Συγκάτοικοι στην τρέλα

Για την μπασκετική Ευρώπη τα ντέρμπι του νυν με τον τέως πρωταθλητή της, κοινώς τα ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, είναι ό,τι για τους φίλους της κλασικής μουσικής η Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιέννης.

Πρόκειται για το κορυφαίο γεγονός σε επίπεδο εθνικών πρωταθλημάτων, αφού οι δύο ομάδες εκτός από την αιώνια (και εσωτερικής κατανάλωσης) αντιπαλότητα, κουβαλούν ακόμη το κύρος των οκτώ (6-2) ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, των 12 συμμετοχών σε τελικούς και των 18 παρουσιών σε φάιναλ φορ από το 1994 και ύστερα.

Το φεγγάρι όμως έχει δύο όψεις. Η λαμπερή είναι αυτή που κάνει τις δύο ομάδες, αλλά και εμάς όλους υπερήφανους. Η σκοτεινή είναι ότι τα ντέρμπι, σαν το αποψινό στο ΟΑΚΑ (18.45, ΝΕΤ), είναι πανηγύρια των ζουρλών! Η ατμόσφαιρα, η φρασεολογία των συνθημάτων, οι οπαδικές κορώνες σε ΜΜΕ, blogs και comments είναι τουλάχιστον αποκρουστική. Σίγουρα είναι αρρωστημένη και αρχίζει εκεί που τελειώνει η λογική!

Αυταπόδεικτα όλα αυτά με μια απλή αναφορά στα ονόματα και τις ιστορίες των Σοφοκλή Σχορτσιανίτη και Στράτου Περπέρογλου, που έχουν περισσότερα κοινά απ’ όσα πιστεύει κανείς.

«Big Sofo» και «Πέρπε», λοιπόν, θα αγωνιστούν κόντρα στην ομάδα των οπαδών που κάποτε τους αποθέωναν. Ή αλλιώς θα αγωνιστούν για την ομάδα των οπαδών που κάποτε τους καθύβριζαν με τον χειρότερο τρόπο ή έθεσαν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητά τους.

Ο Στράτος Περπέρογλου θα περάσει ξανά το κατώφλι του ΟΑΚΑ, αλλά ύστερα από πέντε συναπτά έτη δεν θα μπει στα πράσινα αποδυτήρια. Θα κατευθυνθεί σε εκείνα των «μισητών εχθρών». Φοράει πλέον την ερυθρόλευκη φανέλα, βγάζει το παντεσπάνι του σκοράροντας για τον Ολυμπιακό. Κάποιοι οπαδοί του οποίου τον περασμένο Μάη είχαν στήσει ενέδρα στο πούλμαν του Παναθηναϊκού και με τις πέτρες που εκσφενδόνισαν είχαν τραυματίσει τον διεθνή φόργουορντ.

«Καλά ρε πουλητάρι, πήγες σε αυτούς που πήγαν να σε σκοτώσουν; Που λίγο έλειψε να σου βγάλουν το μάτι;», είναι η πιο ήπια αντίδραση των Πράσινων οπαδών που αγγίζουν (ή και ξεπερνούν) την οργή για την απόφαση του Περπέρογλου να ενταχθεί στον Ολυμπιακό.

«ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ». Μάλιστα το «κατηγορητήριο» για τον πάλαι ποτέ αγαπητό Στράτο συμπεριλαμβάνει και το αδίκημα της αχαριστίας, αφού ο Παναθηναϊκός τον στήριξε στην επικίνδυνη -καθότι ύπουλη – περιπέτεια της υγείας του εξαιτίας του θρόμβου που εμφανίστηκε στο πόδι του και μάλιστα σε μια περίοδο που ουσιαστικά δεν είχε συμβόλαιο.

Από την άλλη, η ίδια κερκίδα, για μια 5ετία αλλά και πέρυσι στους προημιτελικούς με τη Μακάμπι, έβριζε εν χορώ τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη. Την «κολόνα», πλέον, της ομάδας!

Τον παίκτη που αγωνιστικά είναι φέτος ο σημαντικότερος μετά τον Δημήτρη Διαμαντίδη.

Τα συνθήματα του «χοντρού, που τρώει πολύ», συνοδευόμενα με χυδαίους χαρακτηρισμούς για τη μητέρα του, δονούσαν το ΟΑΚΑ. Μνημειώδης στην πολυτάραχη ιστορία των τελικών της Α1 είναι η σκηνή στον 4ο τελικό 2008-2009 όταν όλο το «πέταλο» ύψωσε σακούλες Σκλαβενίτη και τραγουδούσε το γνωστό σύνθημα.

Οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα θα τον χειροκροτούν, την ώρα που, από την τηλεόραση όσοι τον λάτρευαν σαν ιερή αγελάδα την 5ετία 2005-2010 θα κάνουν χειρονομία και θα τον αποκαλούν επίσης αχάριστο αφού ο Ολυμπιακός  τον Ιανουάριο 2008 τον είχε στείλει σε θεραπευτικό κέντρο της Ελβετίας προκειμένου να ξεφύγει από κάθε εξάρτηση και να αδυνατίσει.

Στην ουσία βέβαια οι δύο ομάδες έκαναν για τους παίκτες τους αυτό που όφειλαν να κάνουν.

ΜΙΣΟΣ. Οι οπαδοί όμως, παθολογικά δεμένοι με την ομάδα τους, δεν μπορούν να δεχθούν την επαγγελματική διάσταση που έχει πλέον ο αθλητισμός. Εν έτει 2012 λατρεύουν να μισούν, να εξευτελίζουν ή να θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των αντιπάλων, ακόμη κι αυτούς στους οποίους κάποτε απέδιδε τιμές θεών! Γιατί δυστυχώς στην Ελλάδα οι πλειοψηφίες των οπαδών δεν πηγαίνουν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν την ομάδα τους, αλλά τις νίκες της. Γιατί δυστυχώς στην Ελλάδα οι οπαδοί δεν αγαπούν μόνο την ομάδα τους, αλλά μισούν τον αντίπαλο. Μερικές φορές μάλιστα πιο φανατικά μισούν τους «εχθρούς», παρά αγαπούν τους δικούς τους. Συγκάτοικοι (είμαστε όλοι) στην τρέλα!