρυξη, αλλά σε κάθε περίπτωση θα σεβαστούμε απολύτως την πλειοψηφία». Το Αριστερό Ρεύμα θα επιμείνει ενδεχομένως με κατάθεση κάποιων τροπολογιών στα βασικά σημεία το επόμενο διάστημα καθώς αύριο και την ερχόμενη Τρίτη θα γίνει συζήτηση των κειμένων στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Τα μέλη του αναμένεται να συνεχίσουν το διακριτικό πρέσινγκ υπέρ εκφράσεων όπως «η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται ούτε “επαναθεμελιώνεται”, αλλά μόνο ανατρέπεται στην προοπτική μιας νέας προοδευτικής και σοσιαλιστικής Ευρώπης».

Και στην πορεία προς το Ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, η «αριστερή πτέρυγα» του Συνασπισμού θα ρίξει στη μάχη όλες τις εφεδρείες, μεταξύ αυτών και τους τριαντάρηδες αστέρες της, με στόχο πάντα τη ρυμούλκηση του κόμματος προς «πλατύτερες συμμαχίες στον χώρο της Αριστεράς με δυνάμεις όπως το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ».

Εγραψε
Η διατήρηση του ιδιωτικού χαρακτήρα των τραπεζών, παρά τον πακτωλό ενισχύσεων και της ανακεφαλαι-οποίησης με δημόσιο χρήμα, αποτελεί ένα τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο σε βάρος της κοινωνίας… Η μόνη διέξοδος βρίσκεται στην πλήρη υπαγωγή υπό δημόσιο έλεγχο, με πρώτο βήμα την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών
«Μαρξιστική Φωνή», 12-10-2012